Een paar weken terug was het dan zo ver, eindelijk ging ik mijn eerste stappen op Malta zetten. Jorryt had mij en Dirk Bouts al verschillende keren uitgenodigd, maar omdat er steeds studie's, baby's en andere zaken tussendoor kwamen werd het lange tijd uitgesteld en besloot dat ik alleen zou gaan om alvast wat verkennend werk te doen voor de tweede keer samen met Dirk.

Uiteindelijk vertrok ik half februari met knikkende knieën in de trein richting Eindhoven om aldaar het vliegtuig naar Malta te pakken. Naast Dennis Bergkamp en John de Mol heb ook ik namelijk redelijke last van vliegangst. Gelukkig begeef ik me wat dat betreft in goed gezelschap en het is het de laatste jaren al een stuk minder geworden.

Op het vliegveld aangekomen ga ik in de rij staan voor de douane en ben ik na 40min aan de beurt om mijn ticket te laten zien, en mijn handbagage te laten wegen. Het eerste ging goed, het tweede minder. De vrouw die dit doet komt al snel tot de conclusie dat mijn trolley 3 kilo te zwaar is en dat ik zo niet door de douane mag, de max is 10 kilo.

Als ik vraag wat de opties zijn is mijn keuze snel gemaakt. Optie 1 is de handbagage inchecken á €70,-, een keuze die ik insta fold. Ik ga namelijk niet uit de rij waar ik net 40 minuten in heb gestaan, om in een andere rij te gaan staan, €70,- te droppen, en wéér 40min in de rij voor de douane staan.

Optie 2 is 3 meter verderop, op een speciaal daarvoor geplaatst bureau mijn koffer te openen en er 3 kilo bagage uitpakken en wegflikkeren. Deze optie overweeg ik, maar terwijl ik mijn koffer open realiseer ik me dat ik doorgaans geen kwik, bakstenen of stoeptegels mee neem op vakantie en dat de kans dus klein is dat ik daadwerkelijk 3 kilo van mijn bagage weg ga gooien in de daarvoor bestemde kliko.

Gelukkig was ik op dat moment vrij scherp van geest, en besluit te 4b bluffen. Ik loop naar de grond stewardess toe en vraag haar naar haar gedachtes bij de door mij bedachte optie 3;

"Mevrouw, wat als ik 3 kilo extra kleren aan trek?"

Haar enige reactie na mijn vraag is een zuinig glimlachje, en ze denkt overduidelijk niet dat ik echt in het bijzijn van een paar honderd man, mijn jas uit ga trekken, om vervolgens 14 lagen kleren toe te voegen aan mijn outfit. Haar houding verraad dat ze denkt dat ze mijn bluff succesvol geraised heeft en ze draait zich om weer andere passagiers te gaan "helpen". Haar enige pech is dat ik een pokerspeler ben met weinig gevoel voor schaamte en insta all-in ga. Theatraal open ik mijn koffer en begin tot groot plezier van mezelf en de eerste 85 mensen in de rij pal naast haar aan de uitgebreide verkleedpartij. Na een paar minuten verkleden is de transformatie tot Michelin poppetje een feit en wordt de koffer gewogen; 9.9 kilo.. Kaboom!!

Met frisse tegenzin laat ze mij door en is het tijd om de de koffer door de scanner te gooien. Ik loop door de metaaldetector , om vervolgens door de verbaasde marechaussee, die niks van het schouwspel gezien hadden, als Michelin poppetje gefouilleerd te worden. Tijdens het fouilleren leg ik uit aan de man dat de grondstewardess wilde pokeren , maar kansloos was. Hij knikt begrijpend, geeft aan dat hij ook graag een kaartje legt in het HC en ik knik begrijpend terug, we geven elkaar een boks en loop zonder verdere problemen door.

Vervolgens loop ik insta naar het toilet om de overbodige kleren uit te trekken en weer terug in de koffer te doen. Na de tweede transformatie is het tijd om te boarden. Wachtend in het vliegtuig overdenk ik waarom ik hier mee wegkwam en waarom dat toneelstukje nodig was. Het combineerde gewicht van mij en mijn koffer was natuurlijk hetzelfde, alleen de verdeling anders. Ik besluit er verder maar niet meer aan te denken, er staan namelijk ergere dingen te dingen te gebeuren. De motoren beginnen te draaien en te loeien, mijn hartslag gaat omhoog, ik word rood, misselijk en duizelig . Het is zover en er is geen weg meer terug; Malta here I Come!!! Tenminste dat hoop ik.