Beste Red,

Je zou denken dat brieven in deze tijd sneller aankomen dan in de roerige jaren tachtig. Toen klapten wij nog voor de piloot na de landing als betuiging van respect of als aanmoediging om het op de terugweg weer zo goed te doen. Vanuit Benidorm moest je al op dag 1 kaarten gaan uitzoeken en erop pennen hoe leuk je het zou gaan hebben, want anders kon je nog eerder je ontwikkelde foto's laten zien aan de buren, dan dat je kaart aankwam.

Maar brieven schrijven blijft toch mensenwerk en ondanks alle techniek en internet-voorzieningen die ik bezit, komt deze brief dan toch iets later dan gepland. Januari was een drukke maand geweest en ik weet nu wat het is om geleefd te worden. Vanaf het moment van de bekendmaking van de Nederpoker Blog Award, is het hier een Jellinek kliniek geweest. Drank, drugs en vrouwen, bij elkaar gehouden door een hoopje chaos. Ik vroeg me wel eens af hoe het zou zijn om een Hollywoodster te zijn na het winnen van een Oscar op een feestje bij Lou Ferrigno en de Olson Twins met stapels kabouter-post. Ik kan je vertellen, Hollywood is overrated en zo 2007. Keerzijde: Henny en Herman hadden gelijk: als je wint, heb je vrienden, heel veel vrienden. Totdat het bier en andere versnaperingen op zijn.

Na euforie komen dus vaak mindere tijden. En omdat ik al een dagje ouder word, zullen de katers ook langer aanhouden. En dit zijn geen eendags-poesjes, maar dagenlange depressieve ongecastreerde vette rooie Katers. Vandaar dat ik alle aanvragen voor TV-programma's heb afgeslagen en interviews gecanceled. Facebook, hyves, MSN en twitter heb ik geblokkeerd. Ik kan je vertellen, het is eenzaam Red. De meeste "live" vrienden zie ik al bijna niet meer en nu ik ook niet meer buiten kom om mijn kroppen sla in Farmville water te geven, blijft er een zielig hoopje Dirk over. Met als als voornaamste connecties met de buitenwereld: thuisbezorgd.nl en de Nederpoker Shoutbox. Ik blijf maar denken dat Trix het zo bedoeld heeft: minder online, meer offline. Maar door het online, heb ik niks meer offline. Dus moet ik weer online, om mijn offline leven te herstellen. En dan blijf ik toch weer hangen online, omdat het gewoon tijd vergt en je daarna gewoon even wilt relaxen in je eentje.

On- en offline, het is allemaal stierenkak. Uiteindelijk zijn het toch slechts chemische reacties die voor het gelukszaligheidsgevoel zorgen als gevolg van contact. Die maken echt geen onderscheid tussen on- en offline. Jawel, het zit allemaal tussen de oren, gelukkig maar. Het zou niet best zijn als het allemaal tussen de lurven en de kladden zou zitten. Wat voor wereld zou dat zijn? Kweetniet!

Soms vraag ik mijzelf af of de brief van Andre al aangekomen is. Zou zijn moeder hem al hebben? Hoe ver is die hemel eigenlijk? Achteraf gezien als hij hem wat later had gestuurd per E-mail, dan had ze hem misschien nog wel sneller gehad dan met de vlieger. Alhoewel, nog verder achteraf gezien, had hij hem ook zelf kunnen bezorgen; dat schijnt persoonlijker te zijn. Maar als je het niet erg vindt, dan stuur ik je deze brief lekker onpersoonlijk op een openbaar forum.

Groet,

Dirk

P.S. De vleugels van de Arend zijn gespalkt. Hij zal spoedig weer opstijgen. (x2)