Nadat de rust enigszins was wedergekeerd, na de overwinning van PKVN, werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. Pokerstars gaf me de mogelijkheid om een EPT te spelen middels een sponserdeal. Een geweldige eer om in de naam van zo’n toonaangevende pokersite te mogen spelen. Wat is er mooier dan het spelen van een EPT? Juist, het spelen van een EPT in San Remo. Italië dat niet bepaald bekend staat om haar goede pokerspelers, is de plek om je naam internationaal te vestigen. Met vorig jaar zo’n 1100 spelers en een Nederlandse winnaar, kon ik niet wachten om in het vliegtuig te stappen!

Eindelijk was het dan zover, 14 april, de vlucht- en hotelgegevens waren geregeld, koffer was ingepakt, niets stond m’n vertrek naar San Remo meer in de weg! Op Schiphol aangekomen kwam ik toevallig Pieter de Korver tegen die dezelfde vlucht had. Hij had een aantal reisgenoten en dat waren niet de minste, de pokerpro’s Joep van den Bijgaard en Jorn Walthaus alsmede de reporters van Pokernews: Remco Rienkema en Frank op de Woerd. Na kennis met ze te hebben gemaakt was het tijd om het vliegtuig in te stappen. Op het vliegveld in Nice aangekomen bleek dat enkele koffers nog op Schiphol stonden, gelukkig was die van mij er wel. Een aantal spelers waaronder Noah Boeken en Joep van den Bijgaard hebben zes uur lang (!) op hun koffers moeten wachten, niet de ideale voorbereiding natuurlijk. Omdat een taxirit vanuit Nice naar San Remo behoorlijk duur was besloten we gezamenlijk een taxi te nemen, de rit duurde ongeveer een uur. Reporter Frank op de Woerd vertelde de ene bad beat na de andere en ik was dan ook blij dat ik bij m’n hotel was aangekomen ^^! Even snel opfrissen en dan op naar het welkomstfeest. Het welkomstfeest wordt voorafgaand van elke EPT gehouden en volgens diverse bronnen is het een aanrader. Op het feest aangekomen is het Luca Pagano die een aantal zeer belangrijke poker-awards uitreikte aan Italiaanse spelers, onder andere pokerface van het jaar… LOL. 
De biertap ging open en het eten werd geserveerd, alles was erg goed geregeld en nadat er een aantal acts waren opgevoerd (vrouwen die in gordijnen hingen) was het tijd om naar huis te gaan.

Ik speelde dag 1B op 16 april dus ik had een dag om te acclimatiseren, zo kon ik de omgeving, het hotel en het casino verkennen om op de speeldag zelf niet overrompeld te worden van de ambiance. Ook wilde ik niet in tijdnood komen met het inschrijven, gezien de enorme rijen die ontstonden op dag 1A, dit heb ik dan ook op de “rustdag” gedaan. Nadat ik me ingeschreven had en ik naar buiten liep zag ik per toeval Jero Brokaar (winnaar PKVN2) zitten, hij zat samen met een journalist van de Telegraaf. Deze journalist wilde graag een interview met ons houden. Nadat dit was afgerond vroeg ik naar de ervaringen die Jero had opgedaan tijdens zijn eerste EPT namelijk EPT Londen van vorig jaar. Hij vertelde om in het begin afwachtend te spelen en de spelers aan tafel goed te observeren. 

