Spannend Verhaal! - deel 17 door bb-light

Kijk hier voor alle eerdere delen.

Ik verroer geen vin en kijk Mark angstig en tegelijkertijd verbaast aan. In zijn ogen bespeur ik een kilte die mijn nekharen recht overeind doen staan. "Geen woord!" sist Mark me toe. "Als je ooit met één woord rept over wat je bij mij thuis gezien hebt, dan.."Mark maakt een snel gebaar met zijn hand voor zijn hals dat geen verdere uitleg nodig heeft. Ik schud nee en Mark haalt zijn hand van mijn mond. Ten overvloede houdt hij nog even zijn wijsvinger voor zijn lippen en fluistert: "sssst".

De boodschap is volkomen duidelijk. Als of dat nog niet duidelijk was! In de afgelopen paar uur had ik al een paar keer aan de dozen gedacht maar geen haar op mijn hoofd die er over gepeinsd had om daar ook maar iets over naar buiten te brengen! Zo stilletjes als Mark binnen gekomen was zo stilletjes was hij ook weer weggeslopen, mij achterlatend in verwarring. De rest van de nacht kon ik de slaap maar moeilijk vatten. Ik was blij dat ik de volgende ochtend naar huis mocht. Daar aangekomen zocht ik snel mijn vertrouwde bed op om nog wat slaap in te halen..

Op de dag van Eddy zijn begrafenis kwam de sneeuw met dikke wollige vlokken traag uit de lucht vallen. Het gaf een melancholiek tintje aan de plechtigheid. Zoals ik al had verwacht waren er niet veel mensen die afscheid wilden nemen. Met een handjevol familie liepen we achter de kist aan. De sneeuw kraakte onder onze voeten. Eddy zijn moeder werd ondersteund door haar broer. Af en toe hoorde ik een luide snik tijdens de sobere toespraak van de uitvaartleider die mij door merg en been ging. Ik was blij dat ik iets meer dan een uur later de behaaglijke warmte van mijn auto kon opzoeken.

Die zelfde avond moest ik voor het eerst weer aan het werk. Ik zag er als een berg tegen op om Mark weer onder ogen te moeten komen. Doodsbenauwd was ik dat ik me in zijn nabijheid geen houding zou weten te geven. Maar al mijn zenuwen bleken voor niets te zijn geweest want bij aankomst in de kantine werd ik door mijn lieve collega Debby per direct op de hoogte gebracht van de laatste roddels waar onder ook het grote nieuws dat Mark overgeplaatst was naar een andere vestiging op eigen verzoek. Na dit nieuwtje keek Debby mij onderzoekend aan als of ik hier wel meer van zou weten. Op mijn verbazing over dit nieuws werd door Debby met gepaste achterdocht gereageerd. Maar mijn onwetendheid was deze keer oprecht.

Opgelucht liep ik klokslag acht uur de zaal door richting pokerpit en nam plaats op de dealerplek. Ik had er ondanks alles zin in vanavond. De eerste shift verliep vlekkeloos. Ik voelde me als een vis in het water aan de pokertafel en ik speelde met mezelf het spelletje dat ik mij de laatste maanden eigen had gemaakt namelijk: Spot the fish! Er zaten vanavond slechts twee goede regulars aan de tafel en de overige spelers waren onbekenden voor mij. Het is voor mij een sport geworden om er zo snel mogelijk achter te komen wie de meest slechte speler is. Het begint al met de inkoop. De regulars kopen zich standaard voor het maximale bedrag in. Een potentieel slechte speler begint vaak al met zich voor een minimaal bedrag in te kopen. Het kan natuurlijk ook short-stack strategie zijn maar dat is meestal niet het geval. Dan kijk ik naar de "nieuwsgierigheidfactor". Of hoe snel wordt er een kijkje genomen onder de kaarten? Wacht men eerst zijn beurt af? Of kijken we gelijk bij de eerste kaart al even of we wat moois hebben.. Daarna volgt de "positiebewustzijnsfactor" Gaat een speler elk rondje ongeacht zijn/haar positie limpen? Of wordt er geraiset van uit late positie of zelfs ge-drie-bet? Allemaal kleine aanwijzingen die ik mee neem in mijn beoordeling. Als dealer zijnde heb je goed zicht op al deze factoren. En dit is nog maar een kleine greep uit alle aanwijzingen die je krijgt. Deze avond was het weer eens een feestje voor de twee regulars. De overige spelers waren duidelijk voor een avondje ongecompliceerd plezier gekomen. De meeste speelden dan ook onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen wat hun spel uiteraard uiteindelijk niet ten goede kwam. Ik genoot van de interactie tussen mij en de gasten. De grapjes, de bijdehante opmerkingen, kortom de sfeer was goed. Echter in mijn laatste shift ging het faliekant mis.

