Het aftellen is begonnen. De normaal zo schelle toon van mijn wekker tovert plots als nooit tevoren dagelijks een glimlach op mijn gezicht. Zo moeten Buzz Aldrin en Neil Armstrong zich destijds ook hebben gevoeld. Ieder ochtendgloren bracht ze weer een dag dichter bij hun droom. De ervaring van het wakker moéten worden aan de hand van irritante electronica is vervangen door een gevoel van euforie. Alsof Mission Control zelf iedere morgen met zoetgevooisde klanken in mijn oor fluisterd dat we T-Minus 12 seconds zijn.

Het verschil tussen de legendarische Amerikaanse ruimtevaarders en mijzelf bevindt zich echter in het doel. Aldrin en Armstrong dienden "on the moon" te eindigen. Zelf ben ik over een dag of veertig er liever "over"...

Vegas here I come! 31 mei zullen mijn wintertenen in aanraking komen met het woestijnzand van Nevada. Dit klimaatverschil boezemt mij eerlijk gezegd wel angst in. Al was ik reeds eerder in Sin City, de zomer heb ik er nog niet ervaren. Ik geloof niet dat ik er ooit écht klaar voor zal zijn, maar mijn best om niet compleet verrast te worden doe ik zeker. Vorige week nog heb ik met een reisgenoot Heads-Up gespeeld in de infraroodcabine van mijn schoonvader. De parallel met de werkelijkheid van Vegas hield daar overigens wel op, want toen mijn schoonmoeder ons na een poosje twee glazen cola kwam brengen, reageerde mijn kameraad, al dan niet aangespoord door zijn 4-1 chipachterstand, nogal nors "Dit lijkt dus helemaal niet op Vegas hé, die serveerster heeft veel te veel kleren aan, en jij denkt toch zeker niet dat ik daar cola zónder Tic in mijn mik gooi!"

Gelukkig heb ik hierdoor wel een leak in mijn game kunnen ontdekken vóór ik voor het eerst aan zal schuiven aan de WSOP-tafels: beelden van mijn schoonmoeder in schaarse kledij hadden er toe geleid dat ik op vuurbal-tilt ging en binnen 4 handen busto was gegaan.

Hoe dan ook; ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Pokertechnisch zijn mijn voorbereidingen overigens niet fantastich verlopen. Bevind mij momenteel in nogal een downswing. April was erg goed, maar de maand mei is vooralsnog alles behalve een vlekkeloze gebleken. Mijzelf daar druk over maken doe ik niet, ik zie het als een uitgelezen mogelijkheid om mijn spel nog enigszins te tweaken. Het zou tenslotte veel erger zijn als deze downswing zich pas volgende maand zou manifesteren. Bovendien, ik denk dat het Isaac Newton was die de gevleugelde uitspraak deed: "What goes down must come up, even swings". Het kan zijn dat er in de werkelijke uitspraak kleine nuanceverschillen zaten, maar ik wil niet miereneuken.

Zo heb ik nog een goeie week om verdere voorbereidingen te treffen. Zo wil ik vooraf gewend zijn geraakt aan de air-conditioning systemen in Vegas. Morgen host ik een homegame waar ik deze situatie zo waarheidsgetrouw als mogelijk wil nabootsen. De verwarming zal op maximum gezet worden, terwijl onder het spelen een zestal vrijwilligers met grote snelheid een handdoek voor onze gezichten zullen rondzwieren. Eén van die vrijwilligers is overigens mijn schoonmoeder, die in bikini acte-de-présence zal geven. Je moet per slot van rekening aan alle mogelijke tiltfactoren gewend proberen te raken. Nou gaat de schat niet mee naar Vegas en dus, zo hoor ik jullie denken, is de kans dat ik hierdoor op tilt ga niet groot. Maar dan zeg ik op mijn beurt het volgende; je hebt net je kaartje gekocht voor een 1K buy-in event tijdens je eerste WSOP. Al plaatsnemend aan tafel zie je dat je links van Negreanu zit, met wie je al meteen een leuk gesprek aanknoopt. Je medespelers klagen over de airco, en hoe hoog die wel niet staat. Maar ja, zo besluiten ze in koor, het alternatief is kaarten in een oven. In gedachten geef je jezelf een schouderklopje. Pokeren in een infraroodcabine en met wapperende handdoeken voor je neus, terwijl iedereen je uitlachte en voor gek verklaarde, was zo'n gek idee nog niet. Toch weer een mooie edge gecreëerd ten opzichte van deze slechtvoorbereide spelers. En net als je je afvraagt waarom seat 6 er nog niet is, klinkt er hoongelach door de Amazon Room. Over de menigte heenkijkend zie je dat de commotie ontstaan is rondom Kathy Liebert. Getooid in niets meer dan een niemendalletje waar de plukken haar links en rechts nog uitsteken, loopt ze richting jouw tafel en eenmaal daar angekomen zegt ze: "Table 12 seat 6, ah here it is! Funny story guys, I lost a bet to Gavin Griffin and Joe Sebok, and now I gotta wear this bathingsuit all day!"

Nog helemaal van slag van datgene wat net voor eeuwig en altijd op je netvlies is gebrand, wijst de dealer je erop dat het jouw beurt is. Je ziet dat er al een raise, een 3-bet een shove voor je hebben plaatsgevonden. Hoopvol bekijk je je kaarten om te ontdekken dat je slechts 8-3 off-suit speelt. Vijf kaarten en een hoop "wtf?LOLDonkaments, he really shoved 8-3 off suit?!" later loop je gedesillusioneerd van tafel, jezelf afvragend waarom je geen betere voorbereiding had getroffen...