Weerzien met een oude ‘jonge’ liefde...

Of moet ik zeggen een jonge ‘oude’ liefde? Laat ik bij het begin beginnen...

Eind oktober nam ik mij voor om een goede prestatie neer te zetten bij Poker Kampioen van Nederland en het doel  was het halen van de regio finales. De top 3 zou doorgaan en achteraf bleek dat gemiddeld genomen het deelnemers veld was 168 deelnemers per keer. Diana (mijn (v)echtgenote) roept dat het rond de 40 ligt, dus het is aan de lezer wie te geloven. Ik had geen idee wat te verwachten en het was ook niet een kroeg waar ik wel eens kwam.

Volkomen blanco ging ik naar Café Daniels in Wageningen met Diana en wij hadden een bijzonder gezellige avond. Het pokeren was van het niveau dat je in een kroeg kan verwachten: iedereen speelt voor zijn plezier en sommigen proberen er wat kunde en kennis aan toe te voegen. Het plezier blijft echter de boventoon voeren. Er wordt om elke chip gestreden gedurende 10 weken, maar elke bad beat wordt als een echte man, vrouw of Glesby  verwerkt. De speler die de bad beat uitdeelt wast dan zijn of haar handen in onschuld en regelt voor het slachtoffer een drankje en persoonlijke begeleiding door Grace. Dit maakt dan weer een hoop goed en voor wie het niet gelooft: u was er niet bij!

Ik had het eigenlijk bij deze groep al vrij direkt naar mijn zin. Er zaten uiteraard pokerliefhebbers bij die links en rechts mijn gezicht wel ergens gezien hadden, dus dat leverde soms leuke gesprekken en een hoop fold equity op. Nu ben ik aan tafel ook niet direkt de stilste, dus in het begin werd het nog wel eens vertaald naar arrogantie, maar ook dat draaide wel bij. Eén van de vaste pokeraars daar was Bert en hij is lekker direkt en duidelijk: “Ik vond je in het begin een arrogante lul, maar eigenlijk ben je wel een aardige gast.” Zo gaat het in Wageningen: er wordt niet omheen gedraaid...

Het leuke van PKVN in Wageningen was, dat er zich een nieuw soort vrienden groepje begon te ontstaan, wij zijn nu zo’n drie maanden verder en er begint zich een ‘harde kern’ af te tekenen. Ik zal trachten om de groep even met je door te nemen.

Om te beginnen is daar Bert, een gerespecteerde gast in de kroeg die de finesses van het pokeren wel door heeft. Hij heeft door zijn leeftijd van ergens begin 40 (dit levert mij een biertje op) een natuurlijk overwicht op de groep en er wordt goed naar hem geluisterd, zeker als het om drinken gaat.

Glesby is dan weer een geval apart, even los van het feit dat wij dezelfde vrouwen appricieren hebben wij nog wel eens diverse discussies. Over diverse actuele zaken denken wij nog wel eens verschillend en onder menig biertje hebben wij de wereldproblematiek in zegge en schrijve anderhalf uur opgelost. Lag het ons, dan brak de wereldvrede spontaan uit. Het begrotingstekort was dan nog wel een issue geweest, maar daar hebben wij dan de cognac ronde voor. Voor elke oplossing verzinnen wij wel een probleem...

Pascal is dan toch net weer een geval apart. Het blijft toch een ‘vogeljochie’. Je hebt in dienst een aantal soorten: Infanteristen, Pantser infanteristen en Vogeljochies. Diana behoort tot de eerste groep, ondergetekende tot de middelste en Pascal is dus vogeljochie. Licht debiel, zoals de luchtmobiele brigade ook wel genoemd wordt. Als Assistent Luchts Verkeersleider is hij mede verantwoordelijk voor de vliegbewegingen boven bijvoorbeeld Afghanistan of andere oorden waar de (pantser)infanteristen nog wel eens luchtsteun kunnen gebruiken. Wij kunnen niet met, maar ook niet zonder elkaar en zo ook aan de pokertafel. Die vis besloot te donkbetten en ik dacht dat hij zwak was en dat hij pocket zessen speelde. Lang verhaal kort gemaakt: ik muck en hij laat pocket zessen zien. Vogeljochies snappen er geen zak van...

