Wat is nu een mooier moment om een blog te schrijven als je wat spannends meemaakt? Inderdaad: mooi de tijd om weer eens achter de toetsen te kruipen.

Jullie kunnen je enigzins voorstellen dat 4 en 5 mei in Wageningen behoorlijk leeft als 'Stad der Bevrijding'. Als echte Wajo's zijn Diana en ik er dan ook mee opgegroeid. De troep was enorm maar inmiddels weer opgeruimd en wij besloten vandaag aan het einde van de middag eens te gaan napraten in de kroeg der kroegen: 'The Doctor'. (Sorry Danny ;) ).

Als je dan vanaf ons landgoed huis appartement-met-berging de stad in loopt, kom je langs het Joods monument. Daar staan sinds 4 mei een paar mandjes met steentjes, zodat belangstellenden daar naar goed Joods gebruik de (Wageningse) slachtoffers kunnen herdenken. Ook lagen daar een aantal bossen bloemen.

Naast het monument was gisteren een groot podium opgericht waar velen van de muziek herrie kwamen genieten, het monument bleef onaangeroerd.



Wat schetst onze verbazing als er twee over jarige hippies aan het klooien zijn bij dat monument. Je kent ze wel: van dat langharige werkschuwe tuig dat klaagt dat zij ook worden getroffen door de kredietcrisis en dat zij ook tot leeftijd 67 steun moeten gaan trekken. Wij lopen iets verder en kijken nog eens achterom en zien ze met die steentjes bezig. Wij spreken keurig naar elkaar onze verontwaardiging af en zien tot onze almaar stijgende verbazing dat de paardenstaart op hiephiephoera-stappers op aandringen van zijn geit metgezellin de bloemen van het monument afhaalt.

Ik kijk om mij heen of er een telefooncel in de buurt is alwaar ik mij kan omkleden. Helaas: de gsm is al dermate ver doorgedrongen dat ik er in burgerkloffie op af moet. Dit klinkt heel rustig, maar in dit soort situaties ben ik in 3,8 seconden op lifetilt. WTF???!!!!????

Ik check mijn bepakking en kom tot de conclusie dat het enige wapen dat ik bij mij heb een iPhone is waar een ringtone op zit met het geluid van een machinegeweer. Voor Koningin en Vaderland dan maar!

Wij stappen op deze onverlaten af en ik roep ze keurig in beschaafd ABN toe 'waar ze mee bezig denken te zijn'. Valt mee toch? In plaats van een keurig antwoord te krijgen zoals je van deze, sinds de jaren 70 losgeslagen, types mag verwachten. Gaan ze helemaal los. 'De dooien hebben er immers toch niets meer aan, ze zijn immers dood' en het zo mogelijk nog heldhaftigere 'morgen zijn de bloemen toch verlept'. Ik reageer alsof ik ge 3-bet wordt door een 72/54/18 en besluit all-in te shoven voor value: 112 wordt ingetoetst.

De paardenstaart heeft inmiddels in de gaten dat ik het er niet bij laat zitten en zegt de bloemen terug te brengen. Ik deel de beste man keurig mede dat het strafbare feit reeds gepleegd is en dat hij met een bierfles in zijn achterste op straat de horlepiep kan gaan staan dansen maar dat recht zal zegevieren. Dit werd verdachte overigens in iets andere bewoordingen medegedeeld.

Ik krijg keurig een diender van Gelderland-Midden aan de telefoon die direkt in de gaten had dat dit absoluut niet door de spreekwoordelijke beugel kon. Ik werd direkt teruggebeld door de collega's in Wageningen, aldus beloofd door de centralist.

De ongetwijfeld op Indymedia bloggende wannabee kraker zonder kraakpand ziet in dat het inmiddels menens is. En besluit terug te lopen naar het monument en daar de bloemen terug te leggen neer te kwakken. [ ] Care!

Hij loopt terug het 'Plantsoen' op en begint weer een heel verhaal dat doden niets aan bloemen hebben. Op het moment dat hij zijn gesubsidieerde woning binnen wil gaan wordt het tijd om in te grijpen. Ik zag mijzelf al staan met een peleton agenten om mij heen die zich afvroegen waar de schurken nou waren om vervolgens mijn schouders op te halen.

'Je bent staande gehouden, dit is een burgerarrest,' sprak ik op een manier zoals alleen Clint Eastwood dat kan. Je zag de stakker denken: "Do i feel lucky?". Ik doe de deur weer netjes voor hem dicht en verzoek hem vriendelijk doch dringend op het muurtje te gaan zitten. Hij zet de doos met lege bierflesjes neer en begint te bazelen dat bijna zijn gehele familie Joods is. *Zucht*.

Een aantal minuten later komen er vanaf twee kanten maar liefst 5 agenten toegesneld die in de stemming zijn voor een portie snelrecht. Juridisch niet geheel rond te krijgen waarschijnlijk dus ik stel mij netjes voor aan de eerste één-streper die op mij komt afgelopen. "Ik wil graag aangifte doen tegen deze schavuit!". Verklaringen worden opgenomen en de agenten vragen nog een keertje of hij zich echt niet met geweld wenst te verzetten tegen de aanhouding. Hij ontkend wederom, maar ze blijven hem streng in de gaten houden.

De beide één-strepers hadden een coach bij zich die druk aan het bellen was onder welk artikel dit nou zou kunnen vallen. Het zekere voor het onzekere wordt genomen en de verdachte wordt in een bolderkar door de stad door de agenten meegenomen naar het bureau.

Wij vervolgens onze weg en genieten van een overheerlijk biertje alwaar de zaken nog eens doorgenomen worden.

Tot de volgende blog die wat minder lang op zich zal laten wachten.

Rik.