De kou heeft als voordeel dat ik nu binnen kan blijven met een excuus. Ik vond buiten spelen toch al nooit een vorm van genot, al probeerden mijn ouders dat wel te stimuleren. Ik heb nooit het nut er van ingezien. Tegen een bal trappen met andere kinderen en dan juichen als er gescoord werd. En dan ook nog juichen zoals je op TV ziet, op een veldje in ergens in Nederland. Of nog erger: trappen tegen een bal, iedereen verstopt zich op 1 na, die gaat dan iedereen proberen te zoeken en als hij bijna iedereen heeft gevonden, trapt een laatste onderduiker de bal weer weg en beginnen we weer van voor af aan. Waar gaat het over? Het is niet dat ik er slecht in was, ik was eigenlijk best goed. Ik deed gewoon liever andere dingen. 

Op dit moment geniet ik dus erg van de sneeuw. Heerlijk binnen zitten met mijn laptop op schoot, mijn kozijn naar de wereld. Wat Tuben, Spotifyen en pokeren. Van poker zou je ook kunnen zeggen: waar gaat het over? En dat heb ik me ook afgevraagd. In principe gaat het ook niet over heel veel, maar toch haal ik er plezier uit. Ik denk dat ik de laatste jaren heb geleerd dat niet alles ergens over moet gaan. Wat ik er in ieder geval leuk aan vind is dat het een individuele bezigheid is, en toch met andere mensen, dan wel op gepaste afstand. 

Buiten dat ik echt plezier beleef aan tweedimensionaal pokeren voor de open haard, zie ik de waarde er ook van in. Ik vind mezelf niet heel goed, maar ben in ieder geval beter dan de gemiddelde speler tegen wie ik speel, en heb dus een positieve verwachtingswaarde. Vandaar dat ik dus niet op een scooter door deze kou eten bij de mensen thuis hoef te bezorgen. Dat doet een klasgenoot van mij bijvoorbeeld wel, laat ik hem Frans noemen. Ze zouden hem Lange Frans kunnen noemen, niet omdat hij zo lang is, maar juist omdat hij erg klein van stuk is. Dat zou dan humor zijn, volgens sommigen. Maar die vlieger gaat niet op, want Frans is niet zijn echte naam. Maar ik acht de kans groot, dat als het zijn echte naam zou zijn, hij Lange Frans genoemd zou worden.

Frans is geen vriend van me, maar ook geen vijand. Hij is klasgenoot, maar wel 1 waar ik nu af en toe mee omga. Dat was vroeger wel anders. Ik heb pas vanaf vorig schooljaar af een toe les met hem. De eerste keer dat ik woorden met hem wisselde, was toen ik eten had besteld en hij het kwam bezorgen. Hij herkende me eerst niet, ook al zaten we al een paar jaar op dezelfde school. Dat zal te maken hebben gehad met zijn status op school, en mijn gebrek daaraan. Bij de geld-overdracht zag ik wel een blijk van herkenning en hij gaf me een goedkeurend knikje. Ik wist niet echt wat er goed te keuren viel, maar mijn interpretatie ervan was: “He, ik ken jou ergens van. Maar van wat? O, ja, volgens mij zit jij bij mij op school. Toch? Volgens mij ben je wel OK. Bedankt voor de fooi. Later. En dat allemaal ik die kleine hoofdbeweging. 

Frans en ik zaten vorig jaar een paar uur in de week naast elkaar, vooraan tegen de lessenaar van de docent aan. Ik zat daar al vanaf het begin van het jaar, omdat ik zo het bord beter kon lezen. Ik had toen nog geen bril, terwijl dat wel nodig was. Die heb ik pas genomen toen ik mijn vader straal voorbij liep in het dorp op een afstand, waarbij dat ongepast is, wanneer je een goede verstandhouding met je vader hebt. Het zou zelfs ongepast zijn bij de buurvrouw. Mijn vader dacht dat ik dronken was. Ik denk dat hij dat ook hoopte eerlijk gezegd. Niet dat ik een a-sociale vader heb, maar ik dronk eigenlijk geen alcohol. Thuis niet, en tijdens het uitgaan ook niet, want ik ging nooit echt uit. Ik denk dat mijn vader me gewoon een normale puber-jeugd gunde, en daar is alcohol wel een exponent van. Vandaar dat ik het hem niet kwalijk zou nemen als hij hoopte dat ik straalbezopen zou zijn. Mijn vader heeft me een mooie bril cadeau gedaan.

Frans kwam dus naast me zitten, niet omdat het kon, maar omdat het moest van de leraar. Dat was wennen, voor ons beide. Ik geloof niet dat we veel gespreksstof hadden, maar gelukkig werd er niet van ons verwacht dat we tijdens les praatten, dus de stiltes waren niet per se oncomfortabel. Tegenwoordig hebben we wel dingen om over te praten en meestal doen we dit tijdens en potje pool. Mijn vader was hier ook erg blij mee, want ik drink dan aardig wat bier. Frans wist dat er 1 keer in de maand een pokertoernooi werd georganiseerd en hij had al een paar keer aan meegedaan. Hij was de vorige keer tweede geworden en kon van het geld wel een paar avondjes stappen zei hij. Dat leek me beter dan werken, dus ben ik een aantal keer met hem mee geweest en overal ben ik er beter uitgekomen, ook na aftrek van drank en hap. Ik heb toen besloten om wat van de winst te storten en hiermee online te gaan spelen. En tegenwoordig zit ik weer vaak heerlijk alleen binnen, te klikken op de laptop.