Nadat ik de familie sinds de kerst niet meer gezien had was de hele familie in het eerste weekend van april op bezoek in Malta. Heerlijk om ze allemaal weer te zien, heerlijk om ze rond te leiden over Malta en gewoon van de zon en het lekkere eten te genieten.

De eerste dag lekker rustig aangedaan door in de buurt over de boulevards te wandelen langs de zee, de haventjes en de mooie boten. ’s Avonds heerlijk uit eten geweest en in de appartement veel zitten bijkletsen. Op zondag zijn we met z’n allen naar de hoofdstad Valetta geweest, een prachtige oude stad maar qua terrasjes en leuke eet-tentjes op zondag nogal uitgestorven. We zijn met de traditionele bus terug naar St. Julians gereden. Ik had al vaker in de bus gezeten, maar voor mijn familie een hele belevenis. De bussen hebben de tijd van de bouw van de pyramides nog meegemaakt, de diesel maakt je half high en de vering heeft zijn beste tijd ook wel gehad. De trilplaten van Conny van Breukhoven zijn er niets bij. Maar eind goed al goed, we zijn weer in St. Julians

Opnieuw heerlijk gegeten aan de baai van Spinola. Geen slecht uitzicht terwijl je van een top pasta aan het genieten bent.

Op maandag, en daarmee ook de laatste dag van het korte bezoekje, hebben we de toerist uitgehangen door in een open bus een rondje over het eiland te doen. Nu schijn je dus 2 maatschappijen te hebben op Malta en wij zaten bij de verkeerde naar later bleek. In eerste instantie niets aan de hand totdat we bij de oude hoofdstad Mdina uitstappen. Een prachtige rustgevende stad, totdat je weer weg wilt. Aangekomen bij de opstap voor de opentour bussen is het mega druk. De eerste rij schiet niet op dus wij naar de volgende rij. Staan we daar goed en wel komt er een drukgebarend Maltees mannetje dat we toch echt in de andere rij moeten gaan staan. Wij weer netjes in de oude rij. Een dik half uur later kunnen we de bus in, maar blijken we dus niet met die maatschappij mee te mogen. Nu snap ik dat wel, maar hang dan ergens een bordje op!

Nog een half uur later komt er dan eindelijk een bus van CitySightSeeing Malta ipv SightSeeingMalta. Als we daar willen instappen, een volledig lege bus, mag dat niet omdat wij nog niet een stempeltje hebben dat we op de boot hebben gezeten. Het was erg lekker weer, maar dat we de pis lauw hadden lag meer aan de busvervoerders. Na dik anderhalf uur proberen om op de bus te komen is het geduld op. Ik bel een taxi en hup, terug naar huis.  Voor wat extra zout in de wonden komt tegelijk met de taxi de goede en helemaal lege bus aan waarmee we de sightseeing tour hadden kunnen vervolgen.

Dus reisadvies: Pak de rode of blauwe bus van Sightseeing Malta mocht je ooit op vakantie hier zijn.

Tegen het einde van de middag genieten we naast de deur nog op een terrasje om daarna uit eten te gaan. ’s Avonds doen we niet veel meer omdat de terugvlucht met RyanAir er voor zorgt dat de familie om 5:00 moet opstaan.

Het was echt geweldig om ze allemaal weer eens te zien en met z’n allen op vakantie te zijn.

Klik 2 keer op de afbeeldingen voor vergroting. Dubbelklikken dus, plaatjesmachine doet raar :)

Verkouden :(

De rest van de week werk ik gewoon weer voor Nederpoker maar halverwege vrijdagmiddag word ik snotverkouden.  Zowel vrijdag, zaterdag, zondag en maandag tussen 22:00 en 23:00 het bed ingekropen om minimaal 12 uur later weer uit te komen.  In het weekend overdag ook nog vaak 2 tot 3 uurtjes slaap gepakt en dat heeft goed gewerkt. Ik ben sinds vandaag weer helemaal op de been, net op tijd voor de verhuizing.

Verhuizen

Aanstaande vrijdag gaan Coeckie en ik namelijk het nieuwe huis betrekken. Het was gisteren nog even spannend omdat een van de kamers niet geopend mag worden, terwijl dat wel een kantoortje voor ons moet worden. Maar na veel heen en weer gebel met de huisbaas en makelaar is er een prima oplossing gekomen. Het was voor ons buigen of barsten, dus met een beetje pech waren we vanaf vrijdag dakloos geweest.

We hebben al wel afgesproken om onze borg te laten vallen en in de laatste week van ons verblijf de deur van het kantoortje in te trappen. We moeten toch weten wat er zo speciaal aan dat hok is dat de huisbaas weigert om de deur te openen.

Voor de volgende blog zal ik dus weer een video rondleiding maken. En als het goed is gaan we voor mijn volgende blog ook nog een middagje golf ballen slaan met Jorryt op de driving-range.

Foooooorrrrrrrrrrrrrr