Spannend Verhaal - Deel 20 (slot) door bb-light

Kijk hier voor alle eerdere delen

Zo rustig mogelijk neem ik een slokje van mijn cappuccino. Vervolgens plaats ik behoedzaam het kopje terug op het schoteltje. Ik laat mijn ogen even dwalen over de spelers die na mij komen. Ik zie dat twee mannen met elkaar in een geanimeerd gesprek zijn verwikkeld terwijl hun handen losjes op hun kaarten rusten. Klaar om in de muck te gooien is mijn conclusie. Ik werp nog snel even een blik op de politicus. Hij zit stokstijf voor zich uit te staren. In zijn hals zie ik een ader kloppen. "Mevrouw?" Hoor ik de dealer weer zeggen met een lichtelijk ongeduldige ondertoon. Ik schuif mijn cappuccino een stukje opzij en bedenk me dat ik nu toch echt een beslissing moet nemen. De wel/niet duiveltjes in mijn hoofd strijden om voorrang. Dan haal ik diep adem en met verassend heldere stem zeg ik: "Call!" Resoluut schuif ik alle stapels die voor me liggen op een grote ongeorganiseerde berg over de lijn.

De beide mannen die net nog in een gesprek verwikkeld waren vallen nu stil. De voetballer kucht luidruchtig. Hij buigt zijn bovenlichaam iets naar voren en plant zijn ellebogen op de rand van de tafel om niets van het spektakel te hoeven missen. De dealer begint ondertussen met het tellen van het geld. De politicus pakt het teveel terug en dan mogen de kaarten open. Ik kijk de man vragend aan en als hij besluit te openen gooi ik ook mijn koningen open. Dan zie ik dat de man open heeft gelegd. Ik houd mijn adem in als de dealer de flop draait.
Flop komt: ,, . Gelukkig geen flushdraw! Ik kan de spanning nauwelijks verdragen en ik voel me licht worden in mijn hoofd. Mijn handen zijn drijfnat van het zweet en mijn kloppend hart moet haast zichtbaar zijn onder mijn blouse. Dan komt de turn. ! Wel van schoppen helaas. Nu alleen de River nog ontwijken!! Een Full house! In een keer valt alle spanning van mij af en ik kan een brede grijns niet onderdrukken. "Gefeliciteerd hoor!" zegt de politicus sportief. De dealer knikt mij goedkeurend toe en schuift de gigantische hoeveelheid geld mijn kant uit. Ik begin met het ordenen en stapelen van de biljetten. Ondertussen fantaseer ik al over mijn aankomende trip naar Las Vegas! Ik heb in één klap genoeg geld om een tijdje riant te kunnen vertoeven in een van de meest luxueuze hotels aldaar! Ik vraag me af hoe lang ik hier nog zal blijven zitten voor ik met goed fatsoen deze tent achter me kan laten. Ik voel me uitgeput en de naar binnen gewerkte whisky's beginnen onherroepelijk hun tol te eisen.

Dan worden we opgeschrikt door een hels kabaal dat achter de gesloten deur vandaan komt. Net als ik me om wil draaien om te kijken wat er aan de hand is vliegt de deur open en een groepje mannen komt al schietend de ruimte binnen stormen. Als ik me weer terug draai zie ik dat Vinn een perfect rond gaatje in zijn voorhoofd heeft en met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht in elkaar zakt. De politicus zie ik met half geopende mond voorover op de tafel liggen terwijl er bloed uit een schotwond in zijn hals sijpelt. Zijn armen hangen slap naast zijn lichaam. In een reflex laat ik mij van mijn stoel af glijden en ik beland met een zachte plof onder de tafel. Ik sla mijn armen beschermend om mijn benen en druk mijn neus tussen mijn knieën terwijl ik mijn ogen stijf dicht knijp. Ik wurm mijn voeten alvast uit mijn pumps zo dat ik mij zodra de kans zich voor doet snel uit de voeten kan maken. Het is natuurlijk een kwestie van tijd voor dat ze mij zullen ontdekken maar tegen beter weten in maak ik mij zo klein mogelijk. Boven mij is het oorlog. Vrouwen die gillen. Mannen die bevelen roepen in een taal die ik niet herken. Russisch? Ik bijt op mijn lip. Ik wil weg! Gewoon weg! Ik ben me bewust van mijn hartslag, mijn ademhaling, het bloed dat door mijn lichaam pompt. Nog wel.. Hoe lang zal dit nog duren. Ik ben er van overtuigd dat ze mijn angstzweet haast moeten kunnen ruiken. Mijn benen zijn intussen gevoelloos geworden zo stijf heb ik ze tegen mijn lichaam aan getrokken. Dan is het plotseling stil. Er lijkt een einde te zijn gekomen aan de veldslag.

