Van Hold'em Naar Pot-Limit Omaha:

Strategieën, Tips & Valkuilen

Deel III: Starthanden - Fouten bij het uitspelen van AA, en de mogelijkheden voor de opponent als gevolg hiervan

Door Rolf "Ace" Slotboom

Snapping off aces

Laten we beginnen bij de hand die het meest van allemaal wordt misspeeld in pot-limit Omaha: AA. Geen enkele andere hand is feitelijk zo eenvoudig uit te spelen als juist deze specifieke hand - en toch stapelen zelfs ervaren PLO spelers nog fout op fout als ze eindelijk weer eens azen zien. Met name voormalige Hold'em spelers hebben de neiging deze hand structureel fout uit te spelen, vooral omdat ze (door hun Hold'em verleden) gewend zijn met het concept "ik heb de beste hand; ik moet die hand verdedigen en mijn tegenstanders laten betalen om de azen te verslaan." Een begrijpelijke redenering, en soms ook één met aardig wat merit - maar in PLO zijn er gewoonlijk ook andere krachten in het spel. De twee belangrijkste:

• Het is in PLO relatief makkelijk een goede tegenhand te vinden tegen azen, een goede - zoals ik dat dan noem - snap off hand. Een helemaal niet bijzonder sterke hand als 9865ds is hot & cold tegen AAxx slechts een zeer kleine dog, en dus is het callen van een grote raise van een obvious AA slechts zelden zeer -EV. (Uitgaande dat je positie hebt op de azen.)

• Minstens net zo belangrijk: Met zo'n hand als 9865 weet jij wat je moet kloppen - maar je opponent weet niet veel van jouw hand. Vanuit zijn perspectief kun je gecallt hebben met een big pair hand (KKT7 bijvoorbeeld) een big rundown (KQJT), een medium rundown (zeg, iets als JT97), een two-pair hand (6644) of een suited aas met wat extra's (A543, A865 etc.) Kortom: Vrijwel iedere flop die geen aas heeft, ziet er voor jouw opponent gevaarlijk uit. Maar omdat jij met een redelijke mate van zekerheid weet wat jouw opponent heeft (let wel: een redelijke mate van zekerheid: je weet natuurlijk niets over de suits van de azen en ook heeft hij nog twee 'verrassingskaarten' die jou veel geld kunnen kosten), is het voor jou veel makkelijker te weten waar je staat dan voor hem. Dit geeft jou een aantal cruciale pluspunten in het post-flop spel: a) je zult niet zo snel veel verliezen als de opponent vol gehit heeft, b) je hebt blufmogelijkheden als het board er voor de opponent gevaarlijk uitziet - zelfs als jij feitelijk zelf ook niet gehit hebt, en c) je hebt mogelijkheden om flink afbetaald te krijgen als je wel hebt gehit, maar je tegenstander denkt dat je een move maakt, of simpelweg zijn azen niet kan loslaten.

Met andere woorden: Tegen de gedeclareerde azen lig je dan preflop misschien iets achter, maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door je implied odds later in de hand.

Fouten / Problemen bij AAxx

OK, veel fouten worden dus gemaakt bij het spelen van AA. Wat zijn de belangrijkste?

• (Vooral bij beginners:) De speler in kwestie raist alleen maar met AA, nooit of vrijwel nooit met andere handen. Kortom: Hij zet een bord op zijn hoofd "ik heb AA", en snap-off artiesten als ikzelf kunnen niet wachten om met onze medium rundowns of zelfs kleine kaartjes / paartjes zijn azen te gaan kraken.

• De speler raist iedere AA. Iemand die soms ook gewoon limpt met AA, of een raise callt met AA, is veel gevaarlijker dan iemand die 100% van de keren met die hand een raise maakt. Immers, iemand die altijd raist met AA, maar in een potje met een flop A85 slechts gelimpt heeft, wel die kan dus nooit de nuts hebben - en goede spelers kunnen hiervan gebruik maken.

• De speler raist met AA altijd de pot, maar met andere handjes soms / vaak ook een kleinere hoeveelheid. Dit soort spelers zijn zeer makkelijk op een hand te zetten, zowel bij de grote raises (zeer grote kans op AA) als bij de kleine (grote kans op medium rundowns of iets meer 'speculatieve' holdings). Dit is te voorkomen door simpelweg de regels aan te houden uit mijn boek, waar ik een fanatiek pleitbezorger ben van uniforme raises.

• De speler gaat met AA altijd voor de limp-reraise, ongeacht de stack size. Minder slecht dan de fout hierboven, maar toch nog erg slecht.

• De speler let überhaupt niet op de grootte van de stacks in relatie tot de hoogte van de inzet. Stel je speelt een $5-5 PLO partij. De UTG raist naar $15, wordt door 2 mensen gecallt, en nu is het jouw beurt. Je stack is $1100. Ervan uitgaande dat ook de andere spelers relatief diep geld hebben, is het raisen van de pot hier niet verstandig. Je kunt er namelijk slechts $70 van maken, en je hebt nog $1030 achter je staan! Tenzij je werkelijk tegen volslagen dombo's zit, ziet iedereen dat je a) hier gewoon azen hebt, en b) dat gezien de diepte van het geld ze jou postflop in de problemen kunnen brengen. Kortom: Had je stack zo rond de $200 gelegen, of zelfs rond de $250, wel dan was de reraise pot automatisch. Immers, je zou dan met die reraise jezelf committed hebben gemaakt, en bovendien zou het implied odds van de tegenstanders slechts zeer beperkt zijn (daar er nog slechts ruimte is na de flop voor één enkele bet). Maar met het diepe geld wat je hebt, moet je je azen iets creatiever uitspeler, en met name moet je ze minder vroeg in de hand openbaren.

• De speler kan een unimproved AA postflop niet wegleggen. Heeft je opponent deze fout, dan call je zijn preflop raise niet zozeer voor de mogelijke bluffing rights als gevolg van een (voor hem) scary board. Nee, je callt omdat je weet dat zelfs een marginale two pair door zijn enkele paar azen maximaal zal worden afbetaald. Een speler die aan deze kwaal leidt, moet te allen tijde voorkomen dat hij met deep-money speelt; voor hem is het zeer aan te raden om mijn short-stack strategie te volgen in ieder geval tot op het moment dat hij deze specifieke leak heeft geplugd. (Meer over de virtues van de big stack vs. de short stack approach, later in deze serie.)

In deel IV: De overige starthanden.