We schrijven april 2008 als ik voor de eerste keer mag aanschuiven aan de pokertafels van een groot toernooi.
Net zoals nu bevind ik me in Monte Carlo. Ik ben hier voor de Grand Final van de EPT.
Na me online geplaatst te hebben voor dit toernooi was ik zonder al teveel verwachtingen naar hier gekomen om dit toernooi te spelen.
Veel ervaring had ik nog niet, ik had nog nooit gecashed in een toernooi met een inleg van meer dan 300€, en de grootste inleg die ik al had neergelegd was 1.000€ voor enkele Holland Casino toernooien en 1.700€ voor de Belgian Open Poker Championship.
Met andere woorden, wat ik hier nu zou meemaken was wel van een iets ander kaliber. Maar omdat ik voor mezelf niks te verliezen had en mijn tegenstanders net zoals ik ook maar 2 kaarten gedeeld kregen kon dit in combinatie met wat gezond verstand best leuk worden en zou ik zeker niet met het schaamrood op de wangen moeten aantreden. Ik ging gewoon van mijn eigen sterkte uitgaan.

Echter liep dit de eerste 2 dagen een beetje uit de hand, zeker toen ik na enkele uren op dag 2 chipleader was toen ik Negreanu kon uitschakelen. 
De dag verliep toen verder wat op en neer maar ik zat toen lekker te kaarten, squeezen met J8o, 4-betten met 23cc. Het lukte allemaal en had van niemand schrik.
Op dag 3 zag het er allemaal mooi uit toen ik slechts enkele plaatsen voor het geld met een bovengemiddelde stack mijn AA naar het midden kon krijgen. Ik zat voor een top 10-stack tegen de 44 van de Duitser Heitmann. Echter stond ik enkele ogenblikken later aan de rail. 5 plaatsen voor een 17k€ moneybubble.
Tot dan toe veruit de grootste ontgoocheling in mijn toen nog relatief korte loopbaan. 
Deze hand is me tot op heden altijd bijgebleven, ook toen ik hier vorig jaar nog een side event wist te winnen en ondanks dat ik ook al veel meer ervaring heb opgedaan en alles al beter kan relativeren.
De laatste tijd was ik best wel tevreden over de progressie die ik had gemaakt, met enkele mooie online en live cashes had ik erg veel zin om te kaarten en sta ik al 2 maand te popelen om deze zomer 7 weken naar Vegas te gaan om aan de WSOP deel te nemen.

Hier terug in Monte Carlo was ik begin deze week nog aan het twijfelen als ik wel of niet zou deelnemen aan het Main event. Op het allerlaatste moment heb ik dan toch maar besloten een kaartje te kopen na wat actie te hebben verkocht. Ook had ik de dagen daarvoor enkele satellites gespeeld die weliswaar wat minder vlot verliepen maar het 'gevoel' zat goed. Ik had de indruk dat ik terug mijn A+ game aan het spelen was (door wat mindere recentere resultaten de laatste weken was dat vertrouwen even weg).

Aan het begin van dag 1 kan ik al vrij snel een redelijke stack opbouwen. Het is altijd fijn als je na enkele uren kaarten je beginstack hebt verdubbelt omdat je iemand zover krijgt er 70BB in te trappen met AJ terwijl jezelf met AK zit en om een riverbet te callen met een overpaar op een 45689 board. Als dan ook de zeldzame grote blufs die ik maak nog een keer goed zijn dan weet je dat het goed zit. 
Dag 2 vang ik aan met een gemiddelde stack omdat ik in het tweede gedeelte van dag 1 niet veel kon uithalen aan overagressieve tafels. Ik heb gewoon op goede handen gewacht maar deze kwamen niet maar door de structuur van het toernooi is dat geen probleem.

Ik heb een vrij gunstige tafelloting en na anderhalf uur ga ik een eerste vrij belangrijke showdown aan van die dag. Eén derde van mijn stack ligt er preflop in met 88 tegen de Duitser Danzer. Hij draait JJ om maar de eerste 2 kaarten zijn gelijk 88, de river J maakt het voor hem alleen maar zuurder. Het eerste wat in mij opkwam was iets als 'Eindelijk, revanche in Monte Carlo tegen die Duitsers", verwijzend naar 2 jaar terug. Zou het deze keer dan toch lukken? Mijn stack was dan plots een beetje terug boven het gemiddelde als er links van mij een agressieve speler komt aanschuiven. Het is al vrij snel duidelijk dat hij (Andrew Pantling, die eerder deze week de 5k€ Heads-up won) samen met Peter 'Apathy' Jetten de 2 spelers zijn die ik in het oog zal moeten houden. In principe wil ik hun dus best wel vermijden omdat de rest van de tafel van een minder niveau is. Eveneens zal deze tafel niet meer worden opgebroken.
Eerstgenoemde hierboven begint vrij actief te spelen en hij vind het ook leuk om mij te 3-betten. De eerste keer laat ik hem doen met mijn 56s maar de hand direct erop ligt er al een 4-bet in met mijn AK, en zal hij noodgedwongen een showdown moeten aangaan van mijn kant als hij nog creatief wil zijn. Hij laat echter begaan.
Als er een tijdje later naar mijn SB word gefold moet ik natuurlijk raisen met mijn AQ. Nadat we om beurt op flop en turn eens hebben gebet en gecalled trapt hij er zijn 65k stack in, in een 55k pot. Er ligt dan T3336 op het bord. Na enkele minuten bedenktijd kom ik er toch op uit dat ik hier best vaak nog wel eens de beste hand heb, en dat blijkt ook als hij luttele seconden later 'Nice call' zegt.
Ondergetekende naar een 230k stack wat toen meer dan 2 keer het gemiddelde was. 
Als 10 minuten later mijn KK er voor 140k inligt tegen Apathy's AQ (ook deze keer voor 70BB) dan voel ik me al de Prins van Monaco. De eerste kaart op de flop maakt me echter al terug wakker en ik mag niet met 370k maar met 90k verder kaarten, op zich niet zo speciaal omdat de helft van het veld nog steeds minder punten heeft dan mij maar de gedachte van 'Het zal toch niet...' kwam weer boven.
Dan maar weer op slot, en als ik iemand kan uitschakelen met AK tegen TT heb ik terug wat meer ademruimte . Ik val wat terug als mijn 6-hoog geen respect krijg maar diezelfde punten verdien ik later terug. 
De chipleader van dag 1 komt ook aanschuiven, gelukkig aan mijn rechterzijde en samen met Apathy vind hij het wel leuk om de bubble aan te stampen. Zelf schakel ik nog iemand uit met een flipje en kan kort daarop opgelucht ademhalen als de bubble barst.
Pfff, eindelijk na een 8-tal pogingen eindelijk een cash op een EPT-main event. 2 jaar, op dezelfde plaats waar het allemaal begon kon ik uiteindelijk opgelucht ademhalen. De vloek van de EPT's was doorbroken.
In de eerste hand na de bubble kan ik ook meteen dubbelen en als de sealbags verzegeld zijn staat er 200k op mijn zak geschreven.

Ook op dag 3 mag ik niet klagen over mijn tafelloting ook al weet ik dat ik vrij snel zal opgebroken worden. Nadat ik terugval naar 160k trap ik deze er allemaal in met een paartje zevens vanop de button nadat iemand had geopend. Als de small blind direct na mij ook alles naar het midden schuift kijk ik al naar het scherm om te weten hoeveelste ik ga worden. Echter had hij maar AK en die kon niet verbeteren met 5 extra kaarten.
Terug naar gemiddeld en ik kan langzaam aan naar boven beginnen grinden.
Onderweg kom ik wel nog een obstakel tegen als mijn QQ niet kan winnen van 86s waardoor ik voor een gedeelte opnieuw moet beginnen.

Aangeschoven aan een nieuwe tafel heb ik meteen de indruk dat ik deze tafel kan domineren. Het lijkt mij een zeldzaamheid geworden in huidige tijden bij toernooien met dergelijke inleg.
Al vrij snel resulteert dit dat mijn 350k stack naar 800k uitbreidt, mede door enkele handen waarbij ik iemand op alle straten laat bluffen met mijn toppaar en eentje waarbij ik een riverbet call met een 2nd pair. Als ik dan nog eens een flipje met TT win sta ik netjes in de top 5 bij de laatste 40 spelers met een 1.2M stack.

Opnieuw krijg ik een nieuwe tafel aangewezen en opnieuw ziet deze er vrij gunstig uit. Enkel zit iemand met een grotere stack 2 stoelen links van mij. Met hem gaan we dus ook geen grote potten spelen als we geen tophand hebben.
20 minuten later ligt het erin met een tophand. Ondertussen stonden er al 30 mensen rond de tafel want de pot van het toernooi werd gespeeld, eentje van 2.6 miljoen aan chips. 
Je kon de "ohoh's" en "wow's" al horen als ik het al 370k maak preflop en dat werd er niet minder om als alles in het midden lag.
Mijn overbuurman had er, wat mij en vele andere betreft, vrij optimistisch zijn koningen erin getrapt en ik stond hem lekker op te wachten met een paartje azen. Nog iemand anders had al Aas-koning gefold dus het kon al bijna niet meer misgaan. 
30 seconden later stond ik letterlijk buiten, ontredderd. Een gevoel van machteloosheid, het onmogelijke was juist gebeurd. 
Die ene koning was toch nog uit het dek gekomen, het gebeurt zo vaak en het mag van mij elke dag gebeuren maar niet nu, niet op dat ene moment als je een pot speelt die op termmijn een waarde heeft van meer dan 400.000€ en waarin je 90% kans hebt.

Why oh why moest het hier (opnieuw) gebeuren, er is geen gerechtigheid in dit spel.
Maar toch zal ik er mee moeten leven, ik heb geen andere keus, ook al is het een mokerslag die je krijgt. 
Wat ik nu al bijna weet is dat ik zolang als ik geen toernooi win voor 500.000€ deze pot mij altijd zal bijblijven, een grote kans dus dat het levenslang zal zijn.
Langs de andere kant kan het mij alleen maar sterken naar de toekomst en zal ik blijven proberen te werken naar dat ene gloriemoment. Maar de vloek van Monte Carlo zal me voorlopig nog steeds achtervolgen.
De finale van de EPT is naar verluid vanaf volgend jaar niet meer in Monte Carlo, misschien maar best...