Of de gebeurtenissen van de afgelopen tijd mij toch parten zijn gaan spelen of dat het iets anders is geweest, ik ben er nog steeds niet achter. Feit is dat het gebeurd is en ik kan het helaas niet meer terug draaien.

Een wat oudere man raiset van uit under the gun + 1 ongeveer vijf keer de big blind. Op zich niets bijzonders in het casino. Vooral aan het einde van de avond wordt er steeds grover ingezet. Hij krijgt drie callers dus er zit lekker veel in de pot. Op de flop komt:,,.
De wat oudere man mag het als eerste zeggen en bet drie kwart van de pot. Dit is genoeg voor de twee spelers na hem en zij gooien keurig hun kaarten af. De laatste die het mag zeggen is een goeduitziende vrouw van een jaar of vijfendertig. Zij denkt even na en callt dan. Ik verzamel de fiches in de pot en draai de turn. Die brengt een die tegelijkertijd een flushdraw oplevert. De oudere man bet weer flink uit en na een lange aarzeling callt de vrouw weer. Dan draai ik de River die een brengt. De man gaat direct met veel bombarie all-in. Daar moet de vrouw toch even over na denken. Een call is voor haar ook een all-in en ze neemt de tijd voor haar beslissing. De man begint ondertussen luidruchtig te praten met zijn buurman. "Wat zou jij dan doen met deze hand? Ik kan toch niet anders?"geeft hij zijn buurman ongevraagd uitleg. Terwijl hij praat houd hij zijn kaarten omhoog om zijn buurman mee te laten genieten van zijn hand. Als hij zijn kaarten ook aan de buurman aan zijn andere zijde wil laten zien gebeurt het onvermijdelijke. De kaarten glippen tussen zijn vingers door en vallen op tafel over de gele lijn. In een fractie van een seconde grist hij de kaarten van tafel. Hij legt ze gesloten voor zich neer als of er niets gebeurt is.

"Dat is een fold meneer." Mijn stem klinkt luid en duidelijk.
"Wat zegt u?" De man doet net alsof hij mij niet goed verstaan heeft. Ik herhaal mijn woorden en kijk de man onbewogen aan. "Denk je nou echt dat ik deze hand zou gaan folden!?" De man gaat staan en om zijn woorden kracht bij te zetten gooit hij zijn kaarten met een ferme zwaai open op tafel. Ik zie dat de vrouw zich ongemakkelijk begint te voelen. Op neutrale toon leg ik de man uit dat wanneer de kaarten over de lijn worden gelegd er sprake is van een fold.

De man begint nu zijn geduld te verliezen en roept om de chef. Die komt op het tumult toe gesneld en geeft mij na mijn beknopte uitleg gelijk en oordeelt ook dat het hier om een duidelijke fold gaat. De man kan deze beslissing echter niet aanvaarden en brandt los in een scheld kanonnade waar de honden geen brood van lusten. Ik kijk stoïcijns voor me uit en schuif de fiches naar de vrouw die zich duidelijk geen raad weet met de situatie. De man weet echter niet van ophouden en gaat door met het roepen van verwensingen aan mijn adres. De chef spreekt hem vermanend toe maar de man is er helemaal door. Ik probeer het getier volledig te negeren door recht voor mij uit te blijven kijken. De man die blijkbaar niet gewend is genegeerd te worden buigt zich over de tafel en brult dan in mijn oor: "Kijk me aan bitch als ik tegen je praat!" Op dat moment is het als of er een klein ballonnetje ergens achter in mijn hoofd knapt. Alles om mij heen wordt wazig. De contouren van de overgebleven spelers aan tafel beginnen in elkaar over te lopen als ik langzaam op sta van mijn stoel. Als in slowmotion hef ik mijn arm en sla de man met vlakke hand vol op zijn wang. Ik hoor de kreten van ontzetting bij de overgebleven gasten als ik besef wat ik gedaan heb. Ik zie nog net het ongelovige gezicht van mijn chef als ik de pokerpit half rennend verlaat. Ik vlucht naar de kantine en pak snel mijn spullen bij elkaar. Half strompelend bereik ik binnen een paar minuten de parkeergarage waar ik nog natrillend plaats neem achter het stuur. Ik negeer het geluid van mijn mobiele telefoon als ik de auto start.