Drawing Dead - Deel 9

Door HansytheKing, geplaatst op woensdag 26 mei 2010, 12:30. Views: 1.

Door bb-light

Stoïcijns kijk ik voor mij uit, de auto die stapvoets achter mij rijd negerend. Ik versnel mijn tempo iets en ondanks mijn ijzersterke conditie voel ik mijn hartslag met een rotgang omhoog gaan. Net op het moment dat ik voor mijn gevoel de spanning niet langer kan verdragen en domweg om moet kijken hoor ik vanuit de verte een auto met brullende motor naderbij komen. Ik draai mijn hoofd als in slow motion in de richting van het lawaai. De auto naast mij houdt in. Het portier aan de passagierszijde zwaait open. Dex schreeuwt met overslaande stem dat ik in moet stappen. Ik bedenk me niet en neem een snoekduik naar de stoel. Meteen trapt Dex het gaspedaal tot aan de bodem in en ik kan nog net de deur achter mij dicht trekken terwijl ik achterover in mijn stoel gedrukt wordt.

Ik kijk achterom en zie dat we gevolgd worden door een mosgroene Land-Cruiser. Ik kan tenminste twee personen waar nemen. Kort blond stekelig haar, type made in Russia. Ik draai mij weer om naar Dex." Wat is dit nu weer? Waar gaat dit over!"

Dex kijkt me kort aan. "Het spijt me. Ik leg je later alles uit."

Dan richt hij zich weer op de weg.

"Drugs?" vraag ik. "Verdomme! Zeg op! Is het drugs?"

Dex schudt zijn hoofd. Zijn gezicht staat strak van de spanning.

De wielen razen over het wegdek. Met de snelheid van het licht verlaten we het industrieterrein. Dex ramt het gaspedaal bijna door de bodem van de auto. Achter ons hoor ik nog steeds het jankende motorgeronk van de Land Cruiser. De adrenaline spuit door mijn lichaam. Dex trekt met een ruk het stuur naar links en schiet net voor een vrachtwagen over de midden berm. De auto zweeft een honderdste van een seconde boven het wegdek en dan raken de banden het asfalt van de autoweg. Het chassis kraakt, maar gelukkig hervinden de banden hun grip. Een Renault wijkt uit en claxonneert. Mijn handen omklemmen de deurgreep en ik zie dat mijn knokkels wit zijn weggetrokken. De kilometerteller geeft aan dat wij honderdzestig rijden maar ik vraag mij af of het snel genoeg is. Het is druk en Dex haalt de ene na de andere auto in. Bestuurders toeteren en wijzen naar hun hoofd. Het enige wat mij op dit moment interesseert is de auto achter ons die langzaam maar zeker steeds kleiner wordt. Uiteindelijk zie ik hem helemaal niet meer.

"Volgens mij hebben we ze afgeschud."zeg ik opgelucht tegen Dex. Dex kijkt kort in de achteruitkijkspiegel. Hij zegt verder niets maar verlaat wel even later de autoweg. De adrenalinerush in mijn lichaam begint langzaam af te nemen en ik begin het koud te krijgen.

Dex ziet mij klappertanden en draait de verwarming wat hoger op. We rijden nu door een dorpje waar ik nog nooit van gehoord heb. We hebben nog geen twee minuten nodig om er doorheen te rijden. De wegen worden steeds smaller en we komen bijna geen verkeer meer tegen. "We moeten deze auto kwijt."zegt Dex ineens. Ik schrik zo van de plotselinge opmerking dat ik omhoog veer uit mijn stoel. Dex legt even geruststellend zijn hand op mijn been. Die voelt heerlijk warm aan. Terwijl hij de wagen over de steeds smaller wordende weggetjes manoeuvreert kijkt hij opzij naar mij. "Het spijt mij echt enorm dat ik je in deze shit heb meegetrokken,dat moet je van me aannemen. Ik wilde dat ik wist hoe ik het goed kan maken met je."

"Nou, je zou kunnen beginnen met uitleggen waarom je zoveel vijanden hebt!"antwoord ik.

