Door HansytheKing, geplaatst op vrijdag 08 april 2011, 13:00. Views: 4.

Een stuk van de hand van Nederpoker Pro Leon van der Poel over ongebalanceerde ranges. Is daar iets mis mee? (Dit artikel is een herpublicatie uit oktober 2010)

De laatste tijd zie ik op diverse pokerfora regelmatig opmerkingen over of iets wel of niet gebalanceerd is. Die opmerkingen behelzen meestal de boodschap dat een ongebalanceerde range een kardinale zonde is. Want dan ben je exploitable en dat is zo'n beetje het ergste dat er is in poker, heb ik begrepen. Maar is het wel echt zo erg om ongebalanceerd te zijn?

De hele "je moet altijd gebalanceerd zijn" rage komt mijns inziens voort uit het feit dat goede spelers als Phil "OMGClayAiken" Galfond (zie foto, red) en Aeron "Aejones" Jones in hun filmpjes en artikelen veelvuldig bespreken hoe belangrijk het is om gebalanceerde ranges te hebben. Vervolgens nemen de kijkers of lezers van die filmpjes en artikelen dat een op een over. Daarbij zien mensen echter verschillende zaken over het hoofd. Galfond en Jones maken die filmpjes meestal op de hoge limieten. Dat betekent dat ze overwegend tegen mensen spelen die uitstekend kunnen handreaden, situaties goed analyseren en zodra ze leaks bij iemand zien daar direct gebruik van maken. Totaal andere tegenstanders dus dan waar de gemiddelde kijker of lezer tegen speelt. Een ongebalanceerde range wordt pas exploitable op het moment dat je opponent ook in staat is om het daadwerkelijk te exploiten. Dat lijkt het intrappen van een open deur maar toch gaan veel spelers op de lagere limieten op dit punt in de fout. Want die maken zich ontzettend druk of iets wel of niet gebalanceerd is terwijl het op die limieten meestal niks uitmaakt of je wel of niet gebalanceerd bent, mensen maken er toch amper misbruik van.

Stel dat wij tegen iemand spelen die overagressief reageert op donkbets maar wel veel fold op checkraises als hij c-bet. Dan is het toch volkomen ridicuul om de ranges waarmee we beide doen te gaan balanceren? Zijn leaks zijn nu juist dat hij teveel raised als er iemand lead en dat hij teveel fold als iemand checkraised. De manier om daar dus gebruik van te maken is al je sterke handen leaden en al je air te gaan checkraisen. Is het zo simpel? Ja, zo simpel is het! Op het moment dat hij gaat reageren en doorheeft dat jij ongebalanceerd bent, hoef je pas je ranges aan te gaan passen.

Zelfs in situaties die amper voorkomen zijn mensen vaak nog bezig met het balanceren van hun ranges. Terwijl mij nou juist lijkt dat in niet vaak terugkerende situaties, de noodzaak tot balanceren nog kleiner is dan normaal. Het gaat zo ver dat ik mensen met zeer sterke handen raises zie callen met als motivatie dat als ze door zouden raisen het exploitable wordt omdat ze met de rest van hun range de raise gewoon zouden callen en dus barrellbaar zijn na een call. Dat is niet de juiste manier van redeneren. Je wilt de optimale lijn nemen in een specifieke situatie! Als jij hebt op een board en je c-bet wordt geraised moet je niet callen omdat je bang bent dat je anders exploitable bent na een call maar omdat je verwacht dat een call daar meer oplevert! Op het moment dat je denkt dat doorraisen tegen zijn range meer oplevert omdat hij altijd een of een draw heeft waarmee hij bereid is om af te stacken en nooit iets anders, raise vooral door! Hoe vaak komt zo'n situatie nou voor? Indien villain een slimme villain is die ons vaker gaat barrelen kunnen we hem met een deel van onze calling range toch gewoon af gaan callen? Daarnaast zijn we niet verplicht om onze hand iedere keer hetzelfde te spelen!

Ik wil met bovenstaand voorbeeld niet zeggen dat het beter is om door te raisen, wat ik wil aangeven is dat je vanuit de juiste motivatie een actie moet ondernemen. Je kiest ergens voor omdat je verwacht dat die actie tegen een specifieke speler en in een specifieke situatie het meeste rendement oplevert, niet omdat je uitstekend gebalanceerd wil zijn tegen iemand die daar verder toch niet op let of er misschien wel op let maar het een situatie betreft die verder zelden voorkomt. Op de lagere limieten moet je aandacht veel minder uitgaan naar gebalanceerd spelen maar veel meer naar wat op dat moment optimaal is. Zodra je hoger komt en tegen betere tegenstanders zit wordt balanceren pas een factor. De spelers op de lagere limieten hebben bijna allemaal bepaalde duidelijk aanwijsbare leaks in hun spel. (buiten de NP leden uiteraard. ;) ) Focus je veel meer op het exploiten van die leaks in plaats van op zelf extreem goed gebalanceerd te zijn. Kom je iemand tegen die misbruik maakt van jouw ongebalanceerde ranges dan merk je dat snel genoeg. En dan kan je je spel tegen diegene direct aanpassen. Tot die tijd zeg ik: lang leve ongebalanceerde ranges!