Op het gevaar afgaan dat Diana dit ook leest ga ik proberen de laatste van de Daltons voor te stellen. Laat ik het zo zeggen: er komt een leuke meid pokeren ergens uit Amerongen. Mooie ogen, goed gekleed, Bose koptelefoon op en een uitstraling gelijk Isabelle Mercier... maar dan knapper. Degene die dit lezen en mij kennen weten dat ik door vrouwelijk schoon niet vrij snel van slag te brengen ben en zo ook deze keer niet *kuch*. Zelf zegt dat ze niet kan pokeren, maar op de een of andere manier weet ze aan de pokertafel goed te timen. Nianka wist het helaas niet te schoppen tot de regiofinales, maar he: daar is ook een fors portie geluk voor nodig natuurlijk. Anders had ik het nooit kunnen halen natuurlijk. Wist zij danwel geen hoge ogen te gooien in het pokeren, in Mexxen (of hoe je dat geluksspel ook schrijft) ging het haar prima af. Het was iets met dobbelen en rondjes geven...

Vul deze club aan met Danny, de uitbater van de kroeg, en Bas een aardige pik in een Twingo die de regiofinales op een haar na miste en je hebt een leuke club mensen bij elkaar.

In de winterstop besloot bovenstaande groep mensen eens even een hapje met elkaar te gaan eten, want Glesby vond het toch bijzonder moeilijk om deze donkere dagen rond kerst goed door te komen. In elke mens schuilt wel een welzijnswerker, dus de afspraak was snel gemaakt. Om het restaurant in kwestie niet geheel tot de bodem af te branden zal ik de naam van Carré niet noemen, maar mozes wat was dat slecht. Zaterdagavond zaten wij volkomen alleen een restaurant met een veel te bijdehandte student die ons kwam vertellen wat er van de kaart allemaal niet leverbaar was. Ook in dit geval maakte drank meer goed dan liefde ooit kapot kan maken en wij worstelden ons door het voor- en hoofdgerecht heen. Een kroegentocht bracht ons langs diverse taps en het bier vloeide rijkelijk. Vriendschappen voor het leven werden gesloten en wij belooften plechtig dat als één van ons ooit..... ok ok, ik dwaal af.

Weerzien met een oude ‘jonge’ liefde is de titel nietwaar? Ik mocht mij dus gelukkig prijzen om naar de regiofinales af te reizen en niet in de laatste plaats omdat ik daar Steffi de Pous weer zou zien. Steffi ken ik van alle EPT’s en toen ik net begon voor de camera gaf zij mij tips over het prestentatie vak. ‘Witjes’ kregen een totaal andere betekenis kan ik je vertellen. Ik praatte Steffi dan weer bij over de spelers die zij dan ging interviewen en bedacht samen met haar hoe het interview zou moeten/kunnen lopen. Barcelona, London, San Remo, Monte Carlo, Dortmund, Kopenhagen en nog veel meer.  Hoogtepunt was natuurlijk Las Vegas waar ik met haar en onder andere Martijn iedere ochtend de uitzending over de voorgaande dag bespraken. Wie waren de gasten en wat gaan wij bespreken? Aan het einde van de WSOP werd de stress nog wel eens groot als Daan Slutter of Lex Veldhuis ingepland stonden en niet bereikbaar waren. Dan maar wat alternatieven verzinnen... Gelukkig kwam het altijd op zijn pootjes terecht. Aan het einde van de World Series mocht ik zelf plaats nemen op de kruk en wist ik uiteraard welke vragen er zouden komen... althans... dat dacht ik.

Aan het einde van de uitzending stelt zij mij de vraag hoe het met de dames in het toernooi gaat. Ik vertel wat over Kara Scott (dubbel *zucht*) en Tiffany Michelle en daarmee is het af... dacht ik. Of ik nog meer schatjes als favoriet had, want ik vond iedere vrouw wel een schatje.... En bedankt Poes! Gewoon ff op televisie roepen. Daarbij: Tiffany is niet altijd een schatje hoor... maar goed: powned by Steffi.