Dex kijkt even kort opzij, remt af en stuurt de auto een karrenspoor op met aan de ene kant dichte struiken en aan de andere kant naaldbomen. Het karrenspoor is overwoekerd met mos en onkruid. Dex rijdt zo ver mogelijk door tot we helemaal uit het zicht zijn verdwenen. Dan zet hij de motor uit, legt zijn hoofd in zijn nek en sluit een moment zijn ogen. Als hij ze weer opent zegt hij: "Ik denk dat we nog een fikse wandeling voor de boeg hebben. Onderweg zal ik je alles vertellen wat je wilt weten."

Zonder op antwoord te wachten opent Dex het portier en stapt uit de auto. Ik zie dat hij speurend om zich heen kijkt en vervolgens naar de achterkant van de auto loopt. Even later hoor ik hem rommelen in de kofferbak. Er zit niets anders op dan ook de auto te verlaten en even later sta ik bevend als een rietje naast Dex. Met zijn hoofd nog in de kofferbak zegt hij dat het trillen een gevolg is van de spanning en dat het zo wel zal bij trekken. Hij vraagt of ik in het dashboard kastje en de rest van de auto wil kijken of er nog wat eetbaars ligt. Snel begeef ik mij weer naar de voorkant en open het kastje. Het eerste wat ik zie is een stapel bankbiljetten dat ogenschijnlijk haastig in het kastje is geworpen.

"O, ja pak het geld ook gelijk maar even, we zullen het nodig hebben." roept Dex mij toe. Ik prop het geld in de zakken van mijn sweatvestje en speur verder naar etenswaren. Het enige dat ik kan vinden is een halve Mars die wit uitgeslagen is en een banaan die de term "rijp" al ver overschreden is. Ik rapporteer mijn bevindingen aan Dex en die beveelt mij alles toch mee te nemen. Ik zoek nog wat verder op de achterbank maar helaas vind ik verder niets eetbaars. Dex meldt mij dat we beter op kunnen schieten en met een klap sluit ik het portier.

Ik veeg wat plakkerige lokken uit mijn gezicht en overhandig hem de etenswaren. Even later beginnen we te lopen.

Na een paar minuten gelopen te hebben over de zompige ondergrond begint Dex te vertellen. "In de periode dat ik ziek werd ging het snel bergafwaarts met mijn pokercarrière. Ik was een bepaalde levensstandaard gewend en het werd voor mij steeds moeilijker om mij te handhaven in de scène. Wij leefden als god in Las Vegas in die tijd. Ik begon her en der geld te lenen en iedereen dacht dat ik gewoon in een downswing zat. Het was vooral in het begin niet moeilijk om geld los te peuteren van mijn vrienden. Ik speelde verschillende toernooien gebackt. In het begin had ik mijn ziekte totaal niet onder controle. Ik kon in geen enkel toernooi meer cashen."

Ik kijk even naar Dex'gezicht en zie een verbitterde trek om zijn mond terwijl wij stevig door stappen door de berm van de kronkelige landweg. Er is in geen velden of wegen een levende ziel te bekennen in dit afgelegen gebied en ik vraag mij af hoe lang we nog zullen moeten lopen voor wij weer in de bewoonde wereld terecht komen. Ondertussen begint mijn maag steeds meer te protesteren. Af en toe hoor ik luidruchtig gerommel. Dex heeft niets in de gaten en gaat door met zijn verhaal. "Mijn vrienden begonnen een voor een af te haken en de lijst met mensen waar ik bij in het krijt stond begon langer en langer te worden. Terwijl ik worstelde om regelmaat in mijn leven te krijgen, wat erg belangrijk is voor diabetes patiënten, werd mijn financiële situatie steeds nijpender. Uiteindelijk barstte de bom juist toen het weer beter met mij ging en ik een side event won van de World Series Of Poker. Mijn schuldeisers struikelden over elkaar om hun geld op te eisen maar het gewonnen bedrag was bij lange na niet genoeg om iedereen af te betalen. Veel mensen geloofden niet dat ik geen geld meer had en de sfeer werd al snel grimmiger. Uiteindelijk werd de situatie onhoudbaar en ben ik met behulp van een vriend naar Nederland gevlucht. Tot voor een paar weken geleden waande ik mij hier veilig in het geboorteland van mijn moeder."

Dan word onze aandacht getrokken door het geluid van een naderende auto. Automatisch duiken we naar beneden. Dex trekt mij naar zich toe en gezamenlijk rollen we de droge greppel naast het landweggetje in. Ik voel de grassprieten in mijn neus kriebelen en probeer wanhopig de prikkel om te niezen te onderdrukken.