De afgelopen week heb ik veel bij de open haard gezeten, met laptop op schoot, na sluitingstijd van het restaurant van mijn vader. Normaal zitten hier wachtende mensen, die een drankje drinken voordat ze aan tafel kunnen. Ik vind het best een mooie open haard, want hij staat in het midden en de bank staat er als een grote U omheen gekruld. Er kan wel meer dan 10 man omheen zitten, maar ik zit er het liefst alleen. Als ik wijn zou drinken, zou dit wel in het plaatje passen. Ik heb er wel over nagedacht om een glas rode wijn naast me neer te zetten, voor het geval er iemand langskomt, maar die kans is erg klein. En degenen die langskomen, snappen de meerwaarde van de wijn in het plaatje niet. Maar ook zonder wijn crush ik de 50NL in ieder geval wel, of ik ben extreem gelukkig de afgelopen maanden. Het is een fijn gevoel om wat monies in da benk te hebben. Is dit het Zwitserleven gevoel?

Ons restaurant, of eigenlijk mijn vaders restaurant, is Chinees. Of zoals op de gevel staat: Chinees Indonesisch specialiteiten restaurant. Het is eigenlijk best een rare combinatie, want volgens mij is de afstand tussen China en Indonesie net zoiets als Nederland en Polen. Je zou toch raar opkijken als er in China een Nederlands Pools specialiteiten restaurant zou worden geopend (buiten beschouwing latend dat Nederland niet echt een eigen keuken heeft, behalve stamppotten, bitterballen en aanverwante producten). De Poolse keuken ken ik ook niet, maar het gaat om het idee. Het zal wel te maken hebben met dat de beide keukens allebei rijst bevatten en dat de Nederlander dit dan sneller ziet als 1 keuken. Het zou natuurlijk wel kunnen dat de vorige eigenaar een Chinees was, die in Indonesie heeft gewoond, maar dan zouden dat er een hele hoop zijn geweest die allemaal naar Nederland zijn gegaan. Ik acht die kans klein en ga voor mijn eerste theorie.

Mijn vader is geen Chinees, en ook geen Indonees, maar gewoon een Hollander. En dat maakt mij ook Hollands, al denken sommigen dat ik Frans of Zwitsers bloed zou kunnen hebben. Dat Zwitsers heb ik nooit begrepen. Toen mijn vader besloot het restaurant te kopen, werd dit niet gezien als de meest slimme zet van hem, maar dat sterkte hem nog meer in het idee, dat hij het moest doen. Als hij iets in zijn hoofd heeft, dat vraagt hij wel wat ik er bijvoorbeeld van vind, maar dat is allemaal retorisch. Ik vond het eigenlijk wel fijn dat hij het kocht, ook al had ik er zelf weinig geloof in. Maar alles was beter dan de snackbar die we eerst hadden. Mijn vaders kook-kunsten houden op bij het bakken van patat, dus heeft hij het keukenpersoneel in stand gehouden van de vorige eigenaar. Ik ben eigenlijk nog nooit in de keuken geweest en wat er achter het luikje gebeurd is voor mij nog steeds een mysterie. Ik weet alleen dat de koks aan het einde van de avond met waterlaarzen de keuken uit komen lopen.

