Door HansytheKing, geplaatst op woensdag 31 maart 2010, 10:30. Views: 3.

BB-light publiceerde een aantal maanden geleden haar eerste pokerverhaal genaamd 'spannend verhaal'. De reacties waren erg positief en al snel vroeg men naar een vervolg. Dit vervolg is er vanaf vandaag, speciaal voor Nederpoker geschreven een veertiendelige serie. Veel plezier!

Drawing dead

Zo op het eerste gezicht is er niets bijzonders te zien aan de twee jonge mensen die in elkaar verstrengeld op het bed liggen. Het gezicht van de jonge vrouw kan hij in eerste instantie niet goed zien. Ze ligt met haar rug naar hem toe gewend. De vlammende rode lokken waaieren uit over het smoezelige kussen. De man ligt met zijn been bezitterig over haar slanke heup geslagen. Ze liggen met hun gezichten naar elkaar toegewend. Als je niet beter zou weten zou je denken dat ze een intiem onderonsje hebben. De man schat hij ergens begin dertig, de vrouw enkele jaren jonger. Hoe vredig het tafereeltje ook lijkt, de werkelijkheid is angstaanjagend anders..

Naar de aanleiding van het drama dat zich aan boord van de woonboot moet hebben afgespeeld kan hij op dit moment alleen maar gissen. Zijn collega maakt aanstalten om haar rubberen handschoenen aan te trekken. Zelf schiet hij snel een paar polaroids. Het is een enorme chaos aan boord van de woonboot. Het is zo`n boot die door studenten vaak gehuurd wordt. Van buiten ziet de boot er haveloos uit met afbladderende verf en half vergane kozijnen. Van binnen is het al niet veel beter. Voor de ramen hangen verschoten gordijnen. De planten in de vensterbank staan er armetierig bij. Overal liggen stapels tijdschriften en vergeelde kranten. Op het aanrecht staat de vaat hoog opgestapeld. De penetrante zware geur is bij binnenkomst haast ondraaglijk. Waarschijnlijk wordt dit mede veroorzaakt doordat het al dagen broeierig is. Het onweer kan ieder moment los barsten.

De oude rechercheur loopt voorzichtig naar de andere kant van het bed. De vloer ligt bezaaid met speelkaarten. Zijn collega pakt er behoedzaam een op. Ze bestudeert de speelkaart terwijl ze hem voorzichtig tussen duim en wijsvinger geklemd houdt. Dan draait ze de speelkaart om en bekijkt het logo dat op de achterkant gedrukt staat. "Hmm, Nederpoker" mompelt ze. Ze laat de speelkaart in een bruine envelop glijden. Wanneer de rechercheur aan de andere kant van het bed staat is de eerste gedachte die door zijn hoofd schiet: "Eeuwig zonde". Ondertussen onderwerpt hij het gezicht van de jonge vrouw aan een nadere inspectie. Het is net als of ze slaapt maar helaas weet hij wel beter. Haar huid is van het lelieblanke soort dat alleen echte roodharige vrouwen bezitten. Rondom haar neus is haar gezicht bezaaid met fijne sproetjes. Als hij zich voorover buigt is het net alsof er om haar mond een sardonisch grijnsje speelt. Alsof ze dit alles een grote grap vindt!

De man is van het type dat je vroeger wel eens zag in tabakreclames. Zijn huid is gebruind alsof hij dagelijks op zijn paard ergens onder een brandende zon rond galoppeert. Rondom zijn ogen zijn de eerste lachrimpels zichtbaar. Over zijn kaak ligt de donkere schaduw van een drie-dagen baard. Zijn witte blouse spant zich om zijn gespierde bovenarmen. De mouwen zijn nonchalant opgekruld tot aan zijn ellebogen. Zijn ene arm ligt onder zijn hoofd, met de andere omarmd hij de vrouw. Zo op het eerste gezicht is het een mooi stel.

Er zijn echter een aantal zaken in het tafereel die absoluut niet kloppen. Ten eerste zijn de twee gekleed alsof ze net terug zijn van een film première of iets dergelijks. De vrouw is gekleed in een smaragd groene avondjurk en de man draagt een smoking waarvan het jasje over een stoel gedrapeerd ligt. Ze vallen compleet uit de toon bij de ranzige omgeving waarin ze zich bevinden. Het is hem ook volkomen onduidelijk waarom de hele vloer bezaaid ligt met speelkaarten. Dat de twee dood zijn is zo klaar als een klontje maar zo op het eerste gezicht is er geen enkele verwonding waarneembaar. Ook ziet hij nergens in de buurt van het bed glazen of lege pillenstrips waar uit zou kunnen blijken dat het hier een zelfmoord betreft.

