Ach ja, een man een man, een woord een woord. Voor mijn vertrek zou ik proberen mijn blog online te hebben, maar zo kort voor het vertrek had ik niet verwacht. Over 2,5 uur worden wij opgepikt door de taxi om richting vliegveld te vertrekken. Dimitri en Frank zitten op dit moment met smarties te kaarten en ik ben er zojuist uitgewerkt omdat ze al mijn zwarte smarties van mij gewonnen hadden. Of dit helemaal zuiver spel was is mij nog niet geheel duidelijk. Dimtri gooit het er in met J4o en Frank maakt een easy call met AQo. Een Q en een J op de flop brengen nog wat spanning, maar gedesillusioneerd verlaat Dimitri de keukentafel en doet Frank iets om wat op een armbandje moet lijken.

Wij hadden besloten om de laatste dag in Vegas even ouderwetse show te pakken in een of ander casino, maar gisteren was het dermate laat geworden dat mijn collega’s rond 15:00 uur wakker warden. Ik zat inmiddels een uur of drie Rob Hollink te railen en dat was absoluut iets om vrolijk van te worden. Hij begon zijn avondsessie (naar Nederlandse tijd) niet super, maar wist de dag prima af te sluiten. Hoogtepunt van de avond (zowel qua pot als qua hartslag van Rob) was de three way all-in met azen, enkel suited. Preflop had Rob 60% kans van winnen en ze bleven keurig staan. Op het forum is een railtopic met de nodige handen van de sessie en af en toe een korte reactie van Rob.

Langzaamaan wordt de rest wakker en we besluiten het appartement eens een beetje aan kant te maken hier, de koffers worden ingepakt en de eerste kreten als: ‘dat krijg ik nooit allemaal mee!’ en ‘ik mis een koffer’, klinken uit de diverse slaapkamers. Zelf heb ik daar geen last van, immers: Diana was hier voor twee weken en kwam met een half lege koffer, zodat ze wat mee kon nemen. Frank en ik hadden al besloten dat wij een show wilde gaan zien in Las Vegas en de keuze was snel gemaakt: David Copperfield. Wij bellen Mark voor een taxi en worden keurig afgeleverd bij het MGM, waar in het Hollywood theater de show draait. ‘How are you today?’ , worden wij met de welbekende glimlach ontvangen en nadat wij vragen om kaarten voor de voorstelling, krijgen wij te horen dat het is uitverkocht. Uiteraard met dezelfde glimlach en een gemeeend ‘Have a good one!’. En nu? Plan B derhalve. Plan B is Mark Shiffer, onze taxichauffeur die gedurende 7 weken ons van Silverado Ranch Blvd naar het Rio transporteerde en onze guide voor Vegas was. Problemen? Bel Mark. Vragen? Bel Mark? Postzegels of greenscreen nodig? Bel Mark!

‘Hi Rik!’, klinkt het door de Cricket telefoon, ‘hi there mate, how are you?’, ‘doin’ fine, what are you guys up to?’. ‘Well, the theatre in de MGM is very small, so we don’t fit in, but we want to see a show’. That’s easy, go to the Monte Carlo for Lance Burton! That guy is great, its on a walking distance.’ Wij bedanken Mark en aanvaarden de voetreis richting Monte Carlo. Als wij aankomen zijn de kaarten snel geregeld en besluiten wij te gaan eten in het Bellagio Café. Van de week samen met Frank, Marcel Luske en Michelle Lau de lunch gebruikt en de kaart zag er aantrekkelijk uit. Eerst souvenirs halen uiteraard en ik schaf mij zo’n prachtige Bellagio trui aan en wat zilveren aanstekers (echt!) van het Bellagio voor mijn maten thuis. Mochten ze bij thuiskomst niet weten wat ze krijgen, zijn ze gappies af: das duidelijk. Mijn blog lezen is wel het minste nietwaar? Het eten smaakt fantastisch en na een uur of 3 zakken wij weer af richting Lance Burton. Zoek op Lance Burton Roller Coaster op youtube en wellicht komt hij je bekend voor. De show voldoet aan alle verwachtingen en rond twaalf uur vertrekken wij weer naar Silverado Ranch en beginnen wij te kaarten. En zo is het verhaal met de eerste alinea weer rond.

Wij hadden het vanavond over wat je het meeste bij blijft van Vegas, maar waarschijnlijk kan je dat pas over een paar weken zeggen. Regelmatig hebben Frank en ik de zon op zien komen en de krantenjongen in zijn Chevy de krant bij de buren op de stoep gooide. Soms heb je het over niets en andere dagen zijn het gesprekken die je nog wel even bij blijven. Dimitri en Steve kende ik natuurlijk al vrij goed van de EPT’s, maar Frank kende ik slechts oppervlakkig. Toen Frank naar voren werd geschoven als 4e man voor Vegas, waren wij er snel uit en dat is een goede keuze geweest. Wij delen hetzelfde gevoel voor humor en zeker ook hetzelfde gevoel voor vrouwen. En dat is absoluut een pre in Vegas: vrouwen…. De komende jaren zullen wij met weemoed terugdenken aan deze zeven weken. Met alle respect, maar wat hier achter de toonbank van de pokerkitchen staat, loopt in Nederland op de catwalk. Dat gaat wennen worden als wij terug zijn. Gelukkig hebben wij nog de foto’s nog.

