Door HansytheKing, geplaatst op donderdag 29 april 2010, 12:00. Views: 2.

Door BB-light

Heel eventjes sluit ik mijn ogen. Als ik ze weer open zie ik Dex`gezicht boven me. Zijn mond is half open en op zijn gezicht ligt een uitdrukking van ontzetting. Ik blijf even doodstil liggen. Als Dex aanstalten maakt om me overeind te helpen bijt ik hem toe dat hij met zijn poten van mij af moet blijven!

Ik betast nog een keer voorzichtig mijn kaak die gezwollen en pijnlijk is. Dan krabbel ik langzaam overeind. Ik mankeer verder niets, behalve dat mijn kaak op zijn minst gekneusd is. In mijn lip zit volgens mij een scheurtje. Het bloed dat over mijn kin loopt kriebelt alsof er een vliegje loopt. Dex is in de overgebleven stoel gaan zitten. Zijn ellebogen heeft hij op zijn knieën geplaatst en zijn hoofd rust op zijn handen. Hij bekijkt mij peinzend en ademt zwaar. 
“Nou, dat was het dan.” Mijn stem klinkt schor. Gek genoeg ben ik niet bang. Geen spoortje angst voel ik. “Het spijt me” zegt Dex zacht. Wat volgt is een langdurige stilte.
“Ik had mezelf niet in de hand. Ik hoop dat je mijn excuses wilt aanvaarden voor wat het waard is.”
Wanneer ik weer naar Dex kijk zie ik een doffe blik in zijn ogen. Het besef dat deze man, die ik nog maar zo kort ken, doodongelukkig is, raakt me diep. Het meest beangstigende is niet wat hij mij zou kunnen aan doen, het is mijn plotselinge vrees dat ik verliefd op hem zou kunnen worden.

Met beheerste pas loop ik naar de slaapkamer om mijn spullen te pakken. Ik gris mijn kleding uit de kasten en prop alles zonder op te vouwen in mijn koffer. Dat zien we thuis wel weer. In de badkamer schuif ik in één beweging al mijn zorgvuldig uitgestalde toiletspullen van het planchet mijn beautycase in. Daarna zie ik pas mijn gezicht in de spiegel boven de wasbak.
Mijn gezicht is bleek en lijkt smaller dan normaal alsof het op onverklaarbare wijze is gekrompen. Mijn haar piekt alle kanten uit en op mijn kaak vormt zich een grote bruin- blauwe plek die terwijl ik er naar kijk nog dieper van kleur lijkt te worden. Ik raak de plek verwonderd aan en voel dat mijn huid gezwollen is. Dit zal ik niet verborgen kunnen houden. Ik diep een camouflagestift en een potje foundation op uit mijn beautycase en begin een ruime hoeveelheid van het goedje aan te brengen op mijn kaak en de rest van mijn gezicht. Van nature ben ik als roodharige vrij bleek met een explosie van sproeten rondom mijn neus. Na deze grondige smeerpartij lijkt mijn gezicht op een egaal masker. Als ik nu met een nagel over mijn gezicht zou gaan zou er een dikke bleke streep verschijnen. Met woeste lange halen borstelde ik vervolgens mijn haren. Ik laat de lange lokken losjes rond mijn gezicht vallen zodat het als het ware de kaaklijn wat zal camoufleren. Dit hoop ik althans.

Na nog wat getreuzeld te hebben voor de spiegel loop ik met de beautycase in de ene en mijn koffer aan de andere hand de hotelkamer weer in. Dex zit met zijn rug naar mij toe televisie te kijken. In beeld zie ik een pokertafel met allemaal hoefijzers afgedrukt op het laken. Twee Amerikaanse verslaggevers doen met onvervalst zwaar accent verslag van de game. Ik vang op dat het gaat om de World Series of Poker. Aan de tafel spot ik Doyle Brunsson die duidelijk te herkennen is aan zijn typerende cowboyhoed. Ik zie nog een paar spelers die mij bekend voor komen maar waarvan ik even niet op de naam kan komen. En dan zie ik tot mijn stomme verbazing Dex! Weliswaar een jongere uitgave maar toch! Het is hem onmiskenbaar.”Ben jij dat?” vraag ik terwijl ik probeer mijn opwinding te onderdrukken.