Stapels lol gehad in Vegas met haar (ook met de rest natuurlijk) en ik mis Vegas nog regelmatig. Het weer, Mandi, Jeannette, South Point, een balkon en alles ademt poker.

Vandaag mocht ik dus opdraven bij de regiofinales van Poker Kampioen van Nederland en ik sta keurig met Diana in de rij en wie komt er op mij af, met een microfoon en een hijgende camera man: precies. Na een leuk gesprek en een hoop bekenden geziente hebben (waaronder Johan en Jeffrey van Daniels) maar eens de tafel opgezocht. Structuur is aardig en de eerste handjes was het even de kat uit de boom kijken. De twee jongens links van mij hadden wel eens een forum bezocht en een boek gelezen en hadden wel iets begrepen van het spel. Verder hadden wij een 30/0 en een 50/45 aan tafel zitten en daar was gewoon het wachten op. Een lieve jonge dame had speelde bijna elke hand en had een ‘fold to cbet’ van ongeveer 8,4% en dat op alle drie de straten. Ik kon hier een beetje chips verzamelen en toen ging ik naar tafel 2.

Naast mij zat een jongen in een rolstoel die je zeker gaat terug zien in de uitzendingen, in ieder geval horen...  De rest van de tafel was redelijk standaard. Wij hadden echter 1 probleem: regelmatig was er een all-in te melden en dan moest iemand van de ‘floor’ komen om vervolgens op een cameraploeg te wachten. In een bepaald geval duurde dit zelfs 8 minuten... Wij speelden 15 handjes per uur.... Met een average stack van 11.000 ging ik naar de featured table met blinds 800-400. Het aantal handjes wat daar gespeeld werd was nog minder zelfs omdat Rivka pas met delen mocht beginnen als de regie daar toestemming voor gaf.

De eerste 6 handen was het raise: fold fold fold fold fold. Er werd geen flop gedraaid en dat was al een tijdje zo. Ik krijg pocket vieren UTG+1 volgens mij en ik maak 2.100. De wandelende reclamezuil voor zonnenbanken op de button kondigde een minraise aan. De small blind was al all-in en ik voelde hem al aankomen en muck mijn hand. Hij had netjes koningen en ik mocht de volgende hand de big blind gaan plaatsen die inmiddels was aangegroeid tot 1.200. Ik speelde 7.800 in de cuttoff en er wordt naar mij toe gefold als ik werkelijk een monster krijg: Aas-vijf van ruiten! En een aas en suited!!! Dit was de ommekeer, mijn ticket naar de finaletafel, op naar Monte Carlo, Vegas, MCOP! Hele visioenen trokken zich aan mijn netvlies voorbij. De big blind gaat in de tank en ik weet dat ik hem beat heb. Hij dreigt zijn kaarten te mucken maar bekijkt ze nog een keer. ‘Call’, zegt hij. Rivka roept nog ‘fold’, maar het was echt een call. Hij draait aas-acht om van harten. Ik spring op en beschuldig hem van slowrollen, donkey moves en hansytheking praktijken. Althans, dat dacht ik. Ik feliciteer hem met zijn call en bidt vervolgens tot een hogere macht om de meest smerige suckout die er maar te vinden is in het dek. Op de turn ben ik al drawing dead.... Ik geef een klap op de tafel en smijt de chips naar hem toe. Oh nee.... ik feliciteer hem en verlaat de tafel. Exit interview met Steffi.... ik krijg wat oogdruppels om het nog dramatischer er uit te laten zien, maar het mag niet baten. Jammer dat ik niets gewonnen had....

Nou... dat moet je niet zeggen. Drie maanden geleden kende ik Bert, Pascal, Bas, Glesby, Danny en Nianka nog niet, nu ga ik graag met ze naar de kroeg om een biertje te drinken. Volgens mij ben ik wel degelijk als winnaar uit Poker Kampioen van Nederland te voorschijn gekomen.

Bedankt allen en tot het volgende seizoen, maar waarschijnlijk wel eerder!