De dag van de waarheid is aangebroken en ik mag m’n opwachting maken tijdens m’n eerste EPT! Met 655 spelers die op dag 1B speelde en de 595 die dag 1A speelde, was deze EPT officieel de grootste ooit op Europese bodem. Een totaal van 1250 spelers, gigantisch! De eerste uren keek ik m’n ogen uit, ik had natuurlijk wel via de zijlijn het spektakel meegemaakt maar wanneer je er daadwerkelijk echt aan meedoet is het toch andere koek. Van te voren had ik verwacht dat ik met trillende handjes de chips zou oppakken en hierdoor veel tells zou afgeven, maar dit viel gelukkig alles mee. Ik zat aan tafel 2, met op het eerste oog niet veel bekende spelers. Ook zaten er een viertal Italianen die in de eerste paar handen al lieten blijken dat ze er niet heel veel van begrepen. Iets wat opvalt is bijvoorbeeld dat ze graag een flop zien en wel heel erg vaak het woordje “call” gebruiken. Na een uurtje of twee te hebben gefold pak ik dan eindelijk m’n eerste goede hand op: vrouwen. Ik was niet bang dat ik geen actie zou krijgen aangezien de Italianen voor de flop vrijwel nooit folden. Dus ik maak een flinke raise van 4x de big blind en inderdaad, de Italiaan op de big blind roept: CALL! De flop is: 3-7-9 met twee schoppens. Ik maak hier een c-bet en verrassend hoor ik CALL! De turn is een Q, ik maak nu de nuts. Ik bet wederom uit en je raad het al CALL! De river is een schoppen 2, de Italiaanse langspeelplaat besluit op deze kaart opeens ¾ pot uit te betten. Ik kan hier helaas niet raisen want er ligt inmiddels een flush mogelijkheid op tafel. Ik maak de call en meneer had 7-9 dus prima. Jammer van die river anders had alles (150BB) er 9 van de 10 keer wel ingegaan.

Tijdens de eerste break van het toernooi heb ik m’n eerste interview ooit gehouden, deze was voor Pokernews.

Na de break vallen de Italianen aan tafel langzaam af en komen er goede spelers voor in de plaats. Zo schuift Peter Eastgate bijvoorbeeld aan, hij won het WSOP main event in 2008 en mocht zich dus een jaar lang wereldkampioen noemen. Achter Peter Eastgate zit tijdens deze editie van de EPT San Remo wel een mooi verhaal, vanwege de vulkaanuitbarsting in IJsland kon hij niet vanaf Londen naar San Remo vliegen, daarom besloot Pokerstars een busje te sturen om Eastgate op te halen. Deze reis duurde 22 uur en hij kwam 4 uur te laat binnen druppelen. Nog geen 15 handen later lag hij uit het toernooi omdat zijn 66 op 6KJ het niet kon winnen van AK van zijn tegenstander, die een hogere fullhouse maakte (turn K river J)… Best wel zuur if you ask me.

Een aantal handen na de uitschakeling van Eastgate vind ook voor mij een cruciale hand plaats. Toen de blinds 200-400 waren opent iemand naar 1.000 de small blind callt en ik vind 66 in de big blind ik call ook. De flop is 9-8-6, erg mooie flop, de small blind bet 2.100 uit. Ik besluit hier te raisen omdat het board toch enigszins scary is, ik maak 6.500. Degene die voor de flop geraisd heeft besluit hier ook te callen en de small blind gaat uit de weg. De turn is een 2, ik besluit hier 8.500 te maken en de Australische speler begint in zichzelf te praten en ook aan mij vraagt hij wat ik heb. Hij vraag of ik een straat heb of twee paar en na deze speech gaat hij allin voor 23.000 meer. Ik heb hier een erg moeilijke beslissing en probeer informatie bij hem los te weken maar hij ziet er erg ontspannen uit, totaal niet nerveus wat meestal op een goede hand duidt. Ook speelde hij erg solide en had geen gekke dingen gedaan. Ik besluit hier te folden en ik laat me kaarten aan hem zien. Hij lacht en hij draait Q9 om. Ik, en de tafel met mij, zitten met verbijstering naar hem te kijken, 120BB gaan erin met top pair. Genialiteit en krankzinnigheid zitten dichtbij elkaar.. Ik blijf achter met 22.000 en kan er achteraf wel om lachen. 

Na deze hand volgt er een periode waarin ik totaal geen kaarten krijg en doordat er veel agressieve spelers aan tafel krijg ik niet de mogelijkheid om de blinden op te pakken. Ik sloot de dag dan ook af met zo’n 12.000 chips. Redelijk teleurgesteld verlaat ik het casino en na 12 uur spelen ben ik ook kapot en besluit een goede nachtrust te pakken. De volgende dag voel ik me prima en ben vastberaden om een mooie comeback te maken. Na 4 handen op dag 2 is het helaas al afgelopen met die aspiraties, want als ik 87s in late positie krijg en iedereen voor me fold, schuif ik m’n laatste 10BB over de lijn. De Button wil helaas niet meewerken en callt met AK, helaas een aas op de flop en ik kon m’n biezen pakken.

Toen ik aankwam op Schiphol werd ik onthaald door enkele vrienden die een enorm spandoek hadden gemaakt. Echt een mooie ervaring!