Door Rik Klein Entink, geplaatst op woensdag 03 februari 2010, 15:00. Views: 1.

Het Nederpoker panel bestaat uit een aantal Nederpoker pro's die hun mening geven over (actuele) zaken die spelen in de pokerwereld of hun visie geven op een strategisch vraagstuk. Vandaag leggen wij de kwestie over livetells voor aan Jorryt van Hoof, Leon van der Poel en Steven van Zadelhoff.

De Stelling: "Aan live tells heb je niks!"

De leek denkt vaak dat het lezen van tegenstanders bij poker draait om het ontcijferen van iemands pokerface en het juist interpreteren van nerveuze tics: "Hij zit aan z'n neus, dus hij bluft!" Ervaren pokerspelers weten echter wel beter: zij halen hun informatie vooral uit betting patterns. De nieuwe generatie speelt immers vooral online, waar tells sowieso nauwelijks een rol spelen. Maar moeten we mogelijke tells dan helemaal niet meer meewegen? Het NederPoker panel geeft hun visie én wat nuttige praktijkvoorbeelden.

Jorryt van Hoof: "Op deze twee tells vertrouw ik altijd!"

"Ik heb zelf nog maar redelijk beperkte ervaring live en doordat ik vrij ongeduldig ben let ik meestal ook niet heel erg goed op de spelers. Hierdoor is de informatie die ik binnen krijg over de gedragingen van mijn tegenstanders vrij beperkt. Toch zijn er twee soorten live tells waarbij ik heel hard op mijn read af durf te gaan.

De eerste situatie is degene waarbij het gewoon te overduidelijk is dat iemand zenuwachtig en nerveus is. Zo zat ik een paar jaar geleden in Club de Aviation in Parijs een toernooi te spelen waarbij een van m'n tegenstanders een enorme kloppende ader in z'n nek had die iedere keer op kwam zetten wanneer hij aan het bluffen was (en Fransmannen bluffen graag). Ik was al de hele tijd uit op een situatie waarin ik een redelijke hand zou maken tegen de man zodat ik hem kon busten. Ook was ik me erover aan het verbazen hoe hij het überhaupt zo lang heeft uit kunnen houden met zo'n kloppende ader in z'n nek, we zaten inmiddels namelijk al vrij diep in het toernooi. Na een tijdje had ik dan eindelijk Top Pair gehit in positie en hij pot de flop en turn en schuift vervolgens de river all-in. Ik had een easy call hier, met dank aan het adertje.

Hiernaast heb je nog de situaties waarbij voornamelijk de jongere generatie spelers 'fake tells' probeert uit te seinen. Dit vind ik vaak erg prettig. Voorbeeld van een situatie is hier een jonge Scandinaviër die al twee uur bij me aan tafel zit tijdens de WSOP. Hij is al 15 keer allin is geweest en heeft nog geen spier verrekt. Nu zit ik 3way en heb een river-beslissing te maken voor bijna al mijn chips. De Scandi is all-in en ik zit in het midden met een goede Top Pair. Ik zet de derde speler in de pot op een niet al te sterke gemaakte hand. Hier heb ik dus een vrij lastige beslissing, maar nu besluit de Scandi het me ineens een stuk makkelijker te maken. Hij gaat ineens nerveus draaien in zijn stoel. Ik trap niet in zijn acteerwerk en besluit te folden. De derde speler trapt er wel in: hij maakt uiteindelijk de call met een zwakke Top Pair. De Scandi wint met een setje en ik ben hier door zijn vermeende acteerkunsten goed weggekomen!"

Leon van de Poel: "Een tell is slechts één factor in het totaalplaatje."

"Als je Hollywood mag geloven bestaat poker met name uit het zoeken naar bepaalde tells bij je tegenstander en aan de hand daarvan neem je een beslissing. In de film Deal bijvoorbeeld geeft de hoofdrolspeler zijn hand weg doordat hij telkens op zijn onderlip bijt als hij slechte kaarten heeft. Bij buitenstaanders en beginnende spelers leeft dan ook nogal eens het idee dat je aan de pokertafel ongeveer als een mummie moet gaan zitten want bij de minste of geringste beweging zouden de goede spelers wel eens wat op kunnen pikken.