Ik heb van de week met Frans nog een toernooitje gespeeld in het poolcentrum, laat ik het The Green noemen. Hij is daar vrij populair en daar geniet hij erg van. Ik geniet daar ook weer van. Maar inmiddels ben ik ook geen onbekende meer. Niet zozeer door mijn verbale aanwezigheid, maar meer door mijn resultaten. Ik moet zeggen dat ik best wat geluk heb gehad de afgelopen maanden, maar ik heb ook het gevoel dat mijn theoretisch kennis over poker beter is dan de meeste mensen die er rondlopen. Inmiddels denk ik dat ik ook beter dan Frans ben, maar dat heb ik hem nooit verteld. En als ik dat zou doen, zou hij het er niet mee eens zijn uiteraard. Het is ook moeilijk te bewijzen, zeker als dit gebaseerd is op de crapshoot-toernooitjes die we spelen, maar het feit dat Frans online poker niet kan verslaan zegt me genoeg. Hij heeft namelijk altijd pech, online, zegt hij. Hij beweert dat hij gelooft dat online poker niet "rigged" is, maar dat het wel heel vreemd is dat hij wel heel vaak pech heeft. Daarlangs vindt hij dat live poker pas echt poker is: dan kan hij ook beter bluffen zegt hij. Ik heb ook geen zin om energie te steken in iemand overtuigen, die op dat punt niet te overtuigen is. Het heeft geen nut, al vind ik het wel leuk om af en toe wat vragen te stellen, zoals: "Als online poker "rigged" is, waarom "riggen" ze dan alleen jou? Of: "Weet je wat een selectief geheugen is?" Soms beticht hij me dan van internet-nerd-isme, maar meestal ontwijkt hij de vraag. Als hij voelt dat hij klem zit, dan vraagt hij altijd wie mij poker heeft geleerd? Dan zeg ik altijd braaf dat hij dat is. Maar inmiddels doe ik dat met een knipoog en Frans begrijpt die knipoog ook wel. Het is een soort stilzwijgend vredesakkoord. Diep in zijn hoofd weet hij dat ik gelijk heb, maar ik gun hem zijn uitgesproken gelijk, terwijl hij mij mijn onuitgesproken gelijk tolereert. Frans is een potentiele vriend.

Ik lag er al vrij snel uit in het toernooi, terwijl Frans een mega stack had, en daarmee nog een grotere mond dan hij al had. Maar wel op een leuke charismatische manier. Ik ben maar aan de bar gaan zitten en beetje op het forum wezen kijken (ze hebben wat computers staan met internet). Ik hou er niet van om alleen aan de bar te zitten en aan te horen hoe men het toernooi heeft verlaten: "Echt ziek! Hoe kan ie daar nou callen? Ik bedoel ik zit daar met [bla bla bla]...en op de river een aas." Ik denk dan altijd dat hij blij moet zijn met een call, maar ik zeg altijd dat ik het kut voor de persoon vind. Het forum is dus een uitstekend tijdverdrijf. Af en toe hoor ik Frans dan schreeuwen in de achtergrond.

Naast pool, poker en bier is er nog iets wat de moeite waard is in The Green: laat ik haar Sas noemen. Ze zit bij mij op school in de vijfde en was op een dag ineens een lekker wijf geworden. Het was alsof er in schoolkrant had gestaan: "Vanaf 1 oktober treedt Sas toe tot het gilde van mooie meisjes." Ik vond haar altijd al erg leuk, maar vanaf ongeveer oktober deelden velen die mening. Terwijl er in mijn optiek weinig veranderd was aan haar. Als er al een kans voor mij was om een keer te hangen (en/of meer) met haar, was die na het fictieve krantenbericht vrij nihil in mijn opinie.

Sas werkt af en toe achter de bar. Ze is altijd erg aardig tegen me, maar het is gebleken dat ze zo aardig is naar iedereen. Frans zegt dat ze het vriendinnetje is van de eigenaar van The Green, maar dat geloof ik niet. Dat wil ik in ieder geval niet. Laatste had ik een soort van gesprek met haar, over onze school en zo, en het was haar opgevallen dat ik het best aardig deed tijdens de pokertoernooien. Ze wist zelfs dat ik van de Chinees was. Ik weet niet of dat iets is om trots op te zijn is, maar het voelde toch goed. Alleen wist ze mij naam niet, dus heb ik me maar voorgesteld. Waarschijnlijk niet de eerste keer, maar dat is haar vergeven.

Ik moest ook nog ff kaartjes voor Oud en Nieuw kopen voor het feest in The Green en dat leek me een uitstekende gelegenheid om een gesprek met Sas aan te knopen. Ik wist niet of ze dan moest werken, maar no ziet, dan zou ze er toch ook wel zijn. Net toen ik wilde vragen, of eerder informeren, naar de kaartjes, kwam Frans om mijn nek hangen. Hij zei:"Out... ". Toen ik niet vroeg hoe, begon hij het zelf maar te vertellen. Aan het einde van zijn verhaal kon ik alleen maar zeggen:"Wat kut voor je."