Wanneer ik ietsje wil gaan verzitten om de bloedsomloop weer op gang te laten komen word ik hardhandig bij mijn haren gepakt en onder de tafel uit getrokken. Luid gillend probeer ik me los te rukken uit de ijzeren greep van mijn belager. Half strompelend kom ik overeind uit mijn benarde positie. De man duwt mij hardhandig voor zich uit en ik beland met een klap tegen de muur. Instinctief til ik mijn handen op in een poging mijn belager te sussen. De boomlange kerel tilt opgefokt zijn kin op. Een klein volautomatisch vuurwapen van ongeveer dertig centimeter lang richt hij op mijn gezicht. Verslagen staar ik hem aan. Hier kan ik niets tegen inbrengen. Terwijl ik roerloos sta te wachten op het onherroepelijke kijkt mijn belager mij een seconde lang strak aan. Dan brengt hij zijn vinger naar de trekker.

Een oorverdovend geknetter verscheurt de stilte. Uit het niets knalt een kogel van een onzichtbare schutter door de ruimte en slaat dwars door de nek van mijn belager. Het resultaat is een groot zwart gat dat bloed spuwt. Als in slow motion zakt de man door zijn knieën en klapt voor over. Vlak voor mijn blote voeten blijft hij bewegingloos liggen. Ik trek mijn tenen ietsje in om elke aanraking te vermijden. Ik slaak een kreetje van afschuw. Als ik opkijk om te zien wie mijn redder is zie ik dat Mark voor me staat. Zijn gezicht is asgrauw.

"Kom snel!"roept Mark en pakt me bij mijn hand. Ik gris nog snel mijn handtas van mijn stoel en half struikelend volg ik Mark de grote zaal in. Om ons heen is het een chaos. De prachtige kroonluchters liggen kapot geschoten op het tapijt. Her en der liggen mannen en vrouwen bewegingloos op de grond, half over de tafels of onderuitgezakt in hun stoel. Tijd om alles goed in mij op te nemen heb ik niet want ik heb de grootste moeite om Mark bij te houden die mij aanspoort om tempo te maken. Vliegensvlug rennen we door de hal richting de parkeergarage. Mijn hart pompt als een bezetene en ik krijg ondanks mijn goede conditie pijnlijke steken in mijn zij. Totaal buiten adem bereik ik met gierende uithalen mijn auto. Mark is ondertussen druk bezig de slagbomen voor mij open te zetten. Ik wurm mijzelf achter het stuur van mijn kleine cabrio en steek ongeduldig de sleutels in het contact. Ik draai de sleutel om en ruk de pook in de versnelling. De auto schiet achteruit en al slingerend scheur ik de parkeergarage uit. Mark is nergens meer te bekennen.

Ik rijd in het wilde weg door de langzaam ontwakende stad. Rechts, links dan weer rechts. Dan zie ik tot mijn opluchting op de borden dat ik een voor mij bekende wijk nader. Met een lichaam vol adrenaline parkeer ik een half uurtje later mijn auto in de garage van mijn huis. Het is ondertussen al licht geworden buiten. Binnen gekomen kwak ik mijn tas op de bank en loop naar het dressoir om mijzelf een glas whisky in te schenken. Al naar één slok voel ik mij rustig worden en anderhalf glas later loop ik wankelend naar mijn bed. Daar laat ik me uitgeput weg zakken in de vergetelheid.

