Drawing Dead - Deel 7

Door HansytheKing, geplaatst op vrijdag 14 mei 2010, 10:30. Views: 2.

Voorzichtig rijk ik met mijn arm naar het tafeltje. Met uiterste krachtinspanning lukt het me om het kleedje eerst een stukje naar mij toe te trekken zodat het boek dat daar op ligt dichter naar de rand komt. Ik hoef me nog maar een klein stukje uit te strekken en dan...
Met een doffe klap valt het boek op de grond. Binnen een fractie van een seconde staat Dex naast me."Wat was dat!" klinkt het gealarmeerd. "Ik eeh, ik was nieuwsgierig." Ik voel me net een klein kind dat betrapt is met de hand in de koektrommel. Dan ziet Dex het boek op de grond liggen. Hij knielt langzaam om het op te pakken. Met het boek in zijn handen gaat hij op de rand van het bed zitten. Behoedzaam veegt hij over de kaft en opent dan de omslag. Even is het alsof hij mijn aanwezigheid vergeten is maar dan begint Dex te vertellen.

Het boek is samengesteld door zijn moeder en bevat krantenknipsels, brieven en foto's vertelt Dex. Zijn moeder heeft alle artikelen die ooit zijn verschenen over hem verzameld en ingeplakt. Er verschijnt een zachte gloed in Dex'ogen als hij het over zijn moeder heeft. Steeds enthousiaster vertelt hij alle verhalen die bij de knipsels horen. Over hoe hij voor het eerst een finaletafel behaalde in een groot toernooi en dat hij zijn trillende handen nauwelijks onder controle kon houden tijdens de heads up. Hoe hij steeds grotere toernooien met steeds hogere buy-ins kon gaan spelen. Dat zijn leven op een gegeven moment alleen nog maar bestond uit feesten, pokeren, clubs en after party's. En dat hij er pas achter kwam hoe leeg zijn leven was toen hij ziek werd. Hoe snel zijn ster rees toen hij won. Dat ze hem nog sneller lieten vallen toen het slecht met hem ging.

Dan slaat hij met een klap het boek dicht. Alsof het een kostbaar museumstuk betreft legt hij het voorzichtig terug op de tafel.

Hij gaat weer rustig op de rand van het bed zitten en kijkt me ineens aandachtig aan. "Hoe voel je je nu? Ik probeer diep in te ademen maar ik verlies me in een hoestbui die gemeen pijn doet. De spieren in mijn armen en schouders moeten zijn gescheurd, opgerekt of weet ik veel wat. Het voelt als extreme spierpijn in elk geval. Mijn lippen zijn gebarsten en dan is er nog mijn neus.. Naja laten we het daar maar helemaal niet over hebben. Ondanks dit alles zeg ik tegen Dex dat ik het wel gaat.

Ik barst bijna uit elkaar van alle vragen die op mijn lippen branden maar die ik niet durf te stellen. Dex pakt voorzichtig mijn kin in zijn handen en draait mijn hoofd om de verwondingen te inspecteren. "Ze hebben je echt goed te grazen genomen, de smeerlappen. Misschien is het een schrale troost te weten dat die kerels nu stuk voor stuk een gaatje in hun achterhoofd hebben. Hun verdiende loon." Het laatste klinkt ijzig.
Ik voel me weer misselijk worden. In welke nachtmerrie ben ik in hemelsnaam beland vraag ik mij af. Een paar dagen geleden was het leven nog eenvoudig. De dagen begon ik met een beetje sporten. Daar na vaak even lunchen met de meiden waar na onherroepelijk geshopt moest worden om de lingerie, kleding en niet te vergeten schoenen collectie aan te vullen. 's Avonds ging ik dan naar de club om te werken. Het lijkt een eeuwigheid geleden. "Je zult voorlopig nog niet terug kunnen naar Ted." begint Dex. "Voor dat je gezicht hersteld is ben je zo twee weken verder denk ik."
Ik zak weer terug in de zachte kussens.
"Tot die tijd zal ik je zo goed mogelijk verzorgen. Dat is wel het minste dat ik voor je kan doen" besluit Dex. "In die periode kan ik je, als je wilt, écht leren pokeren. Al kan ik mij voorstellen dat je hoofd er op dit moment niet naar staat."

Dex staat op en brengt voorzichtig een glas naar mijn lippen terwijl hij met zijn andere hand mijn hoofd ondersteunt. "Neem maar even een paar slokken."
Ik breng mijn kin naar mijn borst en gehoorzaam neem ik een paar kleine slokjes. Daarna zet Dex het glas op de tafel naast het plakboek.
"Hoe is het met je armen en je polsen?"Dex laat zijn vingers voorzichtig over de beurse plekken glijden en masseert zachtjes mijn hand. Ik zwijg. Dex blijft onophoudelijk mijn hand masseren. Het voelt heerlijk. Dex ruikt naar scheerschuim en iets ondefinieerbaar mannelijks. "Hoe heb je me gevonden?" weet ik er uit te persen. Even kijkt Dex me aan en dan concentreert hij zich weer op mijn hand.
"Ik heb een verschil van mening met een paar mensen." begint hij. "Zij zijn van mening dat ze geld van mij tegoed hebben. Er waren een paar locaties waar zij jou naar toe konden brengen. Bij het derde adres was het gelukkig raak."
Dex pauzeert even om mijn andere hand te pakken. "Het goede nieuws is wel dat ik je bagage veilig heb kunnen stellen, al was de envelop met jouw gage erin helaas wel verdwenen. Maar dat was te verwachten. We moeten maar even kijken hoe we dat straks op lossen."

Op dit moment interesseert de envelop me allerminst. Ik heb moeite mijn verstand erbij te houden. De massage van Dex heeft zich verplaatst van mijn handen naar mijn onderarmen en ik voel een plezierige tinteling door mijn ledematen trekken. Tegelijkertijd voel ik me licht worden in mijn hoofd. Dex glimlacht en trekt het laken dat over mijn borsten ligt naar beneden tot aan mijn heupen. Dan buigt hij zich voorover en likt de huid van mijn hals. Kust mijn sleutelbeenderen en likt zich een weg naar beneden.
Ik huiver.
"Doet het hier pijn?" Vraagt hij fluisterend. Zijn hete adem strijkt over mijn huid. Dan zijn tong. Heel zachtjes draait hij cirkeltjes over de huid van mijn borsten. Zorgvuldig ontwijkt hij mijn tepels. Instinctief duw ik ze lichtjes omhoog. "En hier?" Vraagt hij zachtjes."Heb je hier ook pijn?"
Mijn adem stokt in mijn keel, ik kan hem onmogelijk antwoord geven nu. Hij gaat verder naar beneden nu. Laat een spoor van vederlichte kusjes achter op mijn buik, over mijn navel. Met zijn neus schuift hij het laken verder naar beneden. Zijn hand ligt nu tussen mijn benen. Ze masseren zacht mijn vlees, voeren de druk op. Ik moet me inhouden om stil te blijven liggen. Voorzichtig begin ik te bewegen, langzaam begint mijn onderlichaam een eigen leven te leiden. Zijn vingers vinden als vanzelf de weg. Eerst onderzoekend daarna al snel dwingend. Ik stoot een kreun uit en mijn benen beginnen onbedaarlijk te trillen.