‘Fly me to the moon, let me play among the Stars. Let me see what spring is like on Jupiter and Mars’

Dat nummer van Frank Sinttra hebben wij talloze malen voorbij horen komen bij de Bellagio fonteinen, net als ‘Time to say goodbye’ van Andrea Bocelli. Hoevaak je de fonteinen ook ziet, het blijft een indrukwekkend schouwspel en het gaat niet snel vervelen.

Als ik terugkijk op de WSOP zelf, blijven mij een aantal dingen bij: de $50k HORSE bijvoorbeeld. Daar heb ik naar uitgekeken: alle grote sterren deden er aan mee, de Nederlandse inbreng kwam van Marcel Luske en Rob Hollink. Helaas konden zij geen potten breken in dit pracht event. De $10k PLO met Rob Hollink was ook een hoogtepunt. Bijna tot en met de finaletafel heb ik nagenoeg alle handen gezien die Rob in dit toernooi speelde. Ik stond achter hem en hij liet mij meekijken en zo kreeg ik PLO les letterlijk op het hoogste niveau. Hoogtepunt van dit toernooi, Rob zal dat wellicht wel beamen, was de bubble. Rob behoorde tot de shorties van het toernooi en door een sidebet was de bubble ook qua geld iets anders dan normaal. Toen de bubble barste kwam er ook spontaan een high five uit!

Maar wat natuurlijk voor iedere Nederlander het hoogtepunt was van de WSOP was de bracelet van Rob. Met ongeveer 15 Nederlanders hebben wij continue Rob gevolgd vanaf de tribune en eigenlijk was er nooit een moment waarop er getwijfeld werd aan een goede klassering. De ontlading na de laatste hand was enorm en Gezi neemt Rob direct op de schouders, iets wat een mooi beeld op televisie moet zijn. Een paar dagen later werd ere en klein feestje gevierd, maar ja: what happens in Vegas, stays in Vegas. Helaas.

Nog een aantal malen zijn wij als Nederlanders dichtbij een bracelet geweest: Marcel Luske haalde zelfs twee finaletafels.

Vanaf het Main Event kwam het team van Simpel Media de Nederlanders volgen. Ilan, Martijn, Michel, Jurriaan en niet te vergeten Steffi. Elke dag kwamen zij bij ons de laatste info halen omtrent de Nederlanders en waar ze op dat moment zaten. Als Steffi de voorbereidingen begon voor de uitzending, ging ik er graag even naast zitten om mee te denken. Leuk om van dichtbij mee te maken hoe zo’n uitzending gemaakt wordt. De laatste dagen mocht ik zelf in de uitzending plaatsnemen, wat natuurlijk een persoonlijk hoogtepuntje is. Twee uitzendingen met Daan Slutter en de laatste met Lex Veldhuis. Lex ken ik al vrij lang en ook wat hij zoal heeft meegemaakt tijdens de diverse toernooien. Dit zijn leuke een-tweetjes, vraag Lex over Phil Hellmuth en roep daar A-9 bij en de volgende vijf minuten televisie zijn voor elkaar. Toch mooi als je een klein beetje invloed op de vragen hebt. Twee leuke uitzendingen, al had Steffi mij nog wel even te pakken. Kan ik er wat aan doen dat Kara Scott zo’n leuke meid is?

Zoals jullie al merken is er voldoende te vertellen over de afgelopen weken en kan ik nog een paar blogs vullen. Zoals die keer dat Dimitri en ik werden opgepikt door een taxichauffeur die het grootste gedeelte van zijn leven als ‘ green baret’ had doorgebracht. Hij was acht keer neergeschoten, maar gelukkig meestal in zijn benen, 1 keer gebajoneteerd in El Salvador en dat leverde 229 hechtingen op, maar hij was al blij dat hij het overleefd had. Daarnaast 27 maanden krijgsgevangenschap in Vietnam, wat hem niet in de koude kleren was gaan zitten, om maar eens even een understatement te gebruiken. Hij liet nog even zien dat al zijn nagels verwijderd waren…. Toch was hij een gelukkig man met een prachtig gezin. Dan doe je even niet lullig met de tip zeg maar.

Over een uur staat Mark voor met de taxi, ik stap nog even onder de douche en kan niet wachten om Diana en mijn katten weer in mijn armen te sluiten. Eerst nog maar even een tussenstop van zes uur in New York, ach: kunnen we ook zeggen dat we daar zijn geweest.Thuis ga ik eens uitvogelen hoe het hier met foto's en video's werkt, maak ik even een korte foto impressie.

Viva Las Vegas!

Rik

Bekijk hier de vorige blogpost van Rik Klein Entink