Van ver weg hoor ik een irritant gezoem. Mijn hoofd lijkt wel op springen te staan, het is alsof een klein mannetje met klompen zich al stampend een weg baant door mijn hersenpan. Mijn maag trekt zich samen en ik kan nog net op tijd de wc pot bereiken waar ik kniel, voorover klap en schokkend mijn ingewanden probeer er uit te persen. Ik ben volkomen leeg. Mijn haar plakt in lange slierten aan mijn gezicht. Al mijn spieren doen pijn. Mijn shirt vertoont zweetplekken zo groot als tennisballen ter hoogte van mijn oksels en onder mijn borsten loopt ook een vochtig zweetspoor. Zurige lucht dringt mijn neusgaten binnen en tot mijn ontzetting zie ik dat ook naast de wc braaksel ligt. Dit is waarschijnlijk vannacht gebeurd. Meteen begin ik weer te kokhalzen maar dit keer komt er niet meer uit dan een sliertje gal. Mijn ogen branden en mijn keel voelt rauw. Half strompelend, steun zoekend bij de muur probeer ik mijn bed weer te bereiken ondertussen mijn mond afvegend met de rug van mijn hand.

Terwijl ik me zwetend en trillerig achterover laat vallen hoor ik het gezoem weer. Langzaam kom ik tot het besef dat het mijn telefoon moet zijn en tegelijkertijd kom ik met een schok terug in de realiteit. Dit is een nachtmerrie. Beelden van de vorige avond en nacht komen als pijnlijke flitsen voorbij schieten Oh nee! Zeg alsjeblieft dat dit een droom is. Kreunend sleep ik mezelf omhoog en wankel naar mijn bureau die in de hoek van de kamer staat. Boven het bureau hangt de foto met het zo typerende welkomstbord van Las Vegas. Twee jaar heb ik gewerkt, geploeterd, af moeten zien, door moeten bijten, mezelf steeds weer moeten herinneren aan dat ene waar ik het allemaal voor deed. Vrienden ben ik kwijtgeraakt. Mijn baan als croupier in het casino heb ik op moeten geven .Al mijn zekerheden heb ik aan de kant gezet voor De Droom: Naar Las Vegas vertrekken en een bestaan opbouwen als professioneel pokerspeler .

Zacht zoemend komt de computer op gang .Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat op het scherm het vakje verschijnt waarin ik mijn wachtwoord moet typen. Vlug tik ik de letters. Mijn vingers vliegen over de toetsen. Mijn maag begint weer te protesteren en krampachtig probeer ik te slikken en de neiging tot kokhalzen te onderdrukken. Eindelijk. Daar is de startpagina. Vlug zoek ik de website van mijn bank. Dan inloggen. Pincode. En daar zie ik het met eigen ogen.
Trillend over mijn hele lichaam zink ik terug in mijn bureaustoel. Er is geen ontkennen meer aan. In èèn avond heb ik mijn volledige bank-roll waar ik twee jaar aan gewerkt heb, die eindelijk bijna zo groot was dat ik mijn droom waar kon maken, er door gejaagd. Nog maar een paar maandjes zwoegen en het was me gelukt. De afgelopen twee jaren waren zwaar geweest zowel geestelijk als lichamelijk. Met een ijzeren discipline had ik voor mezelf een strak schema opgesteld van sporten, grinden, eten en slapen. Een sociaal leven had ik bijna niet meer. Af en toe trakteerde ik mezelf op een avondje uit, een etentje of een bioscoopje gevolgd door een drankje in een van de gezellige kroegjes die onze studentenstad rijk is. Nooit liet ik mezelf volledig gaan. Altijd hield ik mijn achterhoofd rekening met het feit dat ik de dag erna weer met opperste concentratie er tegen aan moest. Tot gisteravond.

Dan hoor ik het gezoem weer. Ik hijs mezelf omhoog uit mijn bureaustoel op zoek naar mijn mobiele telefoon. Als ik het ding eindelijk gevonden heb is het trillen alweer opgehouden. In het schermpje zie ik dat ik vier oproepen gemist heb. Als dit is wie ik denk dat het is kan ik maar beter zo snel mogelijk terug bellen. Snel druk ik op de toetsen en breng de telefoon naar mijn oor. Al na één keer over gaan wordt er opgenomen. Opgelucht luister ik naar de mij inmiddels zo vertrouwde stem."Ik denk dat wij zo snel mogelijk moeten praten"zegt Mark rustig."En ik wil je een aanbod doen."gaat Mark op zakelijke toon verder. Ik luister eerst met de nodige achterdocht en vervolgens steeds aandachtiger. Als ik na een kort gesprek even later de verbinding verbreek voel ik een serene rust op mij neer dalen. Ik voel geen spijt. Ik ben niet bang. Op dit moment is alles helder. Vol goede moed begin ik aan de eerste dag van de rest van mijn leven..

EINDE