Daddy Daycare

Zaterdagavond, half 10.

Pa: "Tim, wat ben je aan het doen?"
Tim: "Pokeren!"
Pa "Jij ook altijd met je gepoker, wanneer wordt dat nou eens minder!"
Tim: "Heb je er problemen mee dan?"
Pa: "Ja je doet verdomme niks anders!"
Tim "Hmm, oke, nouja, het is een hobby, en nja..."
Pa: "Ja blablabla, het lijkt meer een verslaving dit!"

Bovenstaande conversatie leidde tot een gesprek die veel pokerspelers al wel eens hebben gehad met één van hun ouders denk ik. Is het een verslaving ja of nee, gaat er veel geld mee gemoeid, laat je wel eens wat uitbetalen en wat zijn de gevolgen?

Aan de andere kant toch ook een geïnteresseerde vader, maar ook merkte ik bezorgdheid. Bezorgdheid om zijn zoon, die in zijn vrije tijd best veel pokert.
Op een gegeven moment kwamen we aan de praat over hoe het geld op de pokerroom kwam, en of ik dat dan ook zelf deed. Ik vertelde dat ik voor een challenge die ik ging gaan doen laatst 100 euro had gestort. Hier was hij niet blij mee.
Ik heb hem uitgelegd, dat pokeren een spel is, en dat er meer bij komt kijken dan alleen gokken. Hij vond het alleen niet verantwoord dat ik zomaar even 100 euro op een pokerroom zette. Ik heb hier over nagedacht en eigenlijk heeft hij hier ook gelijk in. Over het geld, maar ook over mijn pokergedrag.
Ik heb het geld van de room afgehaald, en heb besloten, dat ik met weinig ga beginnen, op een lage limiet. Cashgamen, omdat je dit kan doen wanneer je wil. Ik speelde de laatste tijd vooral veel MTT en SnG, en ja, daar gaat veel tijd in zitten.
Misschien vreemd om het bovenstaande verhaal in een blog te vermelden, maar misschien ook leuk om hier eens over te discussiëren. Hoe denken jullie erover, en hoe staan jullie ouders er tegenover, en als je zelf ouder bent, hoe kijk jij er dan naar?