De werkelijkheid is iets anders dan dat. Live tells worden nogal eens overschat. In plaats van logisch te redeneren, denken mensen een bepaalde tell opgepikt te hebben en baseren ze hun beslissing enkel en alleen op die tell. Live tells zijn absoluut nuttig maar probeer ze te integreren in je beslissing. Je kijkt naar alle factoren tezamen en daar weeg je een mogelijke tell in mee. Vergeet dus nooit van de basis uit te gaan. Die basis bestaat met name uit: positie, de textuur van het board, neigingen van je tegenstander en de grootte van de stacks. Daarbij voeg je dan de tell die je hebt opgepikt. En uit het geheel komt je uiteindelijke beslissing.

Iedereen kent wel de standaard tells, zoals 'sterk = zwak' en omgekeerd. Die zijn dan ook niet altijd betrouwbaar meer, omdat mensen die de tells kennen ze expres om gaan draaien. Wel interessant om in de gaten te houden zijn plotselinge gedragsveranderingen. Die kunnen vrij subtiel zijn, maar vaak zijn ze wel veelzeggend. Denk aan spelers die al een tijd geen hand meer gespeeld hebben en ineens erg geïnteresseerd zijn, of spelers die juist plotseling naar die mooie lamp zitten te kijken waar ze daarvoor meer met het spel bezig waren. Dat zijn neigingen die mensen onbewust hebben en daardoor zijn ze vaak betrouwbaarder dan de dingen die mensen bewust doen.

Je wilt een paar factoren dan ook in de gaten houden als je naar de betrouwbaarheid van een tell kijkt. Is de speler in kwestie een goede speler? Zo ja, dan is de mogelijke tell minder betrouwbaar. Is de speler zich bewust van hetgeen hij op dat moment doet? Als het antwoord ja is, dan is de tell minder betrouwbaar dan bij een onbewuste actie. Maar probeer altijd het totale plaatje in ogenschouw te nemen bij je beslissing en niet enkel en alleen af te gaan op de veronderstelde tell. De tell vormt een onderdeel in je besluitvorming!"

Steven van Zadelhoff: "Tells zijn minder bruikbaar dan vroeger, maar observeren loont!"

"Toen ik net begon met pokeren zag de pokerwereld er nog heel anders uit dan nu:  een heel klein groepje professionals met daaromheen heel veel amateurs. Ik heb in mijn begintijd veel boeken gelezen over poker en daarbij zat natuurlijk ook de klassieker van Mike Caro: The Book of Tells. Dit boek was toen al hevig gedateerd. Enkele van de adviezen die erin stonden waren echter nog prima te gebruiken.

Bij poker is het natuurlijk belangrijk dat andere mensen niet goed kunnen zien hoe sterk jij je eigen hand vindt. Mensen die net beginnen met poker realiseren zich dit niet altijd goed, maar vaak is aan hun houding wel af te lezen of zij zich comfortabel voelen of niet. En het leuke is: als mensen iets beter denken te gaan pokeren, gaan ze dit soort signalen altijd expres andersom weergeven.

Leon noemde het al, en het is de rode draad in het boek van Caro: Strong means weak, weak means strong. De tegenstanders uit mijn begintijd gaven precies de signalen af dat ze een sterke hand als ze zaten te bluffen... en wel op zo'n manier dat nog steeds prima te 'lezen' was wat ze aan het doen waren.

Stapels tells

Tegenwoordig is er echter een hoop veranderd binnen de groep pokerspelers die je aan tafel vaak tegenover je hebt zitten. Naar verhouding lopen er veel meer mensen rond die er van moeten leven en die dus in ieder geval proberen zo min mogelijk weg te geven. En de groep amateurs is ook al niet meer zo slecht als tien jaar geleden. Zelfs de meest onervaren pokerspeler weet uit films en tv-shows al wel dat het niet slim is om te veel emotie te tonen aan de pokertafel. De nadruk van een goede pot poker ligt allang niet meer op het opsporen van schuddende hoofden en fronsende wenkbrauwen.

Niettemin kunnen tells nog steeds nuttig zijn. Het kunnen herkennen van sterke en zwakke signalen bij je tegenstanders is een kwestie van vergelijken: situaties die bij je aan tafel gebeuren, vergelijk je met situaties die je eerder gezien hebt en die je hebt opgeslagen in de grote grijze database in je hoofd. Het is dus zaak om zoveel mogelijk dingen in je op te nemen als je aan de pokertafel zit. Als je dit maar braaf doet zal je onderbewustzijn op de lange termijn vanzelf verbanden gaan zien en je signalen gaan geven in de vorm van een goed of slecht gevoel. Observeren, observeren en nog meer observeren dus!"