Je hebt wel eens van die dagen en dan zit er niets anders op dan je burgerplicht te doen niet waar. Of het nu gaat om het jatten van bloemen bij een monument of het aangeven van een nieuwe fiets.

Zo liet ik op 20 april van het vorige jaar onze hond 's ochtends uit en lag er toch even in de struiken een nagenoeg nieuwe sportfiets van het merk Batavus. Als zoon van een politie agent twijfel je geen seconde en wordt daadkrachtig het nummer 0900-8844 gebeld.

Een agent alsmede een één-streper kwamen de fiets ophalen en verzekerde zich nog even van het feit dat er niet ergens in de struiken een koffer met geld lag, danwel de stoffelijke resten van de eigenaar van de fiets aangetroffen konden worden.

Gegevens worden genoteerd en nu is het een jaar wachten om dan eventueel de fiets op te eisen. De rechtmatige eigenaar heeft namelijk een jaar het recht de fiets op te halen en anders kan de vinder aanspraak maken op de fiets.

Het jaar is bijna voorbij en ik neem contact op met de plaatselijke hermandad om te bezien of de fiets is opgehaald door de eigenaar en anders wil ik even een afspraak maken om de fiets af te komen halen. De dame in kwestie vertelt mij keurig dat de fiets niet is opgehaald.

Ik toch wel een beetje blij want een fiets, van inmiddels iets ouder dan een jaar, krijg je niet iedere dag in je schoot geworpen.

Deze glimlach bleek duidelijk te vroeg toen mij vertelt werd dat de fiets op 24 maart ter vernietiging werd aangeboden en dat dit op 30 maart ook is gebeurd.

WAAAAAAAAAAAAATTTTTTTTTTTTT????????????

We trekken ff een nieuwe fiets door de shredder????? WTF???

Ik vraag netjes welke één-streper zo debiel is geweest om binnen de tijd van een jaar deze fiets aan te bieden voor vernietiging en zij belt met een collega.

Deze antwoord keurig dat 'dit soort zaken nu eenmaal gebeuren' en de jonge dame brieft dat netjes aan mij door.

Deze reactie deed mij besluiten om het er niet bij te laten zitten, niet om het een of ander maar aanstaande dinsdag ben ik eigenaar van een fiets van enige honderden euro's en men trekt die even door de shredder. Als het nu een oud barrel was geweest.....

Vaak genoeg heb ik gedacht: 'laat maar gaan', maar deze keer heb ik er even geen zin in. Natuurlijk even advies ingewonnen bij de enige echte pokerende advocaat (Plasman heb ik nog nooit een groot live event zien spelen, dus dat is alleen van horen zeggen) en deze stelde mij voor in de pen te klimmen.

Het briefje gaat ongeveer als volgt:

Geachte heer,

Fiets, jaar, mijn, 20 april, shredder, WTF?, Geld! Claim! Rijdende Rechter! Fiets! Duitser! Oplossing?

Hoogachtend,

Wij zijn niet in de Verenigde Staten dus een claim van 100 miljoen miljard gaat het waarschijnlijk niet redden, maar het moge duidelijk zijn dat dit waarschijnlijk de nodige slapeloze nachten gaat opleveren. Je kan je namelijk nauwelijks voorstellen dat ze zo stupide zijn. Bedenk daarbij dat men ook al mijn gegevens had, inclusief telefoonnummers. Waarom zou je ook de moeite doen om deze fiets uit de klauwen van een shredder te houden.

Een agent die het allemaal geen reet interesseert zoveel is wel duidelijk. De brief is de deur uit en natuurlijk wordt ook de heer Frank Visser gecontacteerd. Als fietsliefhebber trekken wij alles uit de kast om het voor elkaar te krijgen! Kent iemand een journalist bij De Gelderlander?

Ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen.