De afgelopen weken eigenlijk wel genoeg tijd, maar geen zin gehad om te bloggen. 2011 zou het jaar worden, dacht ik en het begon ook prachtig: ik heb een geweldige avond gehad, maar de volgende dag een enorme "male cat". Het gevoel van Oudjaarsnacht, maar dan met een "min" er voor. Niet dat er levens-bedreigende dingen zijn gebeurd op 1 januari of iets in die trant, maar het heeft wel roet gegooid in mijn planning.

Oudjaarsnacht vind ik fantastisch en kan het niet laten om wat vuurwerk te kopen, alleen maak ik het nu in 3 sessies allemaal op. Tegenwoordig ben ik degene met het beste vuurwerk in de straat, al heeft dat gewoon te maken met geld, en met desinteresse van de rest van de buren in vuurwerk. Maar toch voelt het goed ;-). Buurjongetjes die tegen me opkijken om 0.05 uur vanwege mijn vuurwerk. Ik zou bijna willen zeggen tegen ze dat er ooit een dag komt dat zij ook zo'n grote bak met sier en knal zullen hebben, maar dat doe ik niet. Dat is namelijk zo ver weg, ik kon op mijn zesde me ook nauwelijks voorstellen dat er een dag zou komen dat ik niet meer vooraf hoefde te slapen op Oud en Nieuw, en opeens is dat moment er. Hetzelfde geldt voor als je 12 bent en het nog zo ver weg ik voordat je een brommer, auto, uit huis gaat, trouwt kinderen etc. De brommer heb ik (gehad). Tijd vliegt hard! Ziek.

Maar ik had grotere plannen dan vuurwerk, want Frans en ik zouden naar The Green gaan voor een feest. Hij moest alleen nog even op de weg er naar toe wat strijkers in de brievenbus gooien van zijn favoriete leraar. Ieder zijn ding. Toen we de fietsen op slot zetten, haalde Frans een flesje whiskey uit zijn zak en nam een paar grote slokken. "Op 2011! Hier!", zei hij. Ik ben nooit echt van de drank sterker dan wijn geweest, nou misschien sherry, maar dat vind ik smerig. Dus ik ook maar een paar slokken genomen, maar wat was dat brandend. Ik kreeg wel meteen een warm gevoel van binnen, dus dat zal wel goed zijn dacht ik.

We zijn meteen naar boven gegaan, want daar kwam het meeste geluid vandaan. Alle pooltafels waren aan de kant gezet en in de hoek stond er een DJ die allemaal van die zomer-house muziekjes draaide zoals Lady van Modjo enzo. Best lekker, maar boven was het wel mega druk en warm. Niet erg aangenaam en bovendien danste ook best wel veel mensen, en daar ben ik niet echt getrained in. Maar het mooie was: Sas werkte in de bovenbar. We kregen af en toe wat gratis drank van haar, maar ik kon niet echt praten met haar vanwege de muziek en de drukte. Al had ik wel het gevoel dat ik communiceerde met haar.

Na een tijdje begon Frans om me heen te hangen en begon over onze vriendschap en dat ie me zo graag mocht enzo. Ik kreeg wel door dat hij echt enorm lam aan het worden was, volgens mij had hij thuis al aardig wat gezopen. Ik vond het wel grappig, en vroeg af en toe zijn flesje whiskey. Best lekker, zeker als je er bij rookt. Frans wisselde zijn emo-praatjes af met korte dans-sessies, half op de dansvloer, half aan de bar. Ondertussen kwam die eigenaar van The Green af en toe handtastelijk doen bij Sas en ik kon me voorstellen dat er iets was tussen hen, maar ik kon me ook evengoed voorstellen dat het gewoon een baas was die geilt op een van zijn medewerksters en zij gewoon gevleid is/aardig probeert te zijn. Ik hield mijn laatste "read" vast als zelfbescherming voor mijn gevoel.

Frans kwam af en toe zwetend naast me staan en schreeuwde af en toe in mijn oor. Voor ik het wist stond ik ook te bewegen op muziek, want dansen was het niet te noemen denk ik, maar who cared? Ik op dat moment in ieder geval niet. Langzaam verplaatste ik me naar de dansvloer en vanaf dat moment zitten er veel gaten in mijn herinnering van de avond. Soms grote, soms kleine en af en toe komen er weer dingen terug. Het was in ieder geval fantastisch! En Frans, wat een goede vriend was dat toch. En dat heb ik hem ook meerdere malen verteld, al was dat achteraf toch lichtelijk overdreven. Drank maakt meer gelukkig dan je lief is was het toch? Eigenlijk was iedereen mijn beste vriend. Ik heb nog nooit zoveel met mensen gepraat. En gedurende de avond had ik echt het gevoel dat ik de dansvloer ownde.

Ik heb nog een paar keer geprobeerd om Sas aan te spreken, maar er kwam niet echt veel uit. Het gekke was dat ik dacht dat ik wel helder kon denken, maar mijn mond en tong spieren werkte gewoon niet mee. Ze zei in ieder geval dat ze zo klaar was. Daarna kreeg Frans ruzie met een vriend van de eigenaar en het scheen dat we vriendelijk verzocht werden om het pand te verlaten. Dat wilden we niet, en toen werden we er onvriendelijk uitgezet. Ik heb niet echt een klap gekregen van de portier, het was meer een zachte aanraking, van een keiharde elleboog, terwijl we mee werden gesleurd, met als gevolg een open lip. Sas had het gezien en probeerde het te sussen, wat buiten wel lukte, maar we kwamen er niet meer in. We konden eigenlijk nergens meer naar toe, want overal had je kaartjes voor nodig en bovendien was het al best laat. Dus opperde ik het fantastisch idee om naar mijn vaders restaurant te gaan... Niet handig, maar op het moment wel een leuke richting van de avond. En toen zei Sas opeens dat ze als ze klaar was ook wel wilde komen, misschien met wat vrienden. Nice! Frans vond alles best, als hij maar kon roken, drinken, dansen. En hij wilde pokeren. Chinese rijsttafel, here we come!
--------------
Ik ben weer iets te ver uitgeweid met langdradigheden, dus de rest van de avond komt hoop ik een volgende keer.