The stack is mightier than the sword - deel 4

Kijk hier voor de eerdere delen

Ik neem graag risico's. De ene keer betreft het een berekend risico, de andere keer spring ik gewoon, zonder te weten hoe ik ga landen. Niet iedereen is zo. Sommige mensen houden er van om van te voren te weten wat er met ze gaat gebeuren, anderen willen zo af en toe wel eens uit de band springen. Zolang het hun dierbaarheden maar niet in gevaar brengt.

Een mooi testmoment om te kijken hoe mensen in elkaar steken is nu, net wanneer er een verse sneeuwdeken het land bedekt.

Mijn buurman aan de linkerkant neemt geen risico's. Zodra de buienradar aangeeft dat het overmorgen gaat sneeuwen staat hij al bij de supermarkt om Dode Zee-zout in te slaan. Kennelijk doet dit het gevallene nog sneller smelten. De sneeuwschop is overigens in augustus al naar de slijper geweest en de Anti-Fries is goedkoper wanneer het per hectoliter wordt ingeslagen. Dat dit laatste op mij nogal kwetsend overkomt is duidelijk gemaakt in deel 2 van dit schrijven.

Mijn schuin-tegenover-buurvrouw daarentegen, nam het voorheen niet te nauw met het schoonvegen van haar straatje. Letterlijk althans, ik ken haar nog niet zo goed. Maar nu al deze gladheid sinds kort de veiligheid van haar kroost bedreigt staat ook zij zwoegend met een harde bezem het pad dat leidt naar haar voordeur sneeuwvrij te maken zodra de eerste laag is gevallen. Een beetje risico durft ze best te nemen, echter niet ten aanzien van haar kinderen.

Wanneer ik mij naar buiten begeef, kan ik aan de sporen in de sneeuw zien wie de risiconemers zijn en wie koste wat kost wil voorkomen dat hij of zij met het achterwerk op het trottoir belandt. Zelf laat ik graag verse sporen na in de sneeuw. Ik hou van het avontuurlijke gehalte dat hier aan hangt. Terwijl ik in mijzelf mompelend verklaar dat het een kleine stap is voor de mens , maar een grote sprong voorwaarts voor de mensheid, druk ik als eerste mens mijn maat 44 in de maagdelijk witte laag. Dat daarbij het risico op uitglijden toeneemt en dat het patroon van mijn voetstappen af en toe wordt onderbroken door een print van mijn oversized derrière, neem ik voor lief. Helemaal niet zo erg af en toe op je gat te gaan.

Deze filosofie volg ik eigenlijk al mijn hele leven, maar kwam pas tot uitdrukking rond mijn achttiende. Toen ben ik begonnen met het actief zoeken naar deze minder bewandelde paden. Het begon met een zomer in de bossen van Maryland in het noordoosten van de VS, maar al naar gelang de jaren vorderden, nam ook mijn reislustigheid toe. Nu, elf jaar verder, ben ik trots wanneer ik mensen vertel dat ik in acht jaar tijd, 59 landen heb aangedaan.

Tijdens één van deze reizen ben ik in contact gekomen met het spelletje waar wij allen zo van houden: poker.

Christmas' Eve op Hawaï. Terwijl ik samen met enkele collega's mijn best deed om zo geruisloos mogelijk de kalkoenmaaltijd te verteren, werden mijn heimelijke gedachten; "please don't fart, please don't fart!" onderbroken door het a-ritmische gepiep dat voortkwam uit mijn baas zijn laptop. "Online poker" was het antwoord dat ik kreeg op de vraag die ik gesteld had. Geprikkeld als ik was, wist ik niet hoe snel ik op moest staan om dit mee te maken. Helaas met als gevolg dat de tegendruk op mijn onderlijf abrupt werd onderbroken en het laten van een salvo aan darmgasklappers onvermijdelijk bleek. Mijn schaamte hierover werd gelukkig overschaduwd door mijn fascinatie voor wat er zich voor mijn ogen afspeelde.

Het was mijn eerste kennismaking me het virtuele 'felt' . Wel had ik al een paar keer met vrienden poker gespeeld nadat we met zijn allen op ESPN hadden aanschouwd hoe Chris Moneymaker zijn wereldtitel had gewonnen, maar de toegankelijkheid die er nu ineens voor mij was, voelde overweldigend.

Al snel was mijn eerste account aangemaakt en niet veel later waren de eerste verliezen geleden. Deze wetenschap verteerde ik ongeveer net zo makkelijk als diezelfde kalkoen van een paar dagen eerder en dus besloot ik er werk van te maken. Bij de plaatselijke boekenwinkel vond ik een boek over poker en ook werd er nog een dvd-box van de World Poker Tour op de kop getikt.

Vorderingen werden gemaakt maar fantastisch was het allemaal niet. Tot ik op een dag werd uitgenodigd voor een live-toernooi. Via een 'silent auction' was een strandhuis verkregen en hier zou een $100 FO gespeeld worden. Je moet begrijpen dat ik destijds een kleine maandelijkse vergoeding kreeg bovenop de huisvesting en drie maaltijden per dag. Honderd dollar stond gelijk aan anderhalve week salaris. Echter, dat ik mee ging spelen leed geen twijfel. Het boek en de zoetgevooisde geluiden van Sexton en van Patten hielpen mij uiteindelijk naar een tweede plaats in een veld van 90 runners. Een kleine $2000 was mijn deel.

Maar wat achteraf voor mij de echte hoofdprijs bleek in dit toernooi, was dat ik een regular werd in de homegame van Ross en Tito. Twee 'locals' die iedere dinsdag en donderdag in hun uit landbouwplastic opgetrokken 'serre' een $1-$2 cashgame organiseerden. Het werd mij snel duidelijk dat de spelers in deze homegme allen redelijk risicoloos speelden. Als het ware getooid met een lijstje van Hellmuth's top tien starthanden in hun linker- en een pot Dode Zee-zout in hun rechterhand, waren ze continu op zoek naar voorgetreden paden in het Hawaiiaanse zand.

Simpelweg door een afwijkende tactiek toe te passen, veel handen te spelen en mijn tegenstanders voor het blok te zetten, bouwde ik al snel een leuke bankroll op. Eentje die mijn permanente verblijf binnen de recreatieve pokerwereld garandeerde. Maar toen al had ik de droom om er ooit mijn werk van te maken. Mijn criticasters vertellen mij dat dit erg moeilijk gaat worden en dat het pad dat leidt naar een professionele pokercarrière maar weinig bewandeld wordt. En zij maar denken dat dit een argument is om het nièt te doen:)

GrindHard81