Drawing Dead - Deel 12

Door HansytheKing, geplaatst op woensdag 16 juni 2010, 12:30. Views: 2.

Door bb-light

Een kort moment is het angstaanjagend stil. Dan stapt één van de Angels brullend naar voren. Onmiddellijk richt Dex de Beretta op de kerel zijn knieschijf en vuurt. Gillend van de pijn grijpt de man naar zijn knie. Straaltjes bloed lopen als snelstromende riviertjes tussen zijn vingers door. Dex vraagt schreeuwend of er nog meer liefhebbers zijn en duwt mij ondertussen naar de deur. We moeten snel zijn nu, sneller dan het licht. Vliegensvlug draai ik mij om en ren naar de uitgang. Dex volgt mij terwijl hij ondertussen nog een aantal waarschuwingsschoten lost.

Buiten gekomen rennen we naar de eerste de beste auto die we achter een groepje Harley's zien staan. Het is een donkerblauwe BMW. Instinctief laat ik mij vallen en rol achter de BMW. Ik zie vanuit mijn ooghoek dat Dex hetzelfde doet. Tegelijkertijd klinken korte metalige salvo's vanuit het clubhuis. De kogels hameren op het spatbord van de auto en ploffen niet ver naast me in de modder. Ik kijk paniekerig naar Dex die het achterportier van de auto opent en blaft dat ik op de achterbank moet gaan liggen. Tijd om na te denken is er niet en ik kruip in tijgersluipgang op de achterbank waar ik blijf liggen met mijn handen beschermend over mijn oren en hoofd geslagen. Ik knijp mijn schedel bijna fijn en maak ondertussen mijzelf zo klein mogelijk. Tussen het geratel van kogels door klinkt ineens geschreeuw. Het vuren stopt en ik hoor Dex voor in de auto morrelen om de auto te starten. Zodra de auto loopt hoor ik prompt een oorverdovende knal. De knal resoneert tussen het clubgebouw en de tegenoverliggende loods. Het geluid doet mij ineenkrimpen van schrik. Daarna stilte. De auto komt schokkerig in beweging. Dex ramt het gaspedaal bijna door de bodem van de auto als we het terrein afscheuren. "Wat was dat?" roep ik terwijl ik nog met mijn neus in de achterbank gedrukt lig. "Je kunt wel gaan zitten nu." antwoordt Dex. Voorzichtig schuifel ik omhoog. Angstig gluur ik door de achterruit. "Maak je geen zorgen" grinnikt Dex "Die hebben het momenteel te druk om ons te achtervolgen. Een feestje brengt nu eenmaal altijd wat rotzooi met zich mee!"

Ik ben sprakeloos. Je kunt veel over Dex zeggen maar niet dat het leven saai is met hem. De adrenaline spuit nog steeds door mijn aderen en ik probeer te bedenken hoe vaak ik dit gevoel de afgelopen week al ondervonden heb. Zigzaggend manoeuvreert Dex de auto tussen het verkeer door. Enkele bestuurders wijzen naar hun voorhoofd. Ik kruip tussen de stoelen door en plof neer naast Dex. Wanneer hij mij even aankijkt zie ik een gevaarlijke schittering in zijn ogen. Hij geniet hier gewoon van! Op een vreemde manier overvalt mij een gelukzalig gevoel. Ik voel mijn huid tintelen en mijn hart klopt als een bezetene. Ik leef!

Even later stoppen we bij ons hotelletje. Voor de zekerheid parkeert Dex de auto achter het hotel uit het zicht. Op de kamer grissen we snel onze spullen bij elkaar en binnen vijf minuten zitten we alweer in de auto. Dex stelt voor om de hele nacht door te rijden zodat we morgen al halverwege Frankrijk zullen zijn. Daar kunnen we dan wel even een chambre d'hote zoeken om uit te rusten. Ik voel mij ineens totaal uitgeput. Nog even vecht ik tegen de slaap maar na een paar minuten moet ik al opgeven. Ik laat mij heerlijk meedrijven op het monotone gezoem van de motor en zak weg in een diepe droomloze slaap.

Ik word wakker doordat Dex een harde ruk aan het stuur geeft en een auto luid claxonerend ons voorbij raast. Dex schakelt terug naar de vierde versnelling, kijkt in de buitenspiegel en haalt een vrachtwagencombinatie in. Slaapdronken probeer ik mij te oriënteren. Ik bescherm mijn ogen tegen de felle zon en kijk opzij naar Dex die er bleek en vermoeid uitziet. "Waar zijn we?"vraag ik met dikke stem van de slaap. "We zijn over een paar kilometer bij Dyon" antwoordt Dex. Zwijgend rijden we verder tot Dex de snelweg verlaat. Plotsklaps zijn we in een totaal andere wereld beland. We rijden door schilderachtige dorpjes die zo van een ansichtkaart geplukt kunnen zijn. Ik heb geen idee hoe laat het is. Het is in ieder geval al ontzettend warm. Mijn shirt is vochtig van de transpiratie. Het landschap wordt steeds droger. Overal wijngaarden en olijfboomgaarden. Normaal gesproken zou dit voor mij een melancholiek vakantiegevoel oproepen. Nu is alles anders. Spannender, dat wel.

