The stack is mightier than the sword - deel 5

Kijk hier voor de eerdere delen

gutshot ( ~ noun ) 1. a gunshot wound to the abdomen 2. a drawing hand in poker where the middle card is needed to make a 5-card straight e.g. 34X67

Alles gaat langzaam op Hawai. Bijna alles. Alleen verhuizen niet. Twee dagen nadat Ross en Tito mij vertelden dat ze gingen verhuizen waren ze al vertrokken. Eigenlijk best logisch in een land waar twee derde van de huizen beschikken over vier wielen en een trekhaak. Maar behalve een aantal goede vrienden verdween ook mijn reden om nog langer op Hawai¬ te blijven aan de horizon. Mijn homegame was niet meer, maar onder mijn pokerspel lag inmiddels een stevig fundament. Nu nog een game vinden waar hetzelfde voor gold.

Weken later, terwijl een soepele riffle door mijn chipstack ging, voelde ik mij als een vis in het Londense water. De dollartekens op de fiches waren vervangen door dat van een pond, maar zolang ik er net zoveel vergaarde als in de VS, zou ik er netto vijftig procent op vooruit gaan. Wel had ik jammer genoeg de conclusie moeten trekken dat ik de Europese pokerboom niet voor had kunnen blijven. In deze dagen van het Internet en digitale televisie was de vertraging in de populariteitsexplosie van het spelletje minimaal geweest en mijn voorsprong was daardoor niet zo groot als van te voren gehoopt. Sterker nog, hier in Londen, leken de spelers beter te weten waar ze mee bezig waren. Misschien kwam het omdat de werktitel van Doyle Brunson's pokerbijbel in Engeland anders was dan in Amerika. "Super System and the Prisoner of Azkaban" ging als warme broodjes over de toonbank en ook "Bridget Jones' pokerdiary" stond hoog in de bestsellerlijst.

Ross en Tito's geïmproviseerde serre was inmiddels ingeruild voor vier stevige muren en een solide-ogend plafond. Toch had ik het niet kunnen laten om een rondje om het pand te maken op zoek te gaan naar een eventuele trekhaak, terwijl de gastheer met een verbaasde blik mijn volgestempeld paspoort controleerde op echtheid. Toen ik eenmaal binnen stond en mijzelf er voldoende van verwittigd had dat deze club niet ieder moment weg kon rijden, verraadde een brede glimlach op mijn gezicht dat ik erg blij was om mij in het hart te bevinden van Engels Poker. The Gutshot Card Club.

Vele malen trotseerde ik het druilerige Londonse weer om in Shepherd's Bush op de 'tube' te springen om na 13 halte's bij Baker Street uit te stappen. Steeds sloeg mijn hart een keertje over wanneer ik bij Clerkenwell Road de hoek om ging en constateerde dat de Gutshot er nog was. Ze heeft me nooit teleurgesteld. Nooit waren haar deuren gesloten of haar tafels onbemand. Soms nam ze mijn geld, soms gunde ze mij, alszijnde de stenen versie van Vrouwe Fortuna, een toernooiwinst of een goede cash-game sessie. Maar waar ik deze club het meest om bewonderde was het feit dat er altijd andere gezichten zaten. Kennelijk had The Gutshot een aantrekkingskracht die blijvend was. Voor velen was zij de trekpleister in een stad vol trekpleisters.

De club bestaat niet meer. Bureaucratie heeft er voor gezorgd dat ze is opgedoekt. Zelf ben ik ook verder getrokken en zal ik alleen nog maar herinneringen hebben aan The Gutshot. Maar ik ben een pokerspeler en een pokerspeler gaat altijd door, ik dus ook.

Maar wat de club ooit voor mij betekende is doorgeslagen naar het spel zelf. Vele malen trotseer ik de mogelijke negatieve antwoorden op mijn uitnodigingen om te komen cash-gamen. Steeds slaat mijn hart een keertje over over wanneer ik de kaarten uit het doosje haal. En nooit heeft ze me teleurgesteld. Deze week nog verblijdde ze mij alszijnde de geplastificeerde versie van Vrouwe Fortuna met een toernooiwinst en een goede cash-game sessie. Maar waar ik poker het meest om bewonder is dat er altijd andere gezichten aanschuiven. Kennelijk heeft poker een aantrekkingskracht die blijvend is. Voor velen is zij de trekpleister in een wereld vol trekpleisters.

Poker zal blijven bestaan. Bureaucratie zal zijn best doen, maar het spel zal uiteindelijk zegevieren. Vele mooie herinneringen zijn nog in de maak. Want ik ben een pokerspeler en een pokerspeler gaat altijd door, ik dus ook.

Al keken mijn medespelers mij gisteren wel enigszins bevreemd aan toen ik het kaartspel van dichtbij controleerde. "Ben je op zoek naar markeringen?" vroegen ze. "Nee" zei ik, "een trekhaak!"