Door HansytheKing, geplaatst op woensdag 21 april 2010, 15:00. Views: 1.

Drawing Dead - deel 4

Van pure schrik slaak ik een schril gilletje en kniel naast Dex neer. "Bel 112!" hoor ik iemand roepen. Dex ligt schokkend en trillend op de vloer. Ik realiseer me dat ik dit vaker gezien heb en instinctief pak ik Dex`hand op om zijn vingers te bekijken. Mijn vermoeden is juist. "Jus d'orange!" roep ik. "Hij heeft een hypo! Snel!" Een van de toeschouwers komt onmiddellijk in actie en reikt binnen enkele seconden het gevraagde aan. Voorzichtig til ik Dex zijn hoofd op en giet kleine teugjes sap naar binnen. Gelukkig werkt zijn slikreflex nog en verslikt hij zich niet. Na een paar slokjes zie ik dat Dex weer een beetje bij begint te komen. Twee mannen helpen hem overeind en zetten hem op een stoel.

De mensen beginnen zich weer een beetje te verspreiden door de ruimte en hebben al geen belangstelling meer voor ons. Ik zie op een van de statafels en schaal met gebakjes staan en pak er twee om ze aan Dex te geven. Dex propt ze als een hongerig dier in zijn mond. Hij kijkt mij glazig aan. "Gaat het weer een beetje? "vraag ik. "Ja, dank je, het gaat zo wel weer" antwoord Dex. "Hoe wist je..".
"Iemand in mijn familie heeft ook diabetes." antwoord ik zacht.

Ik plof neer in de stoel naast hem. Zo zitten we een tijdje zwijgend naast elkaar naar de pokertafel te kijken. Als ik naast me kijk zie ik dat Dex zijn bloedsuiker aan het meten is door middel van een klein prikje in zijn vingertop. Wanneer hij het etuitje weer dicht ritst hoor ik dat er een seat vrij is aan de pokertafel. "Kun je pokeren?" vraagt Dex.
"Ik?" antwoord ik onnozel.
"Ja, jij. Ik moet nog even een aspirientje innemen want ik heb knallende hoofdpijn. Ik kan het over een kwartiertje wel weer van je over nemen." gaat hij verder. "Maar dan hebben we in ieder geval alvast een stoel."
"Ik ken het spel nog wel van vroeger"antwoord ik aarzelend. Ik heb mijn zin nog maar half uitgesproken of Dex staat al naast zijn stoel. "Mijn vrouw wil graag spelen" roept hij en hij trekt mij omhoog uit mijn stoel. Met een scheve grijns drukt hij mij een stapeltje biljetten in de hand en duwt me half in de richting van de tafel. Meteen springt een van de spelers aan tafel op om mijn stoel aan te schuiven.

Een beetje onwennig neem ik plaats en graaf in mijn geheugen. Met drie oudere broers thuis die bedreven waren in alle mogelijke spelvormen ken ik zo`n beetje alle kaartspelletjes van toepen tot klaverjassen tot poker. Ik moest als jongste van het stel altijd bewijzen dat ik groot genoeg was om mee te mogen doen. Dat maakte van mij een bloedfanatieke speelster die geen gelegenheid onbenut liet om mijn broers te verslaan.

Hoe zat het nog maar? Een straat was hoger dan een flush? Of nee, juist anders om! De eerste rondes doe ik niet veel anders dan folden en probeer ik op te letten wat er aan tafel gebeurd. Langzaam begint het mij allemaal weer te dagen. Ik speel een paar handjes en naarmate de tijd vordert begin ik echt weer plezier te krijgen in het spelletje. Af en toe maak ik even oogcontact met Dex die mij dan bemoedigend toe knikt. Na een uurtje sta ik op van mijn stoel en vraag of ze mij even willen excuseren. Ik vraag aan Dex of hij er al aan toe is om het van mij over te nemen maar hij zegt dat het vanavond niet meer gaat lukken. Hij zegt dat hij mij wel het afgesproken teken zal geven als hij naar het hotel wil. Nadat hij mij er van overtuigt heeft dat we echt nog niet weg hoeven en dat hij zich prima vermaakt door op een afstandje naar ons te kijken neem ik snel weer plaats op mijn stoel.