Dex draait zich om in zijn stoel en neemt mij van top tot teen op. Zijn blik blijft iets te lang rusten op mijn kaaklijn. Ik voel mijn kaak kloppen als of mijn hart zich verplaatst heeft naar die plek. Eindelijk kijkt hij mij aan. “Dat ben ik inderdaad.” knikt Dex. “Voor dat die klote-ziekte mij in zijn greep kreeg.” Vervolgt hij toonloos. 
“Maar, als jij dan zo goed bent waarom speel je dan vals?” vraag ik.
“Die vissen zijn het niet waard dat ik mijn A-game tegen ze speel.” bromt Dex. “Geavanceerde plays begrijpen ze toch niet en het enige wat zij doen is gokken”gaat hij verder.”Waarom zal ik het mooiste spel ter wereld laten verprutsen door die amateurs? Ik maak ze het geld afhandig waar ze toch al zo nonchalant mee omspringen.” Het klinkt mat.
Ik vraag me af wat er gebeurd is met deze man dat hij zo verbitterd is geworden. Ik sta nog een tijdje te treuzelen maar dan staat Dex op uit zijn stoel en komt op mij toe lopen. Hij legt zijn handen op mijn schouders en kust mij zachtjes op mijn voorhoofd. Dan kijkt hij mij doordringend aan. “Het was een slecht idee om jou voor een week in te huren. Ik had kunnen weten dat dit verkeerd zou aflopen. Hoe zeer het mij ook spijt, het is echt beter dat je nu gaat.”Een ogenblik is het stil en dan fluistert Dex:”Ik deug niet. Maak dat je weg komt!”
Ik schrik van de kille klank in zijn stem. Als ik nog twijfels had dan zijn ze nu wel verdwenen. Snel loop ik naar de deur. Bij de deur draai ik me nog één keer om. Ik wil mijn mond openen om iets te zeggen maar Dex is mij al voor. “Houd het geld maar, zie het maar als een kleine schadevergoeding.”

Enkele ogenblikken later sta ik al voor het hotel op mijn taxi te wachten. Ik voel me op een vreemde manier weemoedig. Ik weet dat ik ergens geïntrigeerd ben door de man die daar zo desolaat op zijn hotelkamer zit. Een en al eenzaamheid straalde hij uit. Maar wat als ik was gebleven? Na dit voorval? Heb ik dan helemaal geen zelfrespect meer? Ik begrijp niet waar mijn twijfels vandaan komen. Deze man kan ik niet meer redden. Ik moet hem zo snel mogelijk vergeten.

Dan overvalt mij plotseling een akelig onbehagelijk gevoel. Op het trottoir schuin tegen over het hotel loopt een kerel. Hij valt mij op omdat hij vanuit een normaal wandeltempo ineens versnelt en schuin de straat over steekt. Hij komt recht op mij af lopen. Ik kijk snel om mij heen. Waar blijft die verdomde taxi! Shit dit is fout! Dit is heel erg fout! Rechts komt nog een kerel, donkere kleding, bivakmuts. Hij beweegt zich snel en soepel en er is geen twijfel over mogelijk dat hij mij moet hebben. Ik begin te lopen en het lopen gaat al snel over in rennen. Ik probeer weer naar de ingang van het hotel te komen, waar mensen zijn. Maar achter mij staat helaas al een gast klaar om mij de weg te versperren. Koortsachtig kijk ik om mij heen. Het is zinloos. Ik ben van alle kanten ingesloten. Drie mannen en alle drie op zijn minst twee koppen groter dan ik en ze moeten mij hebben. Waarom? Vraag ik mij wanhopig af. Dit moet een groot, enorm groot, misverstand zijn. Ik ben niet wie zij denken dat ik ben! In een wanhopige poging om nog te ontsnappen trap ik met gestrekt been recht in het kruis van de degene die het dichtst bij staat. Binnensmonds vloekend klapt de man dubbel maar een andere hand grijpt mij ruw in mijn nek. Een stomp vol in mijn maag ontneemt mij abrupt de adem en ik zak voorover op het asfalt. Onmiddellijk word ik weer aan mijn haren omhoog getrokken. Een vuurmond drukt hard tussen mijn ribben. Er wordt helemaal niets gezegd, alles volstrekt zich in absolute stilte en razendsnel. De donkergekleurde auto knalt met jankende motor de stoep op. Deuren vliegen open. Ik word hardhandig op de achterbank geduwd. Wanneer ik me verzet daalt dezelfde vuurmond die net nog tussen mijn ribben zat met duizelingwekkende vaart neer op mijn schedel. Het volgende moment valt alles stil.