Na een paar dagen Las Vegas is de jetlag er wel uit en zitten wij in een normaal ritme.Wij maken ons op voor een bijzondere raildag: Rob Hollink zit bij de laatste 14 van de $10k Pot Limit Omaha en heeft uitstekende kansen gezien zijn stack.

Ook voor railbirds is een terdege voorbereiding noodzaak, geen afwijkingen in normale patronen die je af kunnen doen leiden naar het doel: Rob naar een bracelet railen. Eerst dus even naar de overkant voor een ontbijtje in Aria om vervolgens terug te keren naar Polo Towers om op het dak even wat bij te bruinen en te genieten van de hersenpinsels van Nico Dijkshoorn. Geen Duitsers in het hotel, dus je kan gewoon uitkiezen waar je gaat zitten.

Nog voordat ik goed en wel een alinea gelezen heb komt er een grote neger naast mij zitten. Niet zo'n type basketballer, maar meer een politie agent. Je kent hem wel uit Die Hard 3: een donut etende agent die baalt dat hij een oproep krijgt om vervolgens vanaf de 89e etage een lijk op zijn motorkap gesodemieterd te krijgen. Ik groet hem beleefd en hij begint te praten: "How's it goin' sir?" Ik herken de toon onmiddelijk. Testing the waters.... Gewoon ordinair roedel gedrag, even kijken wie er de baas is op het dak. Zeker geen donut etende nijlpaard, laat dat duidelijk zijn. "Same as the past three months sir, doing ok overhere." Onverstoorbaar richt ik mij weer op het boek de man in totale vertwijfeling achterlatend op zijn strandstoel. Je kon het horen kraken. Na 10 minuten is hij het zat en begint voorzichtig een gesprek om uit te vogelen wat ik dan wel niet doe voor een werk dat ik drie maanden op een dak kan vertoeven. "To bad I couldn't bring my dog overhere, to dangerous they told me. It was listed as a fighting dog or something." Meneer gooit in de groep dat hij een vechthond heeft en nu vertellen dat wij 6 katten en een hond zo groot als een kat hebben is het initiatief uit handen geven.

"Dogs are so 2003 sir." Voor de tweede keer in een kwartier wordt hij teruggezet daar waar hij hoort: onderaan in de roedel. Ik vertel hem dat ik drie zwarte panters heb lopen in een groot verblijf achter onze west vleugel, net tegenover ons koetshuis naast de bar. Als een Braziliaans ogende schoonheid mij in het voorbij lopen een knipoog geeft en zegt wat voor een fantastische avond ze heeft gehad pakt hij zijn spullen verlaat snikkend het dakterras. De pikorde is hersteld en wij gaan verder met de voorbereiding op een belangrijke dag.

Een paar uur later en een tikkeltje roder dan die ochtend stappen wij in een taxi naar het Rio. Nog 14 spelers over in het event en Rob heeft goede kansen. Hij zit samen met twee collega big stacks naast elkaar maar dat deert hem allerminst. David Chiu is een goede PLO speler en daar heeft hij positie op, de ander is een agressieve hold'em speler die de ballen verstand van Pot Limit Omaha heeft. Ook Phil Ivey zit aan de tafel om het feest compleet te maken. Rob railen is altijd erg leuk, als hij de kans ziet en er doet zich een interessante hand voor staat hij op en vertelt wat er gebeurde en wat hij waarom gedaan heeft. In 2008 railde ik hem in de PLO voor twee dagen en dit soort railsessies staan gelijk aan uren coaching. Je luistert aandachtig en af en toe probeer je Rob op een hand te zetten wat soms ook wel lukt. Commentaar geven doe ik zelden, hooguit in vragende vorm. Dat zou net zoiets zijn als naast Corneille een ezeltje neerzetten om een beetje abstract te gaan schilderen: je doet het gewoon niet.

Na verloop van tijd verliezen wij Phil Ivey in een situatie waar niet veel Omaha spelers broke gaan. In een gedriebette pot komt de flop J44 en al het geld gaat er in. Ivey gaat in de tank en probeert wat los te krijgen van zijn tegenstander, Luis Velador, door te praten. Dat is natuurlijk het moment om gewoon heel zachtjes in je broek te plassen en vooral je bek houden. Onze vriend gaat het gesprek wel aan en na zes minuten taken callt Ivey all-in met naakte azen en zit tegen top set aan te koekeloeren. Typische situatie waar mindere goden hun azen overspelen en broke gaan, maar Ivey is natuurlijk geen mindere god. Hij callde all-in zo vertelde hij, voor een splitpot. In die zes minuten tanken zat Ivey waarschijnlijk al op level 47 te denken maar Velador haakte waarschijnlijk al af bij level 2. Ivey verlaat de tafel en we gaan richting de finaletafel.

Aan het begin van de finaletafel is Rob geen bigstack, maar zorgen maken hoeft hij zich ook niet. Viktor Ramdin raist alles wat een hartslag heeft vanuit iedere positie. Hij speelt het als hold'em maar dan met vier kaarten. Iedere keer komt hij in een pot te zitten waar hij uit positie zit en dit kost hem op een gegeven moment ook een groot gedeelte van zijn stack. Het is weer Velador die de nootjes vast heeft en half pot bet op de river. Na twee minuten tanken gooit Ramdin de helft van zijn resterende stack er in en ongeveer driekwart van het publiek zegt in koor: 'wheel!' Dat was inderdaad de holding van Velador en Ramdin gaat van de chiplead naar shortstack. Mooi spelletje dat Omaha.

Wij verliezen nog een speler en nu is het de beurt aan Rob om te dubbelen of de tafel te verlaten. Hij pakt regelmatig de blinds en als Kevin 'ImaLuckySac' MacPhee opent maakt Rob er 110.000 van. Kevin raiset en Rob maakt de call met frisse tegenzin zo lijkt het. Niet dat hij ooit nog af kan leggen, maar net als de railers lijkt het er op dat MacPhee een monster heeft. Het valt mee: Rob ligt voor met AJ vs AT en twee boeren op het board brengen de overwinning en hij gaat de 8 ton over.

Bij de laatste drie spelers zit het even tegen. David Chiu en Rob hebben ongeveer 8 ton tegen over 2,7 miljoen van Velador. Tegen de laatste krijgt Rob het all-in op Q83 met top two tegen de koningen van Velador. Rob heeft twee backdoor flushes, maar Velador de andere. Er komt een harten zes en dit geeft Velador een hele stapels outs erbij, de river paired het board en Rob Hollink is uitgeschakeld op een derde plaats. Een uitstekende prestatie die smaakt naar meer!

Wij spreken Rob niet meer en vertrekken richting de Strip. Ik loop nog even naar de overkant en trek een wenkbrauw op naar Barry die een heerlijk biertje tapt, het was een lange dag die begon met het Nederlands elftal om half 5 in de ochtend. Het bed hebben wij niet meer gezien en zijn dus redelijk uitgeblust. Een Fransman weigert Engels te spreken en staat opzichtig met zijn wenkbrauwen naar Barry te lonken. Hij kijkt mij aan met een blik van 'watch this' en tapt een witbiertje. Jean Cleaude du Balzack is er blij mee en heeft niet in de gaten dat hij zojuist enorm in de zeik is genomen. Ik gooi een stapeltje biljetten neer, groet Barry en noem het een dag.

(klik op de foto voor een vergroting. Foto bron: Facebook Webjoker)