Wat hem echter het meeste zorgen baart is het feit dat het onderlaken van het bed of eigenlijk het complete bed nauwelijks zichtbaar is. De reden hier van is dat het stel op en onder een indrukwekkende hoeveelheid bankbiljetten ligt. Het is een bont geheel van groene, oranje, gele en paarse biljetten. Het plaatje zou zo in een vooraanstaand modetijdschrift geplaatst kunnen worden. Op dit moment is het onmogelijk om een schatting te maken van de waarde die de biljetten vertegenwoordigd. Hij schiet nog maar een paar polaroids en dan valt zijn oog op iets op de vloer dat half onder het bed ligt. Wanneer hij knielt om te bekijken wat het is beseft hij dat hij het moordwapen gevonden heeft....

Wat er aan vooraf ging:

Ik leerde Dex kennen in de club waar ik destijds werkte. Het leven als arme student viel me zwaar en van een medestudente hoorde ik dat ik met mijn looks heel gemakkelijk veel geld kon bij verdienen. Eerst was ik geshockeerd toen ze me uit begon te leggen hoe zij haar geld verdiende. Het was mij wel opgevallen dat ze geld uit gaf als water maar ik dacht dat haar ouders haar luxe leventje bekostigden. Niets was minder waar. Na haar aan een kruisverhoor over de werkzaamheden onderworpen te hebben was ik om. En ze had gelijk! Er was geen eenvoudiger manier om geld te verdienen! Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik in de duurste meest exclusieve club werkte en dat dit gegeven het allemaal wel wat gemakkelijker maakte. Ranzige mannetjes konden zich de entree van deze club niet veroorloven. Mannen met een onverzorgd uiterlijk werden überhaupt niet toe gelaten. De klanten bestonden voornamelijk uit rijke zakenmensen of criminelen, al werden deze officieel ook geschaard onder 'zakenmensen'. Ik heb er echt een ongelofelijk leuke tijd beleefd. Enig nadeel was dat mijn studie op een steeds lager pitje kwam te staan en uiteindelijk heb ik er zelfs de brui aan gegeven. Ironisch als je je bedenkt dat ik het baantje begon om mijn studie te bekostigen! Maar goed, dit terzijde.

Op een avond zat ik aan de bar aan mijn glas bubbeltjes water te nippen (in een champagneglas uiteraard om de klanten voor de gek te houden), Toen er een groep Amerikaanse zakenlieden de club binnen stapte. Mijn oog viel direct op Dex. Ik was diep onder de indruk. Dex was een man van de wereld dat zag je zo. Met zijn ietwat hese stemgeluid besteld hij een drankje aan de bar en bracht tegelijkertijd mijn hoofd op hol. Helaas was ik niet de enige die mijn oog op hem had laten vallen want mijn collega Toy (artiestennaam, hoe verzin je het!) hing al kirrend aan zijn arm. Toen Dex`ogen over de vrolijke krullenbol van Toy de mijne ontmoetten wist ik dat het voor Toy een verloren zaak was. De smeulende blik sprak boekdelen. Collegiaal als ik was maakte ik me snel uit de voeten en vluchtte naar het toilet om mijn make-up bij te werken die er overigens nog onberispelijk uitzag.

Weer terug in de bar bemerkte ik dat de groep Amerikanen verdwenen was. Guy,de barkeeper, zag mijn zoekende blik en met een verwijfd handgebaar (we hadden alleen maar homo`s in de bediening) maakte hij mij duidelijk dat het gezelschap naar de kelder was vertrokken. In de kelder hadden we een kleine casinoruimte gecreëerd voor onze goklustige klanten. Soms werd daar meer om gezet dan in de rest van de club. Dit had vooral te maken met de manier waarop de roulettetafel bediend werd volgens mij. Toen ik mijn baas er een keer naar vroeg keek hij mij aan alsof hij water zag branden. Hij reageerde zwaar beledigd omdat ik hem verdacht van zulke ordinaire praktijken in zijn club van stand! Ik wist genoeg.

Zo snel als mijn stiletto`s mij konden dragen trippelde ik de trap af naar de kelderruimte. Daar aangekomen zag ik dat het vanavond niet draaide om het roulette balletje maar dat voor de verandering de pokertafel te voorschijn was gehaald. Dit werd normaal gesproken niet gestimuleerd (want te weinig verdienste) maar blijkbaar werd voor de groep Amerikanen een uitzondering gemaakt...