Vanuit Las Vegas nevada mijn eerste blog. Zonder jullie jaloers te willen maken ga ik even kort de situatie omschrijven waarin ik mij nu bevindt. Ik zit nu (13 juli) tegen over de fonteinen van het Bellagio bij ParisParis op het terras. Wellicht overbodig kan ik melden dat het hier ongeveer 39 graden is en de fonteinen bieden met bijhorende muziek voor een prima ambiance. Tel daarbij op dat Dawn mij zojuist een overheerlijke Torain heeft gebracht (Sauvigon Blanc),alsmede pen en papier om mijn blog te schrijven. Schrijven ja inderdaad, ik ben nog van de oude stempel: pen en papier en bij voorkeur een vulpen. Moet alleen nog even kijken wanneer ik het uit ga typen.

Mocht je ooit hier in Vegas vertoefen: de smoked salmon is hier geweldig. Ondertussen zit ik bij de Mon Ami Gabi (zo heet deze eettent) een beetje om mij heen te kijken. Een van mijn (onze) favoriete bezigheden: terrasje pakken en mensen kijken. Je verbaast je trouwens over het aantal pokerspelers die hier rondwandelen. Van de week al een aantal en nu is het Markus Golser die even blijft staan kletsen. Markus verteld dat hij in Duitsland een soortgelijke site als Nederpoker gaat opzetten. Hij gaat dit samen doen met Johannes Strassman, een veelbelovende pokerspeler die ook al resultaten heeft neergezet. Ik heb hem al een aantal malen bezig gezien en ik was wel onder de indruk van zijn spel, nu ben je met mijn pokerkwaliteiten al snel onder de indruk van het spel van iemand anders, maar in dit geval wel terecht volgens mij. Mijn mond viel pas echt open toen Durrrr er bij kwam staan (Tom Dwan), hij kwam op mij over als een arrogant persoon, maar het tegendeel blijkt waar. Wij spreken even over Icallsowhat en wat andere actie en Durrrr is weer vertrokken, evenals Markus een paar seconden later. Ik blijf weer achter met Dawn en mijn Toraine, alsof dat vervelend is.

As we speak zit ik zeven weken in Las Vegas en either you love it or you hate it volgens mij. I love it though, maar ik ben weer blij als ik de terugreis kan aanvaarden: ik heb het wel gezien hier. Diana (mijn lieftallige vechtgenote) is hier twee weken geweest gelukkig, maar ik mis haar inmiddels best wel. Gelukkig heb ik haar iedere dag even aan de telefoon. Wat wel moeilijk is dat Tijger mij ontzettend mist, zij is een van onze zes katten en ik heb haar al zo'n 13 jaar. Als ik weg was voor een EPT en ik kwam terug was ze al niet bij mij weg te slaan, ik ben bang dat ik nu een week gegijzeld ga worden door haar.

Maar even terug naar de harde realiteit: Las Vegas (lol). Vooraf had ik verwacht dat ik zeven weken te lang zou vinden en alhoewel de laatste loodjes best zwaar zijn, is het mij meegevallen. Je probeert in te schatten wat je zoal gaat missen, maar daar zat ik toch even naast. Mijn katten: natuurlijk, maar Raymond en Jan Willem (twee van mijn beste gabbers), daar onderhoudt ik vanuit Vegas prima contact mee, maar (ga ik dit echt zeggen??) ik mis die twee enorm. Als je het over onvoorwaardelijke vriendschap hebt: die twee! Kan niet wachten om een biertje met ze te gaan drinken en een nieuw pokerspel te gaan spelen: Seven Card Stud Single Draw Chinese Omaha Poker! Niet lachen: het bestaat echt!

Ook mis ik Wageningen: een klein stadje waar alles op loopafstand is (vooruit: fietsafstand). 's Middags even naar de dokter lopen. Dit heeft niets met lichamelijke kwalen te maken (tenzij behoefte aan een biertje hebben een kwaal is), maar alles met een kroeg. De ideale naam voor een kroeg: the doctor!. Een van de eerste keren dat ik er zat belde Menno (Vlekski) mij op: waar ik uithing. Ik uitgelegd dat ik bij the doctor op een biertje zat te wachten. Het duurde zeker vier minuten voordat de euro gevallen was.

Achter de tap staat onder andere Mireille die mij wel een beetje aan Dawn doet denken: midden twintig, rood haar, ondeugende blik: yep, hadden zusjes kunnen zijn. Dawn ziet mij druk aan het schrijven en vraagt niet eens meer of ik nog een overheerlijk glas druivenvocht wil hebben: ze schenkt gewoon bij. Ze leert snel in ieder geval. Misschien moet ik dit Mireille maar eens laten lezen. Maar genoeg over vrouwen: terug naar Vegas.

Hier in Vegas heb ik naast de pokerspelers leuke mensen leren kennen. Zo is daar bijvoorbeeld Mandi: ik sprak haar voor het eerst toen zij Milly aan het masseren was en ik vermoedt dat Milly het zich nog wel kan herinneren: de floor werd geroepen, zo gezellig hadden wij het met ons drieen. Het contact was er en is er gebleven. Menigmaal heeft zij mij helemaal los gemaakt: schouders, rug, benen, kuiten: alles dus. Is ook wel nodig als je gemiddeld zo'n 14 uur per dag in het Rio rondloopt. Als ik Mandi dan tipte riep ze: "There's my happy ending!", en ik had bij die uitspraak een heel ander gevoel. Zal de taalbarriere wel zijn denk ik. Afijn: ik heb gedurende de hele series een leuk contact met haar opgebouwd en ik ga haar zeker missen. Wie ik ook ga missen is Jeannette: mijn fotogenieke dealster. Niet alleen een leuke meid om te zien, maar ze snapt het spelletje ook nog eens. Zij begon de series als rookie, maar mocht aan het einde diverse finale tafels delen. Als ik de techniek door heb, zal ik een foto van haar plaatsen.

Misschien moet ik hier even de blog gaan afkappen en het de volgende keer gaan hebben over Steffi, Sara, Simpel Media, collega’s, Matti , peppermint hippo, etc.

Inmiddels is het hier drie uur snachts geworden, 12 uur smiddags in Nederland dus. Ik probeer mijn volgende blog (over Vegas) nog voor mijn vertrek online te hebben.

Laterrrrrr