"We gaan zo dadelijk even rusten"zegt Dex. Hij houdt zijn blik strak op de weg gericht.
"Morgen arriveren we in San Remo." Het is net alsof hij het zelf nog niet kan geloven. Ik reageer niet. Ik probeer mijn groeiende onrust te onderdrukken. Even later parkeren we de auto in een ondergrondse parkeergarage van een middelgroot plaatsje. Na het ruige en vrij verlaten landschap waar we de afgelopen uren door heen gereden waren, knalden de kleuren, geuren en stadsgeluiden me toe. Historische gebouwen, winkels en restaurants. Toeristen, marktkraampjes, straatmuzikanten en een niet aflatende stroom verkeer. Met andere woorden: De Bewoonde Wereld.

Ons onderkomen vinden we uiteindelijk in een doodlopende nauwe steeg. Het appartementje bevindt zich op de derde etage van een vier verdiepingen tellend gebouw. Het is bereikbaar via een eeuwenoud, donker trappenhuis. In het appartement zelf is alles zonnig geel geschilderd. Zelfs de bedden, de eettafel en stoelen, de keuken de douche en wc. Alles geel. We laten onze weekendtassen op de grond vallen. Een Franse vrouw op leeftijd laat ons alles zien en legt uit hoe de tv en wasmachine werkt. Dex stopt haar een bundeltje geld toe en werkt haar op professionele wijze de kamer uit. Met een diepe zucht laat hij zich op het bed vallen. Als ik even later fris gedoucht de kamer in loop is hij al in diepe slaap. Even kijk ik twijfelend om mij heen en dan laat ik mij naast Dex tussen de lakens glijden. Ik ga met mijn rug naar hem toe liggen en nog geen minuut later slaap ik.

Halverwege de nacht word ik wakker. Ik voel Dex' hand op mijn heup. Zijn hand glijdt langzaam over mijn heup naar boven door de holte van mijn taille. Mijn huid trekt zich samen onder zijn hand. Heel rustig schuift Dex dichter naar mij toe en zodra ik zijn borst tegen mijn rug voel vergeet ik te ademen. Hij kust mij zachtjes in mijn hals en ik huiver. Ik durf mij niet te verroeren, bang als ik ben om hem af te schrikken. Ik zou het niet kunnen verdragen als hij nu wèèr zou stoppen. Zijn hand glijdt nu over mijn buik, voorzichtig, aftastend. Het brengt tintelingen teweeg in alle cellen van mijn lichaam en ballen zich samen in mijn onderbuik.
Ik draai mij voorzichtig om en probeer in de schemer zijn gezicht te onderscheiden."Je bent mooi."Zegt hij ernstig terwijl hij mijn haren naar achteren strijkt."Gruwelijk mooi." Ik kan geen woord uitbrengen. Mijn mond is gewoonweg te droog geworden. Als vanzelf gaan mijn handen naar zijn gezicht, mijn vingers glijden over zijn hals. Ik wil hem aanraken, overal en ik wil nog veel meer dan dat. Op het moment dat onze lippen elkaar raken proef ik zijn tong. Die is snel en glad. Nadenken lukt niet meer. Wil ik ook niet meer. Ik klamp mij aan hem vast. Wat op dit moment telt is voelen, ondergaan en leven voor dit moment. Alleen maar genieten van dit heerlijke lijf dat zich tegen mij aandrukt en de elektrisch geladen kettingreactie die door mijn lichaam stoot. Mijn handen voelen de krachtige spieren onder zijn huid, de diepe gleuf van zijn ruggengraat. Zijn handen grijpen mijn billen en hij drukt zijn onderlijf ruw tegen mijn lichaam. Ik hap naar adem en kreun ongegeneerd.

De volgende ochtend vertrekken we al vroeg uit het appartementje om onze reis voort te zetten. Spijtig kijk ik voor ik de deur achter mij sluit nog een keer naar het bed en de wirwar van lakens. De stille getuigen van een onvergetelijke nacht. Gearmd lopen we in de richting van de parkeergarage. Uitgelaten vraag ik Dex of hij zich verheugd op het aankomende pokertoernooi. Stralend kijkt hij mij aan. "Ik ga dat toernooi niet spelen"antwoord hij luchtig. Ik houd mijn pas in. "Maar waarom dan al die moeite?"stamel ik. Dex staat nu tegen over mij en voorzichtig pakt hij mijn gezicht tussen zijn beide handen. Terwijl hij mij diep in mijn ogen kijkt fluistert hij op onheilspellende toon: "Jíj gaat hem voor mij spelen darling."
Mijn mond valt open. Hardop lachend laat Dex mij los,draait zich om en loopt verder..