Na een half uurtje geen enkele hand te hebben opgepakt krijg ik , gedeeld. Hè¨, hè eindelijk weer eens een leuke hand. Ik call de blinds en iemand na mij raised voor een in mijn ogen aanzienlijk bedrag. Aangezien ik nu toch eindelijk wel eens een handje wil spelen besluit ik toch te callen terwijl de rest foldt. Op de flop valt , en een !
Ik probeer mijn enthousiasme te onderdrukken en ga wat rechter op zitten. Met een soepele handbeweging gooi ik wat fiches naar het midden. Mijn tegenstander bekijkt zijn kaarten nog eens één voor één en besluit dan te callen.
Gespannen kijk ik naar de turnkaart. Een ! Full house! Weer gooi ik een handje vol fiches naar het midden. De man denkt weer even na en zegt dan rustig: "All-in".
Ik hoef hier niet lang over na te denken en schuif direct alle fiches naar het midden.

Ondertussen is Dex ook bij de tafel komen staan. Ik knipoog brutaal naar hem en vraag mijn tegenstander of we de kaarten zullen openen. Mijn tegenstander draait zijn kaarten open en ik zie tot mijn schrik dat hij , toont! Met een vuurrode blos draai ik mijn negens open. Ik durf niet naar Dex te kijken. Dan wordt de riverkaart gedraaid. Een ! Ik slaak een kreet van vreugde en spring van pure blijdschap Dex om zijn hals. Hij duwt mij zachtjes van zich af en fluistert "luckbox!" in mijn oor. Snel ga ik weer zitten en begin de enorme berg fiches te stapelen tot een prachtig fort. Dit heb ik wel eens op televisie gezien als ik `s nachts thuis kwam van mijn werk en nog wat lag te zappen op de bank.

Aan tafel wordt er druk geroddeld over ene Richard en zijn vrouw en ik kan uit het gesprek opmaken dat dit de gastheer van vanavond moet zijn. Een wat oudere vrouw naast mij vraagt mij waar wij Richard van kennen. Ik antwoord dat het een oude studiegenoot van Dex is geweest. Als de vrouw mij niet begrijpend aankijkt mompel ik iets onverstaanbaars en concentreer mij zogenaamd op de kaarten.

Even later krijg ik , gedeeld. Twee spelers voor mij gaan all-in voor ongeveer twee derde van mijn stack en ik call ook. Na dat de rest gefold heeft besluiten we wederom de kaarten open te leggen. Ik zie dat ik tegen , en , zit. Als ik opkijk zie ik een afkeurende uitdrukking op Dex zijn gezicht. Vlug kijk ik weer voor me naar de tafel en zie dat op de flop twee boeren gedraaid worden. Triomfantelijk kijk ik weer naar Dex maar die kijkt stoïcijns naar de tafel. Wanneer de twee verliezers zich opnieuw mopperend inkopen en ik mijn stapels fiches herschik zie ik dat Dex weer is gaan zitten en mij het afgesproken teken geeft. Ik ben het natuurlijk nog lang niet beu maar afspraak is afspraak en ik zeg tegen de dealer dat ik wil stoppen. Onder luid protest van de overige spelers wisselt de dealer mijn fiches in voor dikke stapels bankbiljetten en ik prop alles zo goed en zo kwaad als het kan in mijn handtasje. Ik verontschuldig mij tegen over de andere spelers dat mijn man moe is en naar huis wil en ik verlaat de tafel. Dex staat al bij de deur en zonder wat te zeggen lopen we even later weer door de hal en sprinten we haastig de trap af.

Dan passeren we een groepje toastende mensen. "Op de jarige job!"Hoor ik roepen. Als ik tussen de mensen de jarige job probeer te ontdekken valt mijn oog op een hoogbejaarde man in een rolstoel. Oeps! Als dat Richard is dan kan dat natuurlijk nooit een studiegenoot van Dex zijn geweest! Ik onderdruk een lachstuip en probeer Dex bij te houden die ineens een enorme haast schijnt te hebben.

Volledig buiten adem bereiken we de auto. Even later rijden we de oprijlaan af en draaien we de openbare weg op. Dex heeft nog steeds geen woord gezegd. Ik kijk stiekem opzij of ik iets van zijn gezicht kan aflezen maar Dex kijkt nors voor zich uit. Hij lijkt ver weg met zijn gedachten. Na een paar kilometer neemt hij een afrit naar een parkeerplaats. Aan de rand staan uitpuilende vuilnisbakken. De parkeerplaats is, op het achtergelaten vuilnis na, leeg. Onder de laatste lantaarnpaal parkeert Dex de auto. Hij laat de motor draaien en kijkt plotseling opzij. Zonder zijn blik af te wenden glijden zijn vingers over een knopje aan de zijkant van zijn stoel en langzaam schuift zijn stoel naar achteren zo dat er meer ruimte tussen hem en het stuur ontstaat. Losjes schuift hij zijn hand onder mijn haar door in mijn nek en trekt mij zachtjes zijn kant uit. Ik schuif mijn jurk tot iets boven mijn knieën op en ga voorzichtig op zijn schoot zitten. Dex ziet er spectaculair uit zoals hij in het schemerdonker voor mij zit. Zijn overhemd half open, die doordringende blik. Het is net alsof hij dwars door mij heen kan kijken en ik hoop uit alle macht dat hij niet in staat is om mijn gedachten te lezen. Zijn handen grijpen zich vast in mijn knieën, beginnen eerst losjes te strelen gaan daarna over in masserende bewegingen en vinden al knedend de weg naar boven. Zijn handen duwen mijn rok ongeduldig verder omhoog en eindigen op mijn heupen. Mijn lichaam reageert heftig. Ongemerkt ben ik een beetje onderuit geschoven. Dex buigt zich voorover en begint de binnenkant van mijn benen te kussen. Zijn kussen branden in mijn huid. Ik voel door de dunne stof van zijn pantalon dat ook hij niet onberoerd blijft. Zachtjes begin ik te kreunen. En dan ineens houdt hij op.

Verwart open ik mijn ogen. Dex duwt me ruw van zijn schoot af en on-elegant plof ik weer op de passagiersstoel terug. Ik voel me klote. Het liefst zou ik weg willen kruipen. Ik probeer zo onopgemerkt mogelijk mijn rok weer naar beneden te trekken en houd mijn blik strak op de weg voor me gericht. Na een rit die voor mijn gevoel uren heeft geduurd parkeren we eindelijk weer in de parkeergarage van het hotel.

Pas wanneer we op de hotelkamer zijn begint Dex weer tegen me te praten. "Ik dacht dat je tegen me zei dat je wel kon pokeren!" Begint hij. Verbouwereerd kijk ik hem aan. "Hoe bedoel je?"vraag ik, mij afvragend waar hij naar toe wil.
"Het leek verdomme nergens op wat jij daar aan het doen was!"schiet Dex uit zijn slof. Met stomheid geslagen kijk ik hem aan. Dan open ik mijn mond om te zeggen dat ik toevallig wel winst heb gemaakt vanavond!
Maar zover komt het niet. Voor ik kan ontwijken heb ik hem al te pakken. Dex' vlakke hand raakt vol mijn kaak en terwijl ik lichtflitsen zie verlies ik mijn evenwicht en beland met volle kracht op de rugleuning van de fauteuil die onder mijn gewicht achterover klapt. Door de klap ben ik even volledig mijn oriëntatie kwijt maar als ik overeind probeer te krabbelen grijp ik in een reflex met mijn hand naar mijn wang die gloeit en pulserend klopt. Wanneer ik mijn tranen probeer weg te slikken proef ik de zoete smaak van